ADELINE 19 – Grave

Picture from http://www.everyoneweb.com

-11 juli-

Ted liep de trappen op naar de slaapkamer van moeke. Tijd om te baden. Wat zou moeke blij zijn dat ze even van onder die donkere stinkende dekens kon, in het hete propere badwater. Hij zou haar goed schrobben, en ook haar haren moesten vandaag echt wel gewassen worden. Zo kon ze echt niet blijven liggen. Ze moest dapper zijn en op haar tanden bijten, dat had ze hem vroeger ook altijd geleerd.

Hij duwde voorzichtig de deur naar de kamer open. De stank die hem tegemoet kwam, was nog doordringender dan anders. Hij moest toch echt dringend die lakens eens verschonen.

Hij schoof de gordijnen open, en draaide zich om naar het bed.

Godverdomme, de vloek kwam uit het diepste van zijn wezen naar boven geborreld.

Het kon niet waar zijn. Moeke keek star voor zich uit, haar mond was opengezakt, en haar huid was asgrauw, met uitzondering van de grote vuurrode brandplekken hier en daar verspreid over haar lijf.

Haar ene arm hing slap over de rand van het bed. Ted naderde het bed, en hield zijn oor vlak boven moeke’s mond. Neen, niets. Geen ademgeruis, helemaal niets. Hij plaatste voorzichtig twee vingers ter hoogte van haar halsslagader. Ook niets. Zijn moeke was niet meer.

Het kreng had hem in de steek gelaten. Furieus trok hij de dekens weg, nam de magere gestalte in zijn armen, en slingerde haar over zijn schouder.

Met zijn last heen en weer schuddend op zijn rug, daalde hij snel de trappen af. Vlak naast de keuken opende hij de deur naar de kelder. Een lange smalle trap liep steil naar beneden. Een kaal peertje verlichtte de keldertreden net genoeg om vallen te voorkomen.

Voorzichtig schuifelde hij naar beneden, en gooide het lijk op de grond.

Toen stampte hij terug naar boven en haalde uit het fietsenhok een schop en een sterke lamp.

Terug beneden schakelde hij de lamp aan. De vloer van de kelder bestond uit zwart wit geblokte tegels, behalve tegen de muur onder de trap. Daar waren de tegels uitgebroken, en zag je aangestampte aarde.

Ted richtte de lamp op die plek en begon te graven.

Al snel liep het zweet in grote druppels over zijn lijf. De hoop aarde naast hem werd steeds hoger, de put steeds dieper. Toen hij ongeveer een meter diep was, stootte hij plots op iets bleeks. Hij veegde het schoon, nam wat er bloot kwam te liggen even vast, en hield het even aan zijn lippen. Het was een bleke hand, half vergaan, zwart van de bovenliggende aarde.

Hij liet zich op zijn knieën zakken in de kuil, en ging verder met het verwijderen van de aarde met zijn blote handen. Geleidelijk aan kwam datgene wat begraven lag tevoorschijn.

Het lichaam van een vrouw, half vergaan, verschrikkelijk stinkend.

Moeke, fluisterde Ted zacht, moeke moeke moeke. Geleidelijk aan ging het gefluister over in geneurie. Moeke moeke moeke. Laat Ted in de steek. Stoute moeke, laat Ted in de steek. Stoute stoute moeke heeft Ted weer in de steek gelaten.

Nadat het lijk helemaal uitgegraven was, ging Ted in de put liggen, zijn armen rond het vergane lichaam. Neuriënd.

Na een half uurtje zo te hebben gelegen, ging hij moeizaam rechtop staan, en sleepte het andere lichaam dichter naar de put, door aan één been te trekken.

Hij trok tot het lijk in de put belandde, boven op de menselijke resten die er al in lagen. Weer ging hij liggen naast het lichaam. Wiegend en neuriënd. Toen hij uit de put kwam had hij het door en door koud.

Hij gooide de put terug dicht en stampte de aarde aan. De schop en de lamp nam hij mee terug naar boven.

Terug bovengekomen trok hij de matras en het beddengoed van het bed van moeke, en sleepte het allemaal naar beneden. Als het helemaal donker was, zou hij alles naar een bos brengen waar hij al eerder afgedankte spullen had zien liggen. Misschien stak hij er wel een vuurtje aan.

Zijn ogen glinsterden terwijl hij dit bedacht. Een vuurtje, likkende vlammen die steeds hoger naar de sterren graaiden, en alles op hun weg verteerden, tenminste als ze niet aan banden werden gelegd.

Een feest zou het worden. Het einde van iets ouds, het begin van iets nieuws.

Myriam

12 thoughts on “ADELINE 19 – Grave

  1. je weet de spanning wel op te bouwen zeg 😉

    Hoeveel moekes liggen daar eigenlijk al opgestapeld …vraag ik me af…

    Ted…zal een nieuw slachtoffer moeten zoeken…. enne laat hem Yorkshire maar overslaan dan want die zijn de schrik van zijn naamgenoot nog niet te boven…

    Liked by 1 persoon

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s