Adeline 13 – EGO

Picture from http://www.politicsforum.org

Als in slow motion ging ze dichter naar de antenne toe. Ze keek met dichtgeknepen ogen naar het lint. Ze was er zeker van dat zij dat niet had bevestigd. Het hing er ook nog niet toen zij gisterenavond thuis kwam van haar werk. Daar was ze vrij zeker van. Alhoewel, hoe kon ze daar nu zeker van zijn? Ze had het lint daarnet ook niet onmiddellijk opgemerkt toch?

Het lint leek precies op dat lint waarmee Nico was opgehangen. Hoe kon dat nou? Ze begreep er niets meer van. Haar eerste reactie was Anna bellen. Maar terwijl ze haar telefoon uit haar handtas viste, ging hij al over. Het was Jan. Ik zit hier al hoor, lachte hij. Waar blijf je? Nou, stamelde Adeline, ik sta hier op de parking maarre. … Kom gauw hierheen ik heb een tafeltje aan het water kunnen bemachtigen.  Hij haakte zijn telefoon in, en Adeline bedacht dat ze evengoed eerst even konden kennismaken. Ze was hier nu toch, en dat lint zou wel niets te betekenen hebben zeker?

Toen ze Jan zag, slaakte ze meteen een zucht van opluchting. Het was de man van de foto. Dat was duidelijk. Hij zag er goed uit. Joviaal stond hij op toen ze er aan kwam, hij drukte drie zoenen op haar wangen, en schoof haar stoel achteruit. So far so good. Ze bestelden een aperitiefje, en terwijl ze de kaart bestudeerden, probeerden ze ook elkaar in te schatten.  Adeline zat nog altijd met het lint in haar hoofd, al wist ze niet goed hoe ze dat ter sprake kon brengen. Terwijl ze van hun aperitief nipten en ondertussen wachtten op de bestelde salades, praatten ze aarzelend over hun leven, en de manier waarop ze deze avond hier verzeild raakten. Jan was een vlotte babbelaar, alleen merkte Adeline al snel op dat luisteren niet tot zijn belangrijkste kwaliteiten behoorde. Hij stelde een vraag, maar iedere keer dat ze deze probeerde te beantwoorden, nam hij het gesprek over. Ze raakte niet verder dan ik euh…. Aanvankelijk weet ze dat aan de zenuwen, maar nadat dit een tiental keren was voorgevallen, begon het haar behoorlijk te irriteren.

Toen de salades op waren, wist ze alles van hem. Tenminste zo voelde het toch. Zijn jeugd in Antwerpen, zijn studiekeuze, en waar die hem allemaal had gebracht in het buitenland, zijn interessante job, waar hij veel geld mee scheen te verdienen, de vrouwen die hij tot nog toe in zijn leven had gehad, dat alles passeerde in een sneltreinvaart de revue.

Adeline voelde geen enkele behoefte meer om wat dan ook met hem te delen, na het ondergaan van deze stortvloed van woorden. Ze verontschuldigde zich en ging naar het toilet. Daar nam ze haar GSM en belde Anna.

Anna, alsjeblieft, het is niet te doen. Deze ziet eruit zoals hij er moet uitzien, maar hij stopt niet met praten, en luistert naar geen woord van wat ik probeer te zeggen. Ik hou het niet meer uit hier. Bovendien heeft iemand een blauw lint aan de antenne van mijn wagen gehangen. Ik voel er mij niet goed bij. Dat lint hing er gisteren nog niet volgens mij toen ik de auto de garage inreed. Het is …. Het is precies hetzelfde lint als dat waarmee.. waarmee Nico is…..

Neen, stamelde Anna. Dat kan toch niet Adeline. Weet je wat, zeg aan klojo twee dat het niets wordt met hem, laat hem maar betalen, en kom naar hier. Je moet toch Toulouse nog oppikken, en ik wil samen met jou eens naar dat lint kijken.

Anna keerde enigszins opgelucht terug naar het tafeltje, waar Jan haar vol verwachting zat aan te kijken. Zonder twijfel had hij alweer een prachtig verhaal voor haar klaar. Van zodra ze ging zitten, stak hij van wal.

Sorry Jan. Ik wil niet onbeleefd zijn, maar dit wordt niets. Adeline zuchtte.

Jan viel stil. Hij bekeek haar enigszins gekrenkt. Waarom dan niet, vroeg hij? We hebben toch een hele fijne babbel gehad. En ook fysiek vind ik je héél aantrekkelijk. Jan, zuchtte Adeline opnieuw. Jij hebt een fijne babbel gehad, ja. Ik heb fijn geluisterd. En eerlijk gezegd, ik luister graag, maar luisteren kan niet steeds van één kant komen. Ik zit hier al de hele avond te luisteren naar jou. Je kan wel goed vertellen daar niet van, maar je vraagt mij iets en in plaats van te luisteren naar mijn antwoord, begin je snel zelf je verhaal te vertellen. Neen, sorry, dit werkt voor mij niet.

Wat jammer. Jan keek haar opnieuw met die gekrenkte blik aan. Ik wil je niet kwetsen Jan, maar ik wil je dit toch meegeven. Misschien is het goed dat je er bij een volgende date rekening mee houdt?

Adeline schoof haar stoel naar achteren, knikte Jan nog vriendelijk goeiedag en draaide zich om om te vertrekken.

En de rekening mag jij betalen, glimlachte ze vriendelijk. Tenslotte heb ik de hele avond nog geen woord kunnen uitbrengen. Je moet maar denken dat je enkele uren bij je therapeut bent geweest hé.

Deze laatste zin maakte haar avond nog enigszins goed. Ze glimlachte nog steeds terwijl ze naar haar geparkeerde auto terugliep. Toen ze het lint zag wapperen verdween haar glimlach snel. Het ongemakkelijke gevoel van daarnet kwam terug opzetten, en ze stapte snel in haar auto, voegde in het naderende verkeer in, en reed via de R4 naar Heusden, naar Anna.

© Myriam

13 thoughts on “Adeline 13 – EGO

  1. Die foto, wat een giller 🙂 Echt een monter en opgewekt figuur…
    Ik heb wel zin om met Anna die arme Adeline te gaan helpen. Drie zijn toch sterker dan twee, hè?
    Allez, nu “mag” ik zeker weer een week wachten hoe dit afloopt? Nooit gehoord van rafelige zenuwuiteinden zeker, haha?
    Lieve groet Kakel

    Liked by 1 persoon

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s