Rosemary’s baby.

Picture from http://www.brendancultfilms.wordpress.com

Voor alle duidelijkheid, ik ben geen liefhebber van deze film.

Ooit, in een ver verleden, begon ik hem te bekijken.

Niet echt lang, want ik vond het er ver over, dit horror verhaal dat ondertussen een status als cultfilm heeft gekregen.

Kort samengevat komt het verhaal hier op neer:

De film volgt Rosemary Woodhouse, een jonge, naïeve vrouw. Haar man Guy is een acteur. Samen zijn ze verhuisd naar een appartement in New York. Hun buren zijn een wat ouder stel, de Castavets. De Woodhouses hebben een kinderwens. Rosemary krijgt rare dromen, zo wordt ze in een droom bijvoorbeeld verkracht door een demon.

Een aantal weken later komt ze te weten dat ze zwanger is. De eerste drie maanden heeft Rosemary abnormale pijn en verliest ze veel gewicht. Rosemary ontdekt dat haar buren deel uit maken van een Satanische sekte en dat zij hun zinnen hebben gezet op de ongeboren baby. Haar echtgenoot Guy blijkt samen te werken met de buren, in ruil voor carrière verbeteringen. Aan het einde van de film wordt Rosemary verteld dat haar kind de zoon is van Satan, maar haar moederinstinct is groter dan de angst voor de duivel.

Tekst van wikipedia.org

Bevruchtingen door Satan, en duivelse kiddo’s, niet echt mijn idee van een ontspannende filmavond.

Toch heb ik gisteren onrechtstreeks veel plezier beleefd aan Rosemary’s baby. Hoe dat zo komt? Mijn mama was gisteren op bezoek. 86 is deze kranige dame ondertussen. Ze floreert als een spring-in-t-veld van 70. Want tijdens de vakantie heeft ze regelmatig studerende jeugd over de vloer die bij haar de nodige rust zoekt om de tweede zittijd succesvol door te komen. En dat vindt mijn mama de max. Haar kleinkinderen die ze in de watten kan leggen. Hoe plezant is dat?

Vorige zondag had ze er een zestal over de vloer, die in de steek waren gelaten door hun ontaarde ouders, en die ze met plezier krokante kroketjes met een stevig lapje vlees en een exquise sausje voorzette.

Puur genieten voor ons moeder. En voor de kleinkinderen natuurlijk ook.

Maar wat dat te maken heeft met Rosemary’s baby? Niets eigenlijk. Ik wil kort schetsen hoe het met mijn oude moedertje gesteld is. Goed dus.

Gisteren vertelde ze tussen neus en lippen dat ze naar een film had gekeken op Canvas. Geïnteresseerd vroeg ik welke film dan wel?

Toen ze vertelde dat ze naar Rosemary’s baby had gekeken, verslikte ik me bijna in mijn hapje eten.

Mijn moeder, die naar Rosemary’s baby kijkt? Zij die bijna niet naar Britse detectives van de zwaardere soort durft te kijken omdat ze er schrik van krijgt?

Maar moeder toch, dat is een echte horrorfilm. Heb je die echt bekeken?

Maar ja natuurlijk. Ik dacht dat het een film zou zijn over een vrouw en haar baby. Dat leek me wel fijn. En toen kwam Satan, en werd die vrouw verkracht door een soort monster, maar ik dacht dat het een nachtmerrie was van die vrouw.

En toen ben je gestopt met kijken?

Neen ik heb verder gekeken. Maar wat een vreemde film was dat zeg.

Ja, moeder, dat was nu een oude horrorfilm.

Zelf ben ik nooit verder geraakt dan het eerste kwartier, want ik vond het een ziekmakende film. Maar ons moeder heeft dapper doorgebeten, en zag de film tot het bittere einde.

Ik heb me in elk geval tranen gelachen bij de gedachte alleen dat mijn moeder, MIJN MOEDER of all people, Rosemary’s baby helemaal heeft uitgekeken, zonder verpinken.

Waaw!

Moeder, je blijft me verbazen

© Myriam

24 gedachten over “Rosemary’s baby.

  1. Wat een heerlijk verhaal. Wat een heerlijke mama!
    Rosemary’s baby is overigens opnieuw verfilmd als mini-serie waarin het verhaal zich afspeelt in Parijs i.p.v. in New York. Hoewel ik ook niet van de Heilige Horror ben, hebben wij deze mini-serie tot het eind toe bekeken. Wanneer je door het infantiele duivelsgedoe heen weet te kijken, blijft er een film over waarin uitstekend geacteerd wordt en er door de Franse sfeer iets moois is ontstaan (in mijn ogen althans). De miniserie is te bekijken via Netflix

    Liked by 1 persoon

  2. Ja nou ja, ik heb naast die film, die ik in mijn tienertijd al zag overigens, ook het boek gelezen, dat stond ook in de kast, het is even eng in het begin maar daarna gebeurt er dus eigenlijk ontzettend weinig… dit klinkt misschien heel raar, maar ik snap wel, dat jouw moeder het verder af kon zien, en het ook bleef kijken. Want het is een psychische thriller in the end, en geen horror film. Een horrorfilm is echt heel veel bloed 😉 En dat zit hier dus amper in verder.

    Dus? Misschien toch maar eens wat langer kijken dan dat kwartiertje, hahaha

    X

    Liked by 1 persoon

  3. Ooit heb ik het boek gelezen. Het verhaal en zeker de plot bleef altijd bij me. Dus toen ik de film op de TV zag, was het einde geen verrassing. Dat is het jammere van boeken die het zo nadrukkelijk van een plot moeten hebben. Maar spannend was het allemaal wel.

    Liked by 1 persoon

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s