Té goed bedoeld.

 

Afbeeldingsresultaat voor BEMOEIZUCHTIG
Picture from vrouw.nl

Maja lag languit in de zetel, een dekentje over haar heen. De misselijkheid kwam in golven. Naast haar stond de emmer klaar, voor het geval dat. Ze verafschuwde braken. Eerst het gevoel alsof er water in je mond komt, dan het samentrekken van je maag en je slokdarm, oncontroleerbaar. Het boven de emmer hangen, zweet op je voorhoofd, wachtend tot de ene na de andere kramp wegebt. Zolang er nog iets uit je maag komt, is dit scenario haalbaar, maar eens alles is uitgekotst…

Ze had de indruk dat het nu iets beter ging. Stil blijven liggen en niet te veel bewegen. Even genieten van de tijdelijke rust. En vooral voor ogen houden dat dit de slechtste dag was na de zoveelste chemotherapie. Dag drie… vanaf morgen zou het weer stilaan beter gaan, tot de volgende sessie.

Plots werd er aan de achterdeur geklopt. Op haar zwakke antwoord werd de deur open geduwd, en even later stond een vreemde dame voor haar. ‘Dag lieve Maja,’ waren haar eerste woorden. ‘Dag mevrouw’, fluisterde Maja. ‘Ken ik u?’ ‘Neen, maar dat zal niet lang meer duren hoor. Ik ben Nora De Doncker. Ik woon hier enkele huizen vandaan, en ik kom jou in naam van onze nieuwe zorgorganisatie bezoeken. ZORGENDE BUREN, weet je wel?’

‘Ik voel me niet zo goed vandaag,’ stamelde Maja. ‘En ik ben alleen thuis op dit moment. Ik kan nu niemand ontvangen.’

‘Maar dat is helemaal niet nodig lieve kind,’ kwinkeleerde Nora. ‘Je had je aangemeld voor ZORGENDE BUREN, ik ben hier om voor jou te zorgen.’

Er ging Maja een lichtje op. Inderdaad, ze had via een vriendin iets gehoord over deze nieuwe organisatie, een soort burgerinitiatief. Zonder twijfel erg goed bedoeld allemaal, maar toch werkelijk niets voor haar. Ze had haar partner, haar steun en toeverlaat. En verder had ze vrienden en familie die haar steunden. Ze had puur uit beleefdheid gezegd dat ze het Zorgende-buren-gedoe eens zou bekijken, maar dat had ze niet gedaan. Hoe kwam deze vrouw hier dan terecht?

‘Ik hoef geen zorg mevrouw,’ zei ze dapper, terwijl ze een volgende golf misselijkheid over zich heen liet gaan.

‘Maar mijn lieve, ik zie toch dat je erg ziek bent. Wat jammer, je bent nog jong. Het zou niet mogen zijn. Maar wij zijn er voor jou. Heb je al gedacht aan je uitvaartplechtigheid?’

Uitvaartplechtigheid? Maja geloofde haar oren niet. Zei die vrouw nu werkelijk uitvaartplechtigheid? Wat een lef. Ze vocht nu al ruim zes maanden tegen deze kanker en ze was niet van plan het binnenkort op te geven. De bloeduitslagen waren erg goed, al moest de chemo nog worden verder gezet. Ze merkte hoe woede haar overmeesterde. Zo fel, dat de misselijkheid naar de achtergrond verdween. Een mooie bijwerking dacht ze nog.

‘Wat bedoelt u precies met uitvaartplechtigheid mevrouw? Denkt u dat ik binnenkort kom te overlijden misschien?’  Ze siste het bijna. Maar de dame liet zich niet uit het veld slaan. ‘Ja hoor, wij kunnen u daar perfect bij helpen. Het wordt vast een mooie dienst. Sowieso zullen er veel mensen aanwezig zijn. Da’s meestal zo als iemand van onder de vijftig sterft’ Gniffelde ze nu?

‘Bovendien kunnen wij u ook helpen met andere dingen. Zoals het plaatsen van een wensboom. Hebt u daar al aan gedacht?’

Een wensboom? Maja wist niet wat ze hoorde.

‘Wel ja, da’s iets dat heel veel troost kan bieden aan de nabestaanden,’ oreerde de dame.

‘De mensen die naar de uitvaartplechtigheid komen kunnen er een wens in hangen, een gedachte aan u…’

Maja sloeg het dekentje weg, en probeerde haar benen van de bank te zwaaien. Het ging moeilijk, maar de woede gaf haar kracht. Wat gaf die vreemde lellebel het recht om hier in haar huis over haar sterven te komen praten, alsof ze Maja’s allerbeste vriendin was?

Toen ze zwaaiend overeind stond greep ze met de weinige kracht die haar restte de arm van Nora. Die dacht even dat het een kreet om hulp was, maar de gedachte verdween gauw. Maja wees naar de achterdeur en schreeuwde schor: ‘Eruit. ER UIT!!! Ik wil jou hier nooit meer zien.’

Nora schrok danig, en droop af. Maja gleed terug op de bank, en hoorde nog net hoe haar lief thuiskwam. Straks zou ze hem alles vertellen, eerst moest ze bekomen.

© Myriam

 

Dit verhaal is gebaseerd op een waar gebeurd verhaal. Stel je voor!!!

 

23 thoughts on “Té goed bedoeld.

  1. Jemig, dat wil je echt niet mee maken! Bij mij was ze er ook uit gegaan hoor! De andere kant van het verhaal…op zich kan deze zorgdienst wel veel toevoegen aan alleenstaanden en anderen die hulp nodig zijn!

    Liked by 1 persoon

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s