Burn-out en Luk Dewulf.

 

burnout
Picture from Psychology Today

Eerst en vooral mijn oprechte verontschuldigingen aan het adres van Mijnheer Dewulf, burn-out coach en auteur van het boek Stop Burn-out. Waarom excuses? Moment, ik leg het uit. Vanmorgen scrolde ik tijdens het ontbijt door FaceBook en las daar de titel van een artikel dat vandaag werd gepubliceerd in De Tijd. Ik las alleen de titel, want zo gaat dat op FaceBook, je ziet een foto en een titel passeren. In dit geval luidde die:

Thuiszitten met een burn-out helpt meestal niet.

Mensen die me al langer kennen weten het: ik ben van de impulsieve soort. Dergelijke titels jagen mijn hartslag de lucht in en veroorzaken een rood waas voor mijn ogen. Zonder het volledige artikel te lezen, postte ik tamelijk razend een commentaar, zowel op FaceBook als op Twitter. Gelukkig word ik niet zo frequent gelezen als bijna president Trump. Niemand heeft mijn blunder zien passeren denk ik. Want na grondige lezing van het artikel bleek dat ik véél te vroeg had gereageerd én zonder enige kennis van zaken. Lesson learned I hope.

Luk Dewulf weet wel degelijk waar hij het over heeft als hij over burn-out praat.

Toch wil ik even reageren op zijn uitleg bij de titel die me eerder misselijk maakte.

Ik citeer hieronder zijn uitleg bij de stelling dat mensen met een burn-out geen baat hebben bij langdurig thuiszitten.

 

Vaak kan het niet anders, als de veer breekt of als er lichamelijke klachten zijn die het werk onmogelijk maken. Maar voor veel mensen gaat het van kwaad naar erger en duurt het maanden voor ze, al dan niet met medicatie en begeleiding van een dokter, psycholoog, psychiater of coach de weg terugvinden naar het werk. Ze zitten tussen vier muren, met allerlei storende gedachten in hun hoofd. Met een gevoel van onvermogen. Zonder de mogelijkheid om te doen waar ze goed in zijn. Waardoor de lege batterijen nog veel leger worden. En zich niet opladen.’

‘Een klassieke denkfout is dat je met een burn-out het best thuisblijft tot je helemaal beter bent. Maar door thuis te zitten raak je nooit op het punt dat je sterk genoeg bent. Dus wordt dat ziekteverlof verlengd en verlengd. Het is een straatje zonder einde. Als werkgever laat je je werknemer best zo snel mogelijk terugkeren, eventueel tijdelijk in een andere context, zodat hij zijn talenten zo veel mogelijk kan uitspelen en zo weinig mogelijk last heeft van de dingen die energie wegvreten.’

Ik kan het niet met hem eens zijn. Als je een zware burn-out hebt, dan is je “rekker” uitgerokken. Denken dat je ooit terug helemaal beter wordt is een utopie. Die elasticiteit komt NIET meer terug. Wat je ook doet, waarop je ook hoopt, hoe graag je ook zou willen. Neen, het komt niet meer goed. Daarmee wil ik niet zeggen dat je geen kwaliteit van leven meer kan hebben. Integendeel. Tuurlijk kan dat wel. Maar dan moet je je leven wel helemaal herdenken. En niet gewoon tijdelijk een iets andere job gaan doen, om dan uiteindelijk terug te keren naar de oorspronkelijke situatie. Sorry, neen, ik geloof niet dat zoiets kan werken. Ik wéét dat zoiets niet werkt.

In plaats van ons af te vragen hoe de slachtoffers van het-steeds-maar-sneller, steeds-maar-meer, steeds-maar-beter terug aan de slag kunnen, moeten we onze energie steken in het volledig herdenken van onze samenleving. Minder druk, minder kwantiteit, meer kwaliteit en zachte waarden, tijd en geduld. Een héle ommezwaai. Ik hoop dat ik nog iets mag meemaken van de realisatie hiervan.

©Myriam

Ooit startte ik deze blog, nu iets meer dan twee jaar geleden, om te schrijven over mijn zware burn-out toen. Mocht je er meer over willen lezen: hier vinden jullie mijn blogpostjes daarrond. Hoe het begon….    Why me?????    Into the deep.

34 gedachten over “Burn-out en Luk Dewulf.

    1. Of het een echte is of niet doet er niet toe, Rob. Jij alleen weet hoe diep je gezeten hebt, en wat er voor nodig was en is om weer langzaam van het leven te kunnen genieten. Ik weet er een beetje van omdat ik het zelf heb meegemaakt maar het is bij iedereen zo verschillend. Sterkte!!!

      Liked by 1 persoon

  1. Tegen mijn moeder moet ik niet uitleggen hoe hectisch het er tegenwoordig aan toe gaat op de werkvloer, want ‘in mijn tijd was het nog veeeeel slechter’. In mijn sector zitten heel veel colleg’s met een burn out, Erg om zien dat er bijna niks wordt aan gedaan en dat men die spreekwoordelijke rekker blijft opspannen….

    Liked by 2 people

  2. Ik begreep de kwaadheid van je reactie op Facebook niet want ik vind het persoonlijk een krachtig stuk waar menig baat bij heeft.
    Nu begrijp ik vanwaar de reactie kwam 😊

    Liked by 1 persoon

  3. Als we nou eens beginnen met erkennen dat elk geval een geval apart is, bij de één thuiszitten inderdaad níet werkt en bij de ander misschien juist wel….dan komen we misschien ergens. Ik ben het levende voorbeeld dat doorwerken en jezelf actief afleiden, gecombineerd met goede begeleiding een volledig averechts effect heeft gehad. In plaats van rust moest ik maar doorzetten, van therapie naar werk, van werk naar huis, waar mijn gezin wachtte. Een Burn-out in een Burn-out was het gevolg. En dan is er niets meer… Want ik was volledig afgesplitst van mijn gevoel. Komt waarschijnlijk nooit meer goed…
    Dergelijke titels zouden verboden moeten worden, ongeacht de inhoud van het betreffende stuk. Het brengt onervaren slachtoffers, werkgevers en kille bedrijfsartsen toch op verkeerde ideeën… Lieve groet ❤

    Liked by 1 persoon

  4. Ik mocht (moest) telkens weer terugkomen… Eenmaal in een andere functie ging het best lekker… Maar diep van binnen weet ik dat een paar weken, misschien een maandje, extra bijtanken beter was geweest. Iets meer afstand nemen had alles makkelijker gemaakt. Mij nu minder kwetsbaar. Want die veer… Die staat nog altijd gespannen en soms weer te gespannen…

    Liked by 2 people

  5. Ik volg je Myriam! Mijn rekker is ook voorgoed uitgetrokken. Ik word niet meer de oude. Mijn leven ziet er heel anders uit nu en ik moet heel hard op de rem blijven staan anders ga ik onmiddellijk weer in het rood.

    Ik heb gi-gan-tisch veel geluk gehad dat mijn dokter me verplicht heeft om heel lang thuis te blijven tot ik er echt door was. Ik voelde op een bepaald moment zelf dat ik genezen was. Maar wel anders dan ervoor, zonder de rek dus.

    Gisteren zag ik via een teaser van De Tijd dezelfde titel passeren en ik was even gedegouteerd als jij.

    Liked by 1 persoon

  6. Ik ben met je eens, dat zo’n titel niet volledig genoeg is. Daarnaast denk ik echter ook, dat het per persoon verschilt, of en hoe je uit een burnout komt. Zo ga ik persoonlijk gewoon weer helemaal lekker en dat het op een ander energie-level is als jaren terug; naar mijn mening heeft dat met mn huidige leeftijd te maken (ben geen 18 meer), al aan het einde van de overgang zitten (dus mijn hormonen zijn regelmatig knap vervelend) en beter op mijn voeding letten, zodat ik geen energie-dip midden op de dag krijg…
    Fijne nieuwe week lief mens! XxX

    Like

  7. Ik heb irl een vriendin nu, met een burn out, ze zit thuis, maar is ook bij mij geweest en dan maken we lol tussen het luisteren en praten door, nul advies, nul raad, gewoon luisteren en veel thee. Dat is hoe het moet en vooral ook, dat ze zich lekker voelt dan, bij mij of thuis en lekker laten gaan. Ik weet het ook, ipv burn out, was het hier een zware depressie, net zo erg, en iedereen moet uit je buurt blijven, zijn er overeenkomsten? Dat weet ik niet, wat ik wel weet, is dat er ben, ik ga binnenkort ook serieus even naar haar toe zodra het weer het toelaat voor mij om dat stuk te fietsen, want helaas, zit ze net in een andere kern van Almere.

    X

    Like

  8. Ook ik spreek uit ervaring: als de rek eruit is, komt-ie er niet meer in. Het wordt nooit meer zoals het geweest is. Ik heb sterk de indruk dat de meeste ervaringsdeskundigen aan de kant staan en degene die nooit iets meemaken dergelijke boeken schrijven.
    Tegenwoordig moet je ook hard “werken” aan je geluk. Ik word daar zo dwars van. Waarom moet ik geluk najagen? Laat me met rust en tevreden zijn met wat ik heb!
    Dikke pakkerd ♥

    Liked by 1 persoon

  9. Inderdaad, hetzelfde wordt het niet meer! Juist door de burn-out is mijn leven zoveel beter geworden, door te zoeken wat wel klopt en haalbaar is en niet meer met de maalstroom mee te hoeven. Mijn eigen stroom volgen, wat niet altijd even makkelijk is. Mijn tijdelijke functie wordt vergroot naar 36 uur en meer onder de hoede, daar begin ik dus niet meer aan. Ik weet dat zelfs 28 uur te veel voor me is. Ik wil daarbij blijven bloggen, leuk voor mijn gezin blijven, etc… Dingen die me meer voldoening geven, maar geen inkomen. Heeft ook betekent dat ik keuzes heb gemaakt t.a.v luxe, zoals een auto. Maar blijkt een auto delen en openbaar vervoer niet eens zo gek te zijn, beter zelfs. Dus het veranderen van leefstijl geeft vele verrassingen… Fijne week.
    En daar ben ik enorm dankbaar voor!!!! xx

    Liked by 1 persoon

  10. Bij collega’s met een burnout op mijn werk lijkt het goed te gaan hoor, dat blijven doorwerken. Slechts een paar uurtjes, zonder enige vorm van werkdruk, vaak zijn zelfs de werktijden onduidelijk en komt iemand binnenwandelen wanneer het goed uitkomt. Dan lukt het vaak toch om na verloop van (veel) tijd weer op te bouwen. De flexibiliteit zie ik niet snel terugkomen, maar dat vind ik ook wel logisch als je zover over je eigen grenzen bent gegaan.

    Liked by 1 persoon

  11. Whoow Myriam… ik ben zelf redelijk “tenonder” gegaan aan een burn-out. Ik weet niet wie je gelijk moet geven, ik kon gewoon niet meer functioneren… stappen, zelfs adem halen lukte niet meer. Na anderhalf jaar werk ik terug voltijds, met nog heel wat persoonlijke problemen op de achtergrond (zie mijn blog) maar daar kan ik nu niks aan verhelpen. In elk geval is werk voor mij een afleiding uit de hel waarin wij ons nu bevinden. Ik weet niet wat de toekomst ons gaat brengen, maar wat ik zeker weet is dat geen enkele werkgever geneigd is daar iets aan bij te dragen als hij/zij er zelf geen voordeel van ondervindt. Hard? Yes it is. True? Yes it is….

    Liked by 1 persoon

    1. Ja, dat weet ik. Ik ben zelf ook terug fulltime beginnen werken, maar na een jaar ben ik terug onder gegaan, niet zo erg maar toch. Vroeger aan de noodrem getrokken. Elk geval is anders natuurlijk. Veel sterkte xxx

      Like

  12. Het zou mooi zijn als onze werkgevers afstand nemen van het idee dat het allemaal in “ons hoofd” zit. Ik werk heel graag, ik doe mijn werk ook goed. Het zou helemaal prachtig zijn als, zowel mijn collega’s als mijn werkgever, eens afstand zouden doen van het idee: Het kan mij niet overkomen!, “burn-out” is voor zwakkelingen. Dat dacht ik namelijk zelf ook, tot 2 jaar terug. Een mens is nooit te oud om te leren, soms -helaas- op zeer harde wijze.

    Liked by 1 persoon

  13. Het is mijn ervaring dat je nooit meer de oude wordt. En die wetenschap is hard te verteren en het accepteren is moeilijk. Maar wanneer je dat wel doet en je leven weer opnieuw een (andere) vorm krijgt is het zeker niet alleen maar ellende en kun je zelfs een beter leven krijgen omdat je van heel andere dingen geniet dan daarvoor en ook meer naar je lichaam luistert. Dat gaat bij de een redelijk snel en een ander heeft daar veel langer voor nodig. De pest is dat het vaak door werkgevers onderschat wordt en er maar al te gemakkelijk vanuit wordt gegaan dat “het”allemaal wel meevalt.

    Liked by 1 persoon

  14. Gelukkig heb ik het nooit meegemaakt en hoop uit de griond van mijn hart dat men mensen serieus neemt want hoe langer men zich onbegrepen voelt en niet au serieus genomen wordt ,hoe dieper men zakt en hoe moeilijker het wordt terug te kunnen aanknopen met dit jachtige leven.

    Liked by 1 persoon

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s