To live and die that way.

Achttien. Zo ontzettend jong. Vol leven. Na al die jaren van instelling naar instelling eindelijk de vrijheid waar je reikhalzend naar uitkeek. Je zou het maken. Het zou mooi worden. Je zou eindelijk eregast worden op het feest waar je tot dan toe enkel van op de zijlijn naar keek. 

Een eigen plekje helemaal alleen voor jou. Ingericht naar jouw smaak. Eten wat je wil, wanneer je wil. Een terrasje meepikken. Vrienden maken buiten de instelling. Geen vervelende opvoeders die je regels opleggen. Je vertrok, weg uit die wereld waar je huis was, maar niet je thuis. Een thuis had je nooit. Maar straks wel. Zeker weten. 

Het liep zo anders dan je dacht. Die wereld buiten is voor kwetsbare mensen geen huis, en al helemaal geen thuis. 

Geld ligt niet voor het rapen, vriendelijkheid is ver te zoeken in dit land van ieder voor zich en God voor niemand. 

Je was verloren. Zo eenzaam. Je wist niet dat het kon. Nog meer alleen dan je ooit was in de instelling. En bang. Je was bang voor die vreemde mensen die je raar bekeken en je niets wilden geven. Niets. Zelfs geen goeie dag.

Zo verloren en bang dat je geen hulp meer kon vragen. Durfde vragen.

En je sliep in, zó alleen, wat deed het pijn. Maar ook dat ging over. En nu slaap je voorgoed.

 Op een plek waar het goed is, en thuis, dat wens ik jou.Dat hoop ik zó.

Mijn blog is geïnspireerd op het verhaal dat de krantenkoppen haalt, over Jordy Brouillard die eenzaam stierf in zijn tentje. 

Er wordt alweer gezocht naar de schuldigen: schiet de jeugdzorg misschien tekort, enz enz.

Beste mensen, laat het duidelijk wezen. We schieten met zijn allen tekort. Onze maatschappij is ziek, niet in staat om voor zijn meest kwetsbare leden te zorgen. Shame on all of us. 

Toen mijn ex en ik drie jaar geleden ongeveer, of misschien al vier, een jongen van 18 uit een daklozenopvang haalden en bij ons in huis namen, zeiden de begeleiders dat het de eerste keer was dat ze zoiets meemaakten. Hoe gruwelijk is dat?

Onze hoog aangeschreven maatschappij is zó rot als een wormstekige appel.

Ik ga nu even kotsen. Excuseer me. 

Jij ook Jordy, excuseer me, ik was er graag voor je geweest. Maar daar ben jij niets mee geholpen nu. 

Myriam

26 thoughts on “To live and die that way.

  1. Kan dat bij jullie zomaar? Iemand uit het daklozen centrum halen? Hier niet hoor, ik mag nog niet eens iemand in huis laten logeren, een max van 3 nachten geloof ik, ivm de uitkering. En dat is nog maar 1 van de vele regels hier.

    Ik hoop dat die jongeman zijn rust nu zal vinden.

    X

    Liked by 1 persoon

  2. Het heeft me heel diep getroffen.Ik kan niet begrijpen dat er niemand maar ook niemand een helpende hand uitstak.Ik lees geen facebook maar veel andere mensen wel en daar blijkt hij meermaals iets gepost te hebben..In wat een onverschillige wereld leven wij toch.?

    Liked by 1 persoon

  3. Ik was er ook slecht van. Zag meteen mijn zoon voor me, graatmager en eenzaam. Gelukkig heeft hij wel een dak boven zijn hoofd, komen er wel vrienden op bezoek en checken zijn vader en ik regelmatig of hij wel een beetje eet. Maar ook dat had anders kunnen lopen.
    Er zijn er zo veel… die niet weten waarin of waaruit, die niet sociaal genoeg zijn en niet weerbaar genoeg om hulp te vragen. En er is niemand die het zich aantrekt. Maar er is jammer genoeg ook te weinig aandacht en zulke gasten verdwijnen zo makkelijk door de mazen van het net. En inderdaad: als ze het zelf niet vragen, of niet willen, gebeurt er gewoon niks.

    Liked by 1 persoon

    1. Ik werk tussen zulke mensen maar dan diegene die wel worden opgevangen omdat ze psychisch ziek én gevaarlijk zijn. Blijkbaar is dat nodig voor je hulp kan krijgen. Die arme jongen. Het gebeurt natuurlijk hele dagen maar als het dan vlak bij je deur gebeurt….

      Like

  4. Heftig en verdrietig. 😦

    Maar om de hele maatschappij dan meteen rot te noemen gaat mij een stap te ver. De maatschappij, dat zijn wij allemaal: de meeste mensen zijn van goede wil en, helaas, ook wat rotte appels.

    Liked by 1 persoon

  5. ik loop zelf ook al een aantal dagen met dit gevoel rond. Het doet echt veel met mij en het laat inderdaad maar weer zien hoe verkloot de maatschappij wel niet is na als die hulpkreten die hij heeft laten weten op social media was er niemand

    Liked by 1 persoon

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s