Intruder

Afbeeldingsresultaat voor do not come in

Ik zit uitgeteld in de zetel. Het was een lastige dag in een lastige week. Ik blader wat door een tijdschrift, terwijl ik mezelf probeer te overtuigen om te mediteren. Gek, dat iets dat zó veel deugd doet, elke keer opnieuw een inspanning vraagt. Waarschijnlijk is het een beetje als met lopen of sporten. Je weet hoeveel deugd het doet en toch moet je telkens dat drempeltje over.

In de verte neem ik gestommel waar op de trap, stemmen. Iemand klopt aan bij de buurman, en steekt een sleutel in het slot.

Enkele minuten later gaat de deur weer open en dicht, en hoor ik de stemmen halt houden voor mijn deur. Iemand klopt, en nog voor ik ‘ja’ kan zeggen wordt een sleutel in het slot gestoken. Als door een wesp gestoken vlieg ik uit mijn zetel en ruk de deur open, nog voor de indringer zijn sleutel heeft kunnen weghalen.

Het voordeel van een piepklein appartementje. Je bent onmiddellijk van de ene kant van de kamer aan de andere kant….

Voor mij staat een man die ik al eerder zag en kan identificeren als de huisbaas, of zijn vertegenwoordiger. Naast hem een geïnteresseerde dame.

De stoom komt uit mijn oren. ” Was u van plan hier binnen te komen met uw sleutel, mijnheer”, vraag ik ogenschijnlijk kalm. Mijn ogen bliksemen hem ondertussen neer. De man probeert het eerst op de stoere manier, alsof hij het volste recht heeft om onaangekondigd binnen te komen. Ik maak hem duidelijk wat ik van zijn opvattingen denk: ongepast, onbeleefd én onwettig. Vooral dat laatste woord doet een belletje rinkelen in zijn zakelijke geest. Uit zijn reacties maak ik op dat hij al eerder binnenkwam, terwijl ik aan het werk was of zo. De idee alleen maakt dat ik me vies voel. Mijn privé domein kom je alleen binnen met mijn uitdrukkelijke toestemming. En met die van lief.

De man bindt in, noteert mijn telefoonnummer en belooft eerst te bellen en te vragen wanneer het past als hij nog eens een toekomstige bewoner/koper van het blok wil rondleiden.

Geen prettige ervaring. Ik draai de sleutel twee keer om in het slot. Wat heeft het voor zin, om je deur te sluiten als iemand zo maar naar binnen kan met een reservesleutel….

Heb je minder recht op privacy als je een student bent, of een arme drommel die met een piepklein appartementje in een studentenblok genoegen moet nemen? Mijn rechtvaardigheidsgevoel vertelt me dat dit helemaal fout is.

Hopelijk denkt mister proper twee keer na voor ie nog eens binnen stormt….

© Myriam

11 gedachten over “Intruder

  1. Hij had zeker niet verwacht dat er iemand aanstoot aan zou nemen. Denk niet dat hij dit een tweede keer gaat durven, bij jouw deur toch.

    Huisbazen… zes gehad, nummer zeven nu is de eerste die vriendelijk en correct is. Ofwel zie je ze nooit maar kan je je plan trekken als er iets stuk is, ofwel moet je bergen verzetten om je waarborg terug te krijgen ook al is het perfect in orde, ofwel kleden ze je uit voor een paar duizend euro (dat was een handelspand, maar toch). Altijd iets met die rotzakken. En als jij eens een dagje te laat bent met de huur, ho maar.

    Liked by 1 persoon

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s