Adeline 20 -Date 3

Picture from http://www.finanzaonline.com

Het is erg lang geleden dat er nog een stukje Adeline verscheen. Hier is het dan, aflevering 20. Weet je niet meer hoe het zat? Dan kan je alle vorige afleveringen terugvinden bij Fictie en Poezie.

-18 juli –

Adeline had genoten van de voorbije vakantieweek. Het weer was haar goed gezind geweest, en ze had allerlei leuke uitstapjes gedaan, alleen, met Anna, of met een andere vriendin. Zonnen aan zee, shoppen in Rijsel, wandelen in de Voerstreek, en enkele dagen thuis genieten van Toulouse en van haar gezellige appartement.

En nu was het dan weer zaterdag en had ze een nieuwe date. Een vlugge blik op de planning die Anna voor haar had opgesteld leerde haar dat ze vandaag een afspraak had met Lars uit Boom.  Lars was uiteindelijk toch bereid om in Gent af te spreken om haar te ontmoeten. Ze was blij dat ze de trip naar Antwerpen niet hoefde te maken. Vandaag zou ze Mosquito Coast bezoeken, het reiscafé/ restaurant in de Hoogpoort.  Dat vond ze nu wel één van de voordelen van het daten: ze kwam op plaatsen waar ze nog niet eerder was geweest. Mosquito Coast profileerde zich als een reiscafé, en ze wist dat er een aantal verschillende terrassen waren, verspreid over verschillende verdiepingen. Met het aanhoudend mooie weer zou dat een fijne plek kunnen zijn voor een afspraakje, tenminste als de man in kwestie nu ook nog een fijne man zou blijken te zijn. Geen Jan, en in geen geval een Ted. Maar zo liepen er zeker geen twee rond op deze planeet.

Toulouse was ondertussen al goed gewend in het appartement. Hij vond feilloos zijn kattenbak, genoot van het terras als Adeline er zat, en van zijn mandje in de keuken als ze er niet was. Eigenlijk was het een super voorbeeldige kat, waar ze ontzettend veel plezier aan beleefde. Ze besefte nu nog meer wat het met Anna moest gedaan hebben om Nico zo te zien hangen. Natuurlijk gaan poezen ook dood, maar op zo een manier, en zo vroeg in zijn kattenleventje, neen, dat had niet gemogen.

Ze zorgde er voor dat Toulouse voldoende brokjes en water had, dat de kattenbak netjes was, en dat alle deuren en ramen goed op de knip zaten. Ergens voelde ze nog een stukje irrationele onrust, die ze toeschreef aan de dood van Nico en de vondst van het blauwe lint aan haar wagen.

Zonder problemen verliet ze de garage en reed naar de Dampoort, waar ze de wagen achterliet op de parking van het station. Vandaar was het nog een eindje stappen naar Mosquito Coast, maar de Gentse Feesten waren gisteren begonnen, en dichter bij het centrum zou ze onmogelijk kunnen parkeren. Ze trok haar makkelijke schoenen aan, en stopte haar hakken in haar tas. Makkelijk zat zo een enorme schoudertas.

Ze stapte de openstaande deuren binnen, en liet zich meteen verleiden door het interieur met accenten van oude koffers, bankbiljetten uit verre vreemde streken, geografische  kaarten, wereldbollen en fauteuils die ze om één of andere bizarre reden vereenzelvigde met ontdekkingsreizigers.

Ze liep meteen door naar één van de verschillende terrassen, en ging zitten in de schaduw onder een grote parasol.

Ze bestelde meteen een Aperol Spritz, legde haar gsm voor zich op het tafeltje, en genoot van de warme zonnestralen op haar blote huid. Dit werd een zomer uit de duizend. Wat een heerlijk weer was het al geweest. Hopelijk had ze de komende weken in Frankrijk ook zo een verrukkelijk zomerweer.

Genietend keek ze rond en bekeek ze de mensen die kwamen en gingen. Ze was benieuwd naar Lars. Net zoals zijn beide voorgangers beantwoordde hij aan een aantal criteria, maar Adeline wist dat dit in real time niets hoefde te betekenen. Ze voelde een lichte weerzin bij de idee dat ze de komende tijd moest doorbrengen met een man die ze nog nooit écht had ontmoet. Weer kafferde ze Anna in stilte uit. Alleen is maar alleen, sommige dingen zijn leuker met twee… Ze herhaalde die zinnen als een mantra.

Een blik op haar gsm leerde haar dat Lars meer dan een kwartier te laat was. Irritatie maakte zich van haar meester. Hoe moeilijk kon het zijn om op tijd te komen? Of om op zijn minst een berichtje te sturen dat hij wat later zou zijn. Ze gaf hem nog een kwartier, als hij er dan nog niet was, vertrok ze.

Haar gsm speelde het bekende deuntje: een smsje. Jawel hoor, een teken van leven van de heer Lars. Hij zat vast in het Gentse Feesten verkeer, en raakte zijn wagen nergens kwijt. Maar hij kwam er aan, of Adeline nog even geduld wilde hebben? Ze zuchtte en antwoordde met enige tegenzin: OK.

Na nog een half uur, waarin ze zich best had vermaakt door naar de mensen rondom haar te kijken, zag ze een man die leek op de Lars van de foto naar haar toe komen. Adeline? vroeg hij. Dat ben ik inderdaad. Ze stond op en ze begroetten elkaar.

Hij leek wel op zijn foto, vond Adeline, maar hij zag er wel wat treurig uit. Hij bestelde een plat watertje, en vuurde een aantal vragen op haar af. Hij kon goed luisteren, en Adeline merkte hoe ze kon vertellen over haar huwelijk, en hoe dat gelopen was. Op haar beurt luisterde ze naar zijn belevenissen. Ook hij was een gewonde ziel. Het leven laat littekens achter, mijmerde ze in zichzelf. Hij had nog niet één keer geglimlacht tijdens hun gesprek. Toen Adeline er in slaagde om hem toch een lachje te ontlokken, wenste ze vurig dat ze dat niet had gedaan.

OMG. Wat was dat????

De man had geen tanden. Volgens zijn profiel was hij 35, en hij had geen enkele tand meer in zijn mond. De foto’s op zijn profiel waren zo gemaakt dat je dat onmogelijk kon zien, maar hier, in het echte leven, kon je niet anders dan opmerken dat er iets fundamenteels ontbrak in zijn mond.

Adeline was zo van slag dat ze even niet goed wist hoe te reageren. Uiterlijk is niet alles, maar er zijn grenzen. Het hebben van een verzorgd gebit was een criterium dat ze niet had opgenomen in haar zoektocht. Ze ging er van uit dat elke man van haar leeftijd toch wel zorg droeg voor zichzelf, en dus ook voor zijn gebit.

Ze twijfelde even tussen hem confronteren met de ontbrekende elementen, of stilletjes afronden en vertrekken. Maar toen overviel haar een enorme lachstuip. Ze proestte het uit, probeerde zichzelf tot de orde te roepen, met als enige resultaat dat ze steeds harder begon te lachen.

Een aanval van slappe lach, le fou rire zoals ze zo mooi zeggen in het Frans. Wat een gezegend moment om zo een aanval te krijgen.

Lars bekeek haar eerst geamuseerd, zich afvragend wat ze zo grappig vond. Maar toen hij doorhad dat hij aan de basis lag van haar gelach, werd hij beurtelings heel bleek en diep donkerrood. Hij schoof zijn stoel in een kwade ruk naar achteren, zodat die omviel, en verliet met grote boze stappen het reiscafé.

De andere cafébezoekers keken hen met grote ogen aan. De nog nasnikkende vrouw, en de boos weglopende man.

Nou, dacht Adeline. Ik mag nu nog de rekening betalen ook. Maar zo hard heb ik geen jaren gelachen. Dus het is toch een eerlijke ruil geweest.

Ze betaalde en liep terug naar de parking. Onderweg belde ze Anna om verslag uit te brengen. Date nummer drie was niet bepaald een succes.

Hopelijk werd haar vakantie in Frankrijk dat wel.

©  Myriam

12 gedachten over “Adeline 20 -Date 3

  1. Leuk dat je Aline weer oppikt! Ik zat meteen weer middenin het verhaal. De date leek dus echt op de foto. Het zal je gebeuren. Zit je daar met je mond vol tanden, haha.
    Lieve groet

    Liked by 1 persoon

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s