Adeline 12 – Small Talk.

Picture from http://www.howtobemoresocial.net

Lees hier hoe we op dit punt in het leven van Adeline kwamen.

Na het ontbijt op haar terras, in de zon, nam ze een verkwikkende douche.

Een uurtje later was ze helemaal klaar om op stap te gaan. Anna kwam haar oppikken, en samen zouden ze zich lekker laten verwennen bij de schoonheidsspecialiste. Dat zou hen beiden héél veel deugd doen. Ook had ze zin in een nieuwe outfit, no way dat ze dat kleedje nog eens zou aandoen waarin ze Ted had ontmoet. Het lag al klaar om aan Spullenhulp te schenken.

Ze stapte precies op tijd het appartementsgebouw uit. Anna stond haar al op te wachten in haar knalgele Alfa Romeo. Typisch Anna om zo’n kleur te kiezen. Fel, alles was fel aan haar. Dat apprecieerde Adeline ook zo.

Ze begroetten elkaar alsof het jaren geleden was dat ze elkaar hadden gezien. In werkelijkheid belden ze elkaar alle dagen, en spraken ze minstens om de drie dagen af.

In de auto en later op de tafel bij de schoonheidsspecialiste babbelden ze honderduit over werk, mannen, andere vriendinnen, over het leven. Onvermijdelijk kwam het gesprek op Nico, en de droevige manier waarop hij aan zijn einde was gekomen. Anna had weer tranen in de ogen. Ik wil straks nog even langsgaan bij de kweker, zei ze. Ik geloof dat hij een nieuw nest raskatjes heeft. Rik vindt ook dat we een derde poesje moeten hebben. De andere twee lopen helemaal verloren.

En ik ook, voegde ze er met een snik in haar stem aan toe.

Ja meid, ik weet het, antwoordde Adeline. Het lijkt mij een goed idee, nog een poesje. Dat heeft héél wat zorgen nodig in het begin, en dan ben je meteen ook afgeleid van wat er is gebeurd.

Ze voelden zich beiden een pak beter na de stop bij de schoonheidsspecialiste, en de aanschaf van een heerlijk zomerjurkje bji Cézar.  Tegen de middag vertrokken ze met de wagen naar Sint Truiden waar de kweker van Britse kortharigen woonde. Nico, Vanda en Wiske waren Britse Korthaar poezen, en Anna wilde graag opnieuw zo’n poes. Het was altijd een héél probleem om daar weg te geraken bij de kweker herinnerde Adeline zich van vorige bezoeken. De kittens waren allemaal zo ontzettend lief en schattig dat het moeilijk was om te kiezen. Zelf was ze de vorige keer ook bijna gezwicht voor de aankoop van een kat, maar toen voelde ze zich nog helemaal niet in staat om aan iets of iemand anders aandacht te geven dan aan haar verdriet.

Van zodra ze het nest met kittens zagen, wist Adeline het. Niet alleen Anna zou hier met een katje buitenwandelen. Ze werden allebei meteen hopeloos en totaal verliefd op twee schattige neefjes: een blauwe en een crème versie. Adeline nam de crème kleurige bol haar op sleeptouw. Ze doopte hem meteen Toulouse. Anna nam de blauwe en gaf hem de naam Lautrec. Niet bijster origineel, maar daar hadden ze lak aan. Leuk, en het benadrukte de familieband die de neefjes hadden.

De kittens voelden zich meteen op hun gemak. Ze kropen langs Adelines armen naar boven, waarbij ze met hun scherpe klauwtjes bleven haken in haar huid. Toulouse nestelde zich in haar haar, en Lautrec zocht een plaatsje op haar schouder. Vandaar wipte hij op de schouders van Anna, die ondertussen de financiële kant van de zaak regelde. De kitten bleek een vroeg cadeau van Anna voor de verjaardag van Adeline.

Dolgelukkig met hun nieuwe aanwinst, veilig opgeborgen in een kattenreishutje, reden ze naar huis. Adeline zou nog net tijd hebben om zich te verfrissen en om te kleden, voor ze aan haar tweede date kon beginnen.

Ze nam uitvoerig afscheid van haar vriendin, die voor deze avond beide kittens mee naar huis zou nemen. Geen goed plan om een nieuwe kitten al meteen de eerste avond alleen in huis achter te laten. Dat was vragen om problemen.

Zingend kwam Adeline bij de deur naar haar appartement aan.

Douchen en omkleden, het nam allemaal niet zoveel tijd in beslag. Op een halfuurtje was ze klaar om te vertrekken. Ze sloot het appartement goed af, en nam de lift naar de garage. Nog steeds was het hier even stil en verlaten. Wat gingen al die buren op reis dacht ze. De vakantie begon en hop, daar vlogen ze uit als een zwerm trekvogels.

In gedachten verzonken kwam ze bij haar auto aan. Ze stapte in, deed met de afstandsbediening de garagepoort open, en reed snel weg.

Richting Snepkaai in Gent. Vandaag had ze afgesproken met Jan bij Fou D’O. Wat kwam ze daar graag, en zeker met dit weer was het daar zalig zitten. Ze parkeerde de auto op de parking naast de brasserie. Toen ze uitstapte merkte ze het blauwe lint dat wapperde aan de antenne van haar autoradio.

Het was alsof de wereld héél even stil stond.

© Myriam

10 thoughts on “Adeline 12 – Small Talk.

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s