Waterstone’s, shopping skills and random encounters.

1  augustus 2015: dochterlief is jarig, 19, en zoals aangekondigd gingen we samen op stap, naar Brussel, met de trein.

Neen neen, dit wordt geen verhaal over vergeten tickets, stakende treinmachinisten, verloren gelopen me. Niets van dat alles.

Ik was perfect voorbereid, al zeg ik het zelf. Treintickets online aangekocht én afgeprint. En ook netjes weggeborgen in de handtas. Adres van Waterstone’s opgezocht. Googlemaps routebeschrijving afgeprint van het centraal station naar Waterstone’s. Tot in de puntjes voorbereid.

Wat een mens niet kan voorbereiden, dat is wie er nog allemaal op die trein zit…

Op gevaar af om als asociaal bestempeld te worden, wil ik jullie toch deelgenoot maken van de random encounter die we hadden op de trein.

Plaats zat op de trein richting Brussel. We installeerden ons gezellig en starten een interessante conversatie op over koetjes en kalfjes. De zitplaats achter ons werd ingenomen door een jongeman, met halflang blond haar dat hij had opgestoken.

Eerst dachten we dat de jongeman verdriet had. Hij snoof en snifte en bleef snuiven, de arme arme jongen. Ik sommeerde mijn dochter op te staan, en hem enkele bemoedigende woorden toe te spreken. Maar er is een grens aan haar naastenliefde.

Toen de jongeman plots gezwind de coupé verliet, kreeg ik de kans om zijn ogen te zien. Neen, niet roodomrand of opgezwollen van het huilen. Foute conclusie dus.

Bij terugkeer snifte hij onverminderd verder: hooikoorts? Zakdoek vergeten? Ik weet het niet, maar het werkte behoorlijk op mijn systeem.

Van zodra de trein vertrok begon er klassieke muziek te spelen. So far, so good, ik dacht dat de NMBS de soms verhitte gemoederen van zijn reizigers wilde afkoelen met wat lichtklassieke spielereien. Het leidde mij wat af van het snuivende geluid achter mij.

Maar dat bleek het toch niet helemaal te zijn. Het geluid kwam blikkerig uit één of ander elektronisch gadget dat de kerel achter ons hanteerde. Dat werd helemaal duidelijk toen de klassieke muziek overging in een Engelse stem die commentaar scheen te geven. Effe gokken: was ie een film aan het kijken, was ie een game aan het spelen? Wie zal het zeggen? In elk geval vond ie het belangrijk genoeg om er ook zijn medetreinreizigers deelgenoot van te maken.

Why o why had de man geen koptelefoon mee? Ik dacht even tot bij hem te gaan, en hem een welgemikte uppercut te geven met mijn gips, maar goed, ik ben ten eerste welopgevoed, en ten tweede deed de klassieke muziek zijn verzachtende invloed toch enigszins gelden.

We zaten de treinrit uit.

En kwamen zonder al te veel zoeken bij Waterstone’s aan waar Sara haar volledige verjaardagscadeau spendeerde aan drie Engelstalige boekwerken. Eerst en vooral het verzamelde werk van Edgar Allen Poe, verder Bram Stoker’s Dracula en Alice in Wonderland van Lewis Caroll. Vele uren leesplezier verzekerd natuurlijk!!!!

Verder werd er natuurlijk een bezoek gebracht aan diverse kledingwinkels, waar toch nog een leuk bloesje kon gescoord worden.

En werd er uitbundig mensjes gekeken vanop een zalig terrasje in de buurt van de Nieuwstraat.

Mother – daughter things, we love it!!!

© Myriam

45 gedachten over “Waterstone’s, shopping skills and random encounters.

  1. Nooit zulke dingen uitstellen .Men weet nooit wat er in een mens zijn leven allemaal gebeurt.Dochter lief gaat bvb aan de andere kant van de wereld wonen of studeren.Er zijn nog heel wat dingen die de plannen in het water doen vallen,Gelukkig was voor jullie alles in orde.

    Liked by 1 persoon

  2. Hahahaha, ik schoot echt in de lach toen ik las, je kunt alles plannen, behalve wie er ook op de trein meereist…

    Ja helaas is dat soms zo, je kunt bijna alles plannen behalve met wie je reist op zo’n dag met het ov… Nou goed, ik heb altijd last van de stilte coupé, die wij hier kennen op bepaalde treinen, en het woord zegt het al.. STILTE coupé, dus je kletst niett, je hebt geen muziek op, je telefoneert niet, je bent stil…. punt.. en altijd, echt altijd weer… komen er mensen zitten, die dan samen gesprekken aangaan, telefoon worden gewoon opgenomen en hop een gesprek aan de gang, en ga zo maar door… het gaat al beter, omdat de mensen eromheen dit echt niet pikken…. en ja… dan moet je wel… stil zijn…

    X

    Liked by 1 persoon

  3. Wat geweldig leuk zo met z´n tweetjes! Echt heel grappig trouwens als ik steeds lees ‘op de trein’ 🙂 In NL zeggen we ‘in’ de trein (of bus of welk vervoersmiddel dan ook). Toen ik eens in België was en ‘niet eten op de bus’ in de bus zag staan, was ik ook redelijk in de war: mag ik nou wel of niet eten in de bus hahahaha. Heerlijk die kleine taalverschilletjes!

    Liked by 1 persoon

  4. Wat een avontuur toch weer.. dat reizen met het O.V.
    Stiltecoupé zoals Morgaine noemt zijn meestal niet stil hoor, heel veel mensen hebben er maling aan en als je er iets van zegt kan je nog een grote … krijgen ook.
    Maar heerlijk die moeder-dochter dingen, ik kan er ook zo van genieten :-).
    Fijn dat de dag weer geslaagd was!

    Liked by 1 persoon

  5. O, vreselijk soms. Harde muziek, bonken tegen je rugleuning, de krant zo wijd open dat hij bijna tot jóuw neus rijkt, telefoneren over niets’, spelletjes met geluiden, winden, je opzij duwen, echt, je maakt van alles mee in de trein:-(
    Maar gelukkig wel geslaagd;-)

    Liked by 1 persoon

  6. Helemaal niet zalig, die stiltecoupe in Nederland. Want bijna niemand houdt zich eraan en als je dan wat zegt kijkt men je zo wereldvreemd aan dat je vanzelf ophoudt. Hoe dan ook, jullie hadden een fijne dag en dat is fijn 🙂

    Liked by 1 persoon

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s