Adeline 14 – Electricity

Picture from http://www.cleantechnica.com

Toen ze de oprit opdraaide, zag ze meteen dat er een wagen stond die ze niet kende. Zouden Anna en Rik nog bezoek hebben? Vervelend. Ze wou gewoon kunnen praten over deze avond, en vooral over de manier waarop dat lint aan haar antenne kon gekomen zijn.

Ze stapte uit, en weer kwam Anna haar tegemoet.

Arme meid. Ik heb je precies wat aangedaan met die dates? Maar je weet waar je het voor doet hé? Je wil weer leven, en met een man is het leven nu eenmaal veel leuker.

Nou dat zou je niet denken mocht je die twee mannen gezien hebben waar ik laatst mee heb afgesproken..  zuchtte Adeline. Soms heb ik er echt geen zin meer in.

Anna lachte begripvol, en trok haar toen mee naar de woonkamer. Adeline hoorde gepraat, twee mannenstemmen verwikkeld in een intens gesprek, zo leek het.

Ze stapte de kamer binnen, en zag meteen wie de gesprekspartner was van Rick. Bart. Groene ogen. Telkens weer die blik waarin ze gevangen werd.

Ze vermande zich, en begroette beide mannen.

Ik heb meteen Bart gebeld, vertelde Rick. Anna zei me dat er een blauw lint aan je auto bevestigd was. Een blauw lint dat precies lijkt op het blauwe lint waarmee Nico was opgehangen. Ik vond dat Bart dat ook moest zien.

Adeline voelde zich opgelaten. Dat lint is allicht toeval, stamelde ze. Hoe kwam het toch dat ze niet meer in staat was om op een deftige manier te communiceren als Groenoog in de buurt was. Het irriteerde haar mateloos.

Toeval, tja, hopelijk is het enkel dat. Bart knikte naar haar, en zei: Kom, laten we eens gaan kijken naar je auto.

Het blauwe lint wapperde in de zachte zomerbries. Onschuldig. Een totaal onschuldig blauw lint. Bart nam een paar wegwerphandschoenen uit zijn broekzak. In gedachten gniffelde Adeline. Liep die man nu werkelijk steeds met een paar wegwerphandschoenen rond? Ze stelde zich even voor dat ook darmspecialisten daarmee rondwandelden, en wat die daar zoal mee zouden doen dan. Maar snel riep ze zichzelf weer tot de orde. Haar uitgebreide fantasie ging weer met haar aan de haal.

Bart bekeek de knoop waarmee het lint was bevestigd . Daarna maakte hij de knoop voorzichtig los, en liet het lint in een plastiek zakje glijden. Blijkbaar had hij dus niet alleen plastiek handschoenen in zijn zakken.

Ik ga dit toch ook even doorgeven aan het lab, zei hij. Natuurlijk zouden we ons daar normaal ook niet mee bezighouden, maar nu ik er toch bij betrokken ben, wil ik dit meteen ook goed aanpakken.

Gaat het een beetje met jou? Hij keek haar diep in de ogen. Daar ging ze weer, zwijmelend als één of andere overjaarse bakvis.

Ja ja, hakkelde ze. Het lukt wel. Het was wel even spannend, toen ik net dat lint opmerkte.

Wanneer heb je dat dan precies gemerkt? Hing het er al aan toen je de garage binnenkwam, of is het er aangehangen terwijl je geparkeerd stond?

Het hing er aan toen ik op de parking aankwam van Fou d’O, ik heb het opgemerkt toen ik aankwam.  Ik kan me echter niet voorstellen dat het er gisteren al hing, toen ik mijn auto parkeerde in de parkeergarage van het appartement. Dat vind ik wel een akelige gedachte eigenlijk. Dat er iemand de parkeergarage is binnengeraakt, en daar dat lint aan mijn autootje heeft gehangen. En waarom? Die vraag blijf ik me ook maar stellen.

Het is in elk geval héél vreemd beaamde Bart. Wat ik bedenk, is dat je wagen hier geparkeerd stond toen enkele dagen geleden Nico werd vermoord. Zou het niet kunnen dat het lint er toen aan bevestigd werd, maar dat we zo in beslag werden genomen door wat er met die arme kat is gebeurd, dat we gewoon niet gezien hebben dat er aan jouw autootje zo een lint hing?

Ik weet het niet aarzelde Adeline. Ik denk dat ik het toch zou gezien hebben. Maar langs de andere kant, ik kan héél erg verstrooid zijn, en als ik van mijn werk kom zit ik met mijn hoofd zo ontzettend vol, dat het best kan dat ik het niet heb opgemerkt.

Ze wilde zo graag geloven dat Bart gelijk had, dat het lint aan de auto bevestigd werd terwijl ze hier bij Anna geparkeerd stond. Het alternatief was verre van leuk. Daar mocht ze gewoon niet stil blijven bij staan.

Je zult wel gelijk hebben, concludeerde ze. Ik heb me laten meeslepen. Het is allemaal ook zo akelig, wat hier gebeurd  is.

We houden het er voorlopig op dat het lint werd aangebracht terwijl je hier geparkeerd stond. Maar mocht er nog iets voorvallen ondertussen, dan moet je mij vast en zeker contacteren. Hier heb je mijn kaartje. Mijn gsm neem ik altijd aan, dus bel je best daar naar toe. Als er iets is, voegde hij er fijntjes aan toe.

© Myriam

14 thoughts on “Adeline 14 – Electricity

  1. Weg zwijmelen in Groenoog zijn ogen, voor een tijdje althans, moet kunnen maar laat ze maar beiden apart wonen. Dat intrekken daar komt dikwijls geen uittrekken meer van en dan zit je vastgekleefd 🙂

    Liked by 1 persoon

  2. Ik val er zo maar in. Spannend verhaal zo te lezen. Zou trouwens een leuke vondst zijn voor dit verhaal: de introductie van inspecteur Pannekoek.
    ZZZZZZZZoinggggg….. (fluisterstem): deel 15: inspecteur Pannekoek lost het op.

    Liked by 1 persoon

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s