Adeline 17- Thunderstruck

Lees hier wat voorafging.

Bart legde de hoorn op de haak nadat hij het gesprek met Anna had afgerond. Hij vond het nieuws dat hij kreeg van het labo helemaal niet fijn. Ergens had hij nog gehoopt dat het toeval zou geweest zijn. Maar neen, de uiteinden van beide blauwe linten pasten precies bij elkaar. Akelig precies.

Hij graaide in zijn binnenzak en haalde zijn autosleutels tevoorschijn. Misschien moest hij toch even checken bij Adeline hoe het met haar ging? Ze zag er zo kwetsbaar uit. Wel stoer doen natuurlijk, maar hij voelde bijna de onmacht en de pijn die van haar uit straalden. Sinds zijn breuk met Lise was het als of hij een soort radar had ontwikkeld voor verdriet bij anderen. Hij wist wel iets af van de situatie waarin Adeline zich bevond. Er waren meer dan enkele gelijkenissen. In de steek gelaten door de zogenaamde liefde van hun leven… Helemaal tot op de bodem van de put gezakt, en er dan nu weer bijna uitgekropen. Een beetje bang voor wat het leven nog meer in petto zou kunnen hebben. Maar bij Adeline voelde hij ook weer die bruisende levenskracht, die drang om in het leven te bijten en er uit te halen wat er uit te halen viel. De combinatie van de twee trok hem onweerstaanbaar aan. Hij gaf het zichzelf toe met een diepe zucht.

Zou hij? Ja, hij zou. Volgende zaterdag vertrok hij voor twee weken met vakantie, en hij zou geen minuut rust hebben mocht hij niet even gecheckt hebben hoe het haar verging.

Hij sloeg hard de deur van zijn appartement achter zich dicht, en besloot dit keer de trap te nemen naar de garage. Een beetje extra lichaamsbeweging kon geen kwaad. Hij probeerde drie maal per week naar de sportschool te gaan die verbonden was aan het hoofdpolitiekantoor, maar liever iets meer dan iets minder. Sporten zorgde er voor dat zijn hoofd leeg liep. De enige momenten tijdens de week dat hij écht aan niets anders kon denken. Blik op nul, verstand op oneindig en afzien maar. Zelfs in zijn slaap was hij niet zo rustig als tijdens dat sportmoment. Tijdens de nacht kwamen zijn demonen langs: Lise met haar nieuwe vriend, maar ook gangsters die hij niet had kunnen vatten, of die door één of andere procedurefout binnen de kortste keren waren vrijgelaten.  Nu en dan ook een slachtoffer van een misdrijf, of de familieleden van zo’n slachtoffer. Hij werd soms akelig bij de idee alleen om te gaan slapen.

De gedachte aan die vreselijke nachten maakte hem weer onrustig. Hij reed met gierende banden de garage uit, met een snelheid die paste bij de opzwepende muziek van AC/DC.

Aangekomen bij het appartement van Adeline bleef hij nog even zitten in zijn wagen. Er stond even een wat rustiger nummer op.

Zou hij? Zou ze het niet vreemd vinden dat hij plots voor haar deur stond? Dat hij haar adres had opgezocht of had nagevraagd bij Anna en Rik? Ach, hij was er nu. Wat kon hem eigenlijk gebeuren? Niets toch?

Hij opende zijn autoportier, en stak de straat over naar het prettig ogende appartementsgebouw waar Adeline haar flat had. Even zoeken op de naamplaatjes in de hall, en aanbellen, met een vreemde knoop in zijn maag.

Hallo. Haar stem klonk vriendelijk door de intercom. Dag Adeline, ik ben het, Bart.

Bart? Haar stem klonk nu vragend, twijfelend. Héél even maar, toen sprak herkenning uit haar stem toen ze opnieuw Bart! zei.

Ik laat je even binnen, een ogenblikje.

©  Myriam

15 gedachten over “Adeline 17- Thunderstruck

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s