Posting things

De post… ik vind dat iets raars. Net zoals de spoorwegen. Die vind ik ook apart. Een beetje blijven steken, wel willen maar niet kunnen. Zoiets.

Soms ook wel kunnen maar niet willen, maar dit geheel ter zijde want over stakingen ga ik het nu niet hebben.

Ik maak héél zelden gebruik van de post. Waarom zou ik ook? Brieven of kaarten stuur ik niet meer, dat is allemaal vervangen door mail, sms, whatsappjes, en dergelijke toestanden.

Geldzaken kunnen beter geregeld worden via een bank. Banken vertrouw ik niet, maar de post ook niet. En als de banken sjoemelen met ons geld dan doen ze dat met verve, dus…

Sinds ik deeltijds werk in het wetenschappelijk onderzoek, moet ik me nu en dan noodgedwongen begeven naar een postkantoor. Dat kan zijn om een lading postzegels te kopen, of om enkele brieven aangetekend te verzenden. Meestal ga ik daarvoor naar het postkantoor in het hartje van Gent, meer bepaald in de Lange Kruisstraat. Dat er een postkantoor is gehuisvest in dit smalle straatje is me nooit eerder opgevallen. Het duurde dan ook enige tijd vooraleer ik het betreffende kantoor had gespot.

Zoals de meeste postgebouwen die ik ken is het wat smoezelig, grauw, oubollig ingericht. Gelukkig ontdekte de post het gemak van een nummertjes automaat, zodat je tenminste niet meer hoeft bij te houden wie er allemaal voor jou aanwezig was in de wachtruimte en wie er naderhand nog is bijgekomen.

Ik trok het nummertje 268. Op het scherm waar je kan volgen welk nummer aan de beurt is las ik het nummer 239. Ik voelde de moed in mijn schoenen zakken: nog bijna dertig wachtenden voor mij….

Enfin, wat moet gebeuren, moet gebeuren. Ik installeerde me op een stoel, vulde alvast de papieren aangetekende zending in, en keek daarna hoopvol naar het scherm. Daar was ondertussen 241 aan de beurt…

Dan maar wat mensjes observeren. Dat vind ik altijd fijn…

Er viel heel wat te observeren. Een onuitputtelijke bron van inspiratie passeerde voor mijn linkeroog. ( Het rechteroog had ik gefixeerd op het scherm waar de nummertjes op verschenen)

Twee schattige piepkleine stokoude dametjes schuifelden voorzichtig de overvolle ruimte in.  Hoe verder ze schuifelden, hoe wanhopiger ze er uit zagen. Ik had hen eerder aan de automaat zien overleggen. Blijkbaar waren ze tot een compromis gekomen en hadden ze besloten de beproeving uit te zitten.

Ik kon alleen maar hopen dat hun nummertje hoger in de rangorde stond dan het mijne….

Een voltallige familie Roma zigeuners meldde zich aan een loket. In hun mooiste feestoutfit, dat wel. Er ontspon zich een levendige discussie aan het loket. Ze verwachten geld, en dat kwam niet of toch niet zoals ze het zich hadden voorgesteld. De loketbeambte kreeg warempel ook een wanhopige blik in de ogen… Verschillende keren verliet hij zijn stoel, hij kwam zelfs even de wachtruimte ingelopen. Ik dacht nog: Die gaat er vandoor… Maar hij vond voldoende moed om terug te keren naar zijn plekje.

Er stampte ook een dame binnen, of was het een heer? Neen het was een dame want haar borsten hingen duidelijk tot op haar navel. Ze had wel een baard van enkele maanden, dat wel. Zo zagen dames met baarden die op de kermis tentoongesteld werden er dus uit. Ze had een vreemde muts scheef op haar grijze lokken geplaatst, haar grote tas sleepte ze achter zich aan over de grond.

Ze was duidelijk in de war. En in dit lokaal zou ze geen duidelijkheid vinden, zoveel was klaar.

Enfin, de nummertjes tikten ondertussen voorbij en het ging warempel snel… Tot, je raadt het al, we op één nummertje van het mijne waren aanbeland.

De twee oude dametjes schuifelden naar het loket… Stonden aan het loket, bleven aan het loket staan. Ook de loketbediende hier kreeg een wanhopige blik in de ogen. Nooit eerder zag ik zoveel wanhopige werknemers bij elkaar. Hoe hoog ligt het zelfmoordcijfer eigenlijk bij postbedienden?

De dametjes waren doof, en snapten niks van overschrijvingen en dergelijke. Er diende hulp ingeroepen te worden van andere loketbedienden. Na een half uurtje scheen er toch een oplossing gevonden te zijn voor hun problematiek, en schuifelden ze opgelucht naar buiten. En ik huppelde opgelucht naar het loket, waar eindelijk MIJN cijfertje aan de beurt was.

Een mens moet wat over hebben voor zijn werk.

© Myriam

49 thoughts on “Posting things

  1. Haha je zult er maar werken 🙂 In Nederland zijn volgens mij geen postkantoren meer. Ik moest er altijd voor naar de drogist ofzo. Kan me wel herinneren dat toen ik ooit jaren geleden er nog wel kwam er veel gelijkenissen waren met jouw verhaal 🙂

    Liked by 1 persoon

  2. Vroeger toen ik klein was vond ik het postkantoor helemaal geweldig. Dat wilde ik later ook doen. Bij het postkantoor werken. Achter zo’n loket. Maar goed dat ik dat uiteindelijk niet gedaan heb. Dan had ik die depressie van vorig jaar misschien tóch niet overleefd. Een geluk bij een ongeluk 😉

    Liked by 1 persoon

  3. Haha, de max. Het centrum van Gent en officiële instanties lijkt me inderdaad een ideale combinatie om bloginspiratie op te doen.
    Tegenwoordig ga ik altijd naar het Postpunt in de Delhaize, vlot en zonder nummertjes! 😉

    Liked by 1 persoon

  4. Jullie hebben tenminste nog een fatsoenlijk postkantoor. In mijn woonplaats hebben ze zelfs het steunpunt (in een boekwinkel) weggehaald. Nu moet ik 4 kilometer fietsen om postzegels te gaan halen in een andere winkel.
    Wees dus blij met jullie posterijen.

    Liked by 1 persoon

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s