Elvis. (of Plato’s WE-300 writer’s challenge)

Enkele keren per jaar organiseert Plato van Platoonline een writer’s challenge, waar iedereen kan aan meedoen.

De bedoeling is een verhaal te schrijven in exact 300 woorden. Het opgegeven onderwerp mag in het stuk niet vernoemd worden. Schrijven doet ieder op zijn eigen blog. Daarna zet je de link van je blog bij Platoonline in het reactieveld.

Zelf deed ik al enkele keren mee, en het is super leuk om te doen. Je bereikt ook eens andere bloggers. Dus, gewoon meedoen.

Het thema van de maanden mei en  juni is Musiceren.

 

Hij zag haar staan. Ze was nog steeds even mooi als toen, lang geleden, bij hun eerste ontmoeting.

Ze keek hem aan dat ene moment, en hij verdween naar een andere wereld. Hij loste op in het niets, en verschijnselde naar een plaats vol zon, groen gras, klaterend water en zachte muziek. Na enige tijd kwam hij gedesorienteerd tot zichzelf, niets zou ooit nog hetzelfde zijn na die dag. Dat was de enige zekerheid. Ze gingen samen naar buiten, en waren sedertdien nooit meer dan enkele passen van elkaar verwijderd.

Het leek weer alsof ze naar hem lonkte. Dat deed ze toen,  en iedere keer weer. Nooit slaagde hij  er in haar te weerstaan.

Hij was nu vlakbij, en voelde de aantrekkingskracht die van haar uitging. Als de roep van een mythische sirene. Hij wist dat zijn honger zou verdwijnen als sneeuw voor de zon, van zodra hij zijn handen om haar slanke hals liet glijden.

Even nog stelde hij de eerste aanraking uit. Zijn ogen gleden over haar lichaam. Elke ronding riep herinneringen op aan sublieme momenten van samenzijn en versmelten.  Zóó lang waren ze samen, ze voegden zich naar elkaar zonder één enkel woord. Als in een eindeloos ingestudeerd theaterstuk, zonder hapering, zonder wanklank.

Zacht streelde hij haar hunkerende lijf. Het zinderde onder zijn handen. Hij trok haar op zijn schoot, één hand om haar middel, de andere hand ondersteunde stevig haar hals.

Hij voelde hoe haar harde lichaam onder zijn aanraking tot leven kwam. Ze vibreerde zachtjes, en hij genoot van elke klank die hij haar wist te ontlokken.

Straks gingen ze samen dat podium op. De massa zou totaal los gaan.  Hysterisch gillen, meebrullen en joelen.

Maar hij was alleen met haar, op dat podium, in een andere,  betere wereld.

De zanger en zijn gitaar. Elvis.

 

Myriam

28 gedachten over “Elvis. (of Plato’s WE-300 writer’s challenge)

  1. Wauw… ’t is dat ik die foto aan het begin zag, maar anders was ik niet op het idee van een gitaar gekomen maar (zoals het verhaal natuurlijk suggereert) een kanjer van een vrouw.
    Enorm beeldend beschreven. Je verhaal roept zinderende spanning op. Héél goed. Prima WE.

    Tip: verplaats de foto naar het einde van het verhaal. Want op deze manier geef je je geheim bij voorbaat prijs en dat is een beetje jammer.

    Liked by 1 persoon

  2. vanwege het thema wist ik wel gelijk om welk instrument het ongeveer moest draaien maar dat doet niets af aan de schoonheid van je verhaal want musiceren met passie is heel goed te vergelijken met de passie van liefde.

    Liked by 1 persoon

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s