Peter of De Weg uit de Shit – 10

Picture from http://www.joshuapowell.com

Uiteindelijk verbleef Peter een goed jaar in het ziekenhuis, eerst op de afdeling Intensieve Zorgen, dan op de dienst Neurologie en tenslotte ging hij naar het revalidatiecentrum. Daar leerde hij alle handelingen terug die hij kwijt was geraakt  De verlamming was gelukkig maar tijdelijk geweest, en zou ook zonder gevolgen blijven. Wat is een jaar nu op een jong mensenleven? Eigenlijk, bedacht  hij soms, was het ziekenhuis zo slecht nog niet. Vooral het revalidatiecentrum was voor hem een oase van rust en vriendelijkheid, van gezond eten op vaste tijdstippen, en van goeie lichaamsbeweging.

Alleen de school schoot er bij in. Er was niet echt veel aandacht voor onderwijs in het ziekenhuis, en zeker niet in zijn richting. Tenslotte kon hij moeilijk praktijkvakken doen vanuit zijn ziekenhuisbed, of vanuit de kinezaal in het revalidatiecentrum.

Op het moment dat hij het ziekenhuis verliet om terug naar het huis te gaan dat hij minder en minder als thuis zag, was zijn studiemotivatie gezakt tot ver onder het vriespunt.

De eerste dag terug op school was gruwel, hij kwam niet meer in de klas terecht waar hij voor zijn ziekte zat, die kerels waren allemaal een jaartje vooruit geschoven. Maar hij kwam bij jongens terecht die allemaal jonger waren dan hijzelf. Ze bekeken hem als een vreemde eend in de bijt, dat was hij natuurlijk ook. En het voelde helemaal niet goed aan. Vroeger werd hij nog geaccepteerd als Peter, de jongen die hij was. Tenslotte was hij opgegroeid met een aantal van die kerels. Maar die acceptatie was er nu niet meer.

Het zette hem er toe aan om acceptatie te vinden op een andere manier. Lekker stoer doen, de klas op stelten zetten, niets was hem te dol. De andere jongens vonden hem cool, een kerel om naar op te kijken. Het verhaal van de huwelijksinzegening in de kerk van Roeselare was iets wat nog vele jaren de ronde deed op school. Op een nacht had hij samen met een aantal vrienden de kerkdeur opengebroken. Hij had een soort huwelijksplechtigheid georganiseerd voor twee van zijn vrienden, de ene verkleed als vrouw. Daarbij had hij een serieuze verbouwing gedaan in de kerk: het altaar anders aangekleed, stoelen verschoven, muziek op het orgel, kerkklokken doen luiden. Ze hadden dolle pret, en Peter steeg behoorlijk in de achting van zijn maten. Alleen de omwonenden, de Pastoor en de politie vonden het niet zo fijn.

Toen ze eenmaal wisten wie de vandalen waren, werden die zwaar aan de tand gevoeld. Blijvende schade was er niet, dus het bleef bij een waarschuwing.

Maar zijn naam was gemaakt, nu niet meer alleen op school, maar ook daarbuiten.

Nadat hij zijn school op één of andere manier toch had beëindigd, leerde hij zo snel mogelijk auto rijden. Hij wou een autootje kopen met het geld dat hij tijdens voorbije vakantiejobs bij elkaar had gespaard.

Maar toen hij naar de bank ging, om dat geld af te halen stond de wereld weer stil.

Tijdens zijn verblijf in het ziekenhuis hadden zijn ouders blijkbaar al zijn geld afgehaald, met vervalste volmachten.

En niet alleen dat, bleek ook dat hij voor 250000 euro schulden had staan op zijn naam.  Met valse handtekeningen hadden zijn ouders een oneindige hoeveelheid schulden gemaakt. Hij snapte zelf niet hoe het kon. Maar hij wist wel dat dit de druppel was die de emmer deed overlopen.

Hij vertrok.Zonder spoor na te laten.

© Myriam

24 gedachten over “Peter of De Weg uit de Shit – 10

  1. Is het realistisch dat iemand een vol jaar in het ziekenhuis blijft?
    Die Peter ontpopt zich als een meneertje krapuul, het gaat de verkeerde richting uit.
    Dat de ouders zonder zijn handtekening voor 250000 Euro schuld maken lijkt me in realiteit ook moeilijk haalbaar…

    Liked by 1 persoon

        1. Ach, ja Thomas, je weet ondertussen toch hoe ontzettend naief ik kan zijn. Mij kan je ongeveer alles wijs maken. En ik kies er voor om hem te geloven. Echt. Soms is de waarheid veel bevreemdender dan om het even welke fictie. Maar ik ben wel tot het besef gekomen dat biografieën mijn ding niet zijn. Geef mij maar Adeline waar ik heerlijk kan fantaseren en waar mijn personages terwijl ik schrijf een eigen leven gaan leiden. Fantastisch gevoel is dat!!!

          Like

    1. Ja, helemaal fout. De bedenkingen neem ik aan, maar daar kan ik zelf niets mee. Ik ben dan ook geen echte biograaf in hart en nieren hé. Die zou misschien wat doorgevraagd hebben. Ik heb gewoon genoteerd en schrijf er wat rond. 🙂

      Like

    1. Vind je Narda, ik vond het zelf niet zo geslaagd eigenlijk. Ik kom tot de vaststelling dat biografieën totaal mijn ding niet zijn. Ik moet teveel vasthouden aan bepaalde zaken zoals ze echt gebeurd zijn. Maar goed, ik heb het beloofd dus ik doe nu maar verder hé.

      Like

  2. Je hebt het prachtig beschreven Myriam, haal jezelf niet naar beneden! Die Peter is een eersteklaspechvogel en daar kun jij niks aan doen. Het lijkt erop dat het allemaal goedkomt, maar nu nog niet… 250.000 euro schuld, het is niet te geloven…
    Tot de volgende! Deze hing nog even aan mijn browser, dus die moest ik eerst nog even lezen en nu ben ik echt even weg! Doei…XXX

    Liked by 1 persoon

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s