Peter of De Weg uit de Shit – 9

Picture from http://www.rightandleftreport.com

Over het hoe en waarom wist Peter achteraf niet zo veel meer. De dagen in het ziekenhuis verliepen in een waas. Hij leefde in een schemerzone tussen waken en slapen. Zonder twijfel hadden de artsen hem, nadat hij uit zijn bewusteloze toestand was ontwaakt, verteld over de resultaten van de onderzoeken, over de behandeling en hoe lang die waarschijnlijk zou duren. Maar in zijn toestand kon hij die informatie niet opslaan. En er was verder ook niemand die geïnteresseerd was in wat de artsen over hem te vertellen hadden. Zijn ouders waren voor zover hij wist niet meer op bezoek geweest. Of toch, één keer waren ze langsgeweest. Allebei dan nog wel, op hetzelfde moment. Ze zagen er voor de gelegenheid zelfs netjes uit. Wie niet beter wist zou kunnen denken dat het gewone ouders waren die oprecht in hem geïnteresseerd waren.  Ze zaten samen aan dezelfde kant van zijn bed.  Ze keken hem aan met een blik die door een toevallige passant als bezorgd zou kunnen geïnterpreteerd worden. Peter wist, ondanks de mist die in zijn hoofd hing, dat bezorgdheid niets te maken had met hun bezoek.

In hun handen hadden ze papieren, en een pen. Er moeten wat papieren ondertekend worden, zoon. Vader spuugde het woord zoon uit, alsof hij zich er aan zou branden mochten de letters langer dan noodzakelijk in zijn mond verblijven.

Peter’s toestand was na enkele maanden in het ziekenhuis behoorlijk vooruit gegaan. De halfzijdige verlamming was nog aanwezig, maar doorgedreven kine en logopedie hadden hem toch al een heel eind op de weg naar genezing geholpen. Hij wist dat hij nog maanden voor de boeg had, vooraleer hij helemaal hersteld zou zijn. Maar hij zou volledig herstellen, dat was iets dat wel in zijn hoofd was blijven hangen. Beter worden, weg uit dit ziekenhuis, uit dit bed, uit de marteling van oefenen en oefenen tot hij niet meer wist waar hij stond van vermoeidheid en pijn.

Hij gaf echter nooit op. Ook al had hij soms het gevoel dat hij de avond niet zou halen, toch beet hij stug door. Hij wist dat dit de enige manier was om hier uit te geraken en nog een normaal leven te kunnen leiden. Van zijn ouders hoefde hij natuurlijk geen enkele aanmoediging te verwachten.

Die zaten zonder twijfel nog met de mogelijkheid in hun achterhoofd om een uitkering voor hem te kunnen ontvangen. Nou mooi niet. Toch niet als het van hem zou afhangen.

En nu zaten ze dan hier, bij zijn bed, met papieren en een pen.

Hij begreep niet wat hij moest tekenen. En in geen geval vertrouwde hij dit zaakje. Maar hij slaagde er niet in om de letters aaneen te rijgen tot woorden, zinnen, alinea’s. Betekenis kon hij er al helemaal niet aan geven.

Het zijn gewoon documenten voor het ziekenhuis zei vader nog. Al die facturen van dokters en toestanden. Jij moet daar gewoon rechtsonder je krabbel onder zetten. Moeilijk is het niet, toch.

Neen, ik doe het niet, bracht Peter moeizaam uit. Niet. Hij wist met zekerheid dat hij zijn handtekening niet mocht plaatsen.

Vader liep rood aan, moeder begon te vloeken.

Net op dat moment kwam de hoofdverpleegkundige de kamer binnen. Wat fijn, straalde ze. Je hebt bezoek Peter. Een beetje bezorgd bekeek ze de gespannen situatie. Is er iets aan de hand, mevrouw, mijnheer? Jullie weten dat Peter al zijn energie nodig heeft om goed te herstellen? Het is het beste om hem niet overstuur te maken als dat niet echt nodig is. Er is toch niets ernstigs gebeurd in de familie?

Vader griste de papieren die opengespreid lagen op Peters’ bed mee, samen met de pen die naast Peters hand lag. Niets aan de hand snakte hij.

Hij  stoof de kamer uit, op de voet gevolgd door moeder.

De hoofdverpleegkundige keek Peter aan met een medelijdende blik. Haar ogen schenen te zeggen, arme jongen. Hij kon het niet verdragen dat iemand hem zo aankeek. Hij sloot zijn ogen en deed alsof hij in slaap was gevallen. Hij hoorde hoe de verpleegkundige de kamer zachtjes verliet, en de deur achter zich dichttrok. Toen liet hij zijn tranen de vrije loop.

© Myriam

12 thoughts on “Peter of De Weg uit de Shit – 9

          1. Ik heb hem gezien (wat vroeger ‘ontsnapt’ van het werk). Een zeer sympathieke kerel, alsof ik hem al jaren ken. Hij was blij eens een Chinees in het echt te zien (want dat zal ik na vandaag niet meer kunnen verstoppen voor mijn publiek). Wil de zaken die hij privé vertelt niet op WordPress vermelden aub. Ik weet dat je dat normaal niet zult doen, maar een mens floept er al eens iets uit 🙂

            Liked by 1 persoon

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s