Peter of De Weg uit de Shit – 8

Picture from http://www.youtube.com

Hier lees je wat voorafging in het vreselijke leven dat Peter leidde

Peter werd wakker met een gruwelijke tandpijn. Niet zomaar een pijntje, maar een gevoel alsof iemand met een gloeiende pin in één van zijn tanden aan het boren was. De pijn weergalmde door zijn hele hoofd, en was onmogelijk te negeren.

Bij vader en moeder hoefde hij hier niet mee aan te komen. Die sliepen zoals gewoonlijk luidruchtig hun roes uit. Maar Peter was het gewend om zijn plan te trekken. Hij besloot meteen naar het ziekenhuis te gaan, want deze pijn was niet gewoon.

Via de spoedopname kwam hij bij een tandarts terecht. Na een eerste blik in zijn mond bekeek de man hem met een blik die een zekere weerzin uitdrukte.

Hoe lang is het geleden dat jij nog een tandarts hebt geconsulteerd, jongeman? vroeg de tandarts streng.

Peter schudde wat beschaamd het hoofd, en mompelde iets over geldgebrek thuis.

Je gebit ziet er niet uit kerel. Er moet van alles gebeuren, maar wat nu die pijn veroorzaakt is een rotte kies. Die moet er dringend uit, want anders raak jij nooit van je pijn af.

Peter knikte. Het kon hem niets schelen als hij maar van die pijn af was.

De tandarts gaf hem een inspuiting, verdween een vijftal minuutjes uit de spreekkamer, en kwam toen weer naast de stoel staan waarin Peter lag af te zien.

Het trekken van de kies was een werkje dat niet zonder slag of stoot ging. De verdoving deed zijn werk goed, maar de wortels zaten zo diep in Peter’s onderkaak, dat hij het gevoel had alsof de tandarts zijn hoofd van zijn lichaam aan het rukken was.

Na veel gezwoeg stak de arts de zieke kies triomfantelijk in de lucht.

Hier is de boosdoener. Ik geef je nog een ontsmettende spoeling. Je krijgt ook een voorschrift mee voor een antibiotica kuur, met zo een rotte kies spelen we best op safe. Zo, even spoelen hier en dan mag je bij mijn assistente langsgaan die je een nieuwe afspraak kan geven,en waar je ook kan betalen.

De tandarts schudde hem de hand, en vertrok, richting volgende klant. Peter kreeg het even spaans benauwd. Hij had helemaal geen geld mee. Hij besloot de kamer waar de assistente achter haar pc zat stilletjes voorbij te sluipen.

Dat voorschrift voor antibiotica lag ook nog bij haar, maar hey, dacht Peter overmoedig, ik ben best sterk, ik heb geen antibiotica nodig . En hij sloop de gang door, het ziekenhuis uit. Eenmaal buiten haalde hij opgelucht adem.

De verdoving bleef lange tijd doorwerken. In de daaropvolgende dagen had hij het gevoel dat zijn kaak verdoofd bleef, het werd eerder erger dan dat het verbeterde.

Maar de gruwelijke pijnscheuten waren verdwenen. Gelukkig. Hij concentreerde zich helemaal op de voetbalwedstrijd waar met de hele klas al maandenlang werd naar uitgekeken, en waar voetballegende Marc Degryse zou aanwezig zijn.

Slapeloze nachten had hij er van, en toen de grote dag eindelijk aanbrak was hij één van de eersten die op het veld stond.

Hij betastte zijn kaak. Verdikke wanneer zou dat vreemde gevoel verminderen. Was het nu niet net alsof zijn oog ook wat wazig begon te zien. Hij schudde die angstaanjagende gedachte van zich af, en begon op te warmen.  Tijdens de wedstrijd gaf hij zich helemaal. Zijn idool, Marc zat vooraan op de tribune, en zou straks misschien wel een babbeltje doen met de spelers. Hij wou echt wel opvallen.

Op het moment dat de wedstrijd bijna halfweg was, en zijn ploeg 2-0 voorstond, ging het mis. Peter voelde hoe de verdoving die nog steeds zijn ene gezichshelft tekende, plots begon uit te breiden. Zijn oog, maar ook zijn ene arm en zijn been deden plots niet meer wat hij van hen verlangde. Ze hingen maar zowat. In een tijd die hem een eeuwigheid scheen, maar die zeker niet langer dan enkele seconden duurde, nam de verlamming zijn hele linkerlichaamshelft over, en gleed hij op de grond. Nog voor zijn hoofd de grond raakte, was hij bewusteloos.

Hij merkte niets van de paniek tussen zijn medespelers, van de omstaanders die kwamen aangesneld. Ook niet van de ambulance die met gierende banden en loeiende sirene het voetbalveld opdraaide, en hem meenam naar die plaats waar hij al eerder was geweest: het Heilig hart ziekenhuis in Roeselare.

Hij werd onderzocht op de dienst spoedopname en verhuisde naar Intensive Care.

De artsen stonden voor een raadsel. Maar Peter was halfzijdig verlamd…

© Myriam

10 gedachten over “Peter of De Weg uit de Shit – 8

  1. Nog een geluk dat hij bewusteloos viel, zodoende werd er meteen een ambulance geregeld. Maar van geluk bij Peter is uiteraard geen sprake. Ik duim dat het goedkomt…
    Lieve groet

    Liked by 1 persoon

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s