Random encounter – 3

Picture from thinkability.com

De man liep al een tijdje heen en weer voor de deur van het dienstverleningscentrum. Hij zag er donker uit, niet zozeer van haar of huid, maar eerder alsof er een donkere wolk om hem heen hing. Zijn persoonlijke onweerswolk zeg maar.

Hij was boos op alles en iedereen, en dat liet hij zien ook. Fronsende duistere blik, schouders opgetrokken, zelfs zijn kledij was aangepast zwart.

Toen hij eindelijk die, voor sommigen toch wel hoge, drempel was overgestapt en  naar de balie liep, bleek dat hij boos was in het Frans. Een Franse colère dus. Zelf voelde ik de golf niet zo, gebiologeerd als ik was door mijn computerscherm, en de headset waarmee ik de binnenkomende telefoontjes beantwoordde.

Hij was ook bijzonder opgefokt, zo leek het wel. Had hij zichzelf nu al de hele ochtend, en misschien ook wel de voorgaande dagen wijsgemaakt dat de hele wereld tegen hem was, en dat dit hier, in deze tijdelijke schuilplaats voor de boze wereld, niet anders zou zijn?

Hij kreeg een nummertje toegewezen, en mocht plaatsnemen in de wachtzaal. Wachten op een hulpverlener, net zoals de anderen die hier komen aankloppen in de hoop op een helpende hand, een luisterend oor.

Je zag dat het hem niet beviel, dat wachten. Is ook helemaal niet fijn natuurlijk. Maar er is zo veel vraag, en zo weinig tijd en hulpverleners…

Hij werd steeds bozer, en liep met broeierige blikken heen en weer van de wachtzaal naar de voordeur, even op straat een rondje maken en dan weer terug.

Tot het eindelijk zijn beurt was.

Na enige tijd stond hij weer aan onze balie. De woede die steeds aanwezig was had een uitlaatklep gezocht en gevonden. Stomend spuwde hij zijn Franse ergernis over ons heen.

Hij was op een onheuse en onrespectvolle manier behandeld door de hulpverlener. En dat pikte hij in geen geval. Hij wou de “chef” van de voorziening spreken.

Kalmte is de boodschap in dergelijke situaties: respectvol en met zachte stem, oogcontact maken, empathie, het zijn sleutelwoorden in het omgaan met agressie. Maar er dient natuurlijk ook een protocol gevolgd. In dit geval moest een klachtenformulier worden ingevuld. Maar daar had Frans geen oren naar. Er werd helemaal niets ingevuld, er diende een chef te komen en wel onmiddellijk,want hij was niet van plan de zaak te verlaten voor hij die had gesproken.

Een collega van de eerste hulpverlener kon de man zover krijgen dat hij het pand verliet. Hoe ze het heeft gedaan weet ik niet maar het was een eerste stap in de goede richting.

De man in kwestie, in geen geval een vrolijke Frans;), posteerde zich aan de uitgang en bleef daar ronddolen. Ijsberen voor het gebouw. Alsof hij op wacht stond. Wat ook zo was natuurlijk. Duidelijk niet helemaal passend in de gewone maatschappij onze Frans. Want je kan natuurlijk wel héél erg boos zijn, maar géén klachtenformulier invullen en de wacht optrekken voor het gebouw waar de druppel werkt die je kwaadheidscontainer deed overlopen? Neen, dat is niet goed bezig zijn.

Het was ook vrij beangstigend. Ik ben niet snel bang, ook niet als iemand agressief naar mij reageert, omdat ik weet dat rust en kalmte, respect, oogcontact en empathie meestal voldoende zijn om de boosheid te doen zakken.

Maar dat overduidelijke opwachten bezorgde me toch de kriebels.

Toen de hulpverlener in kwestie buiten ging om in zijn middagpauze een broodje te halen, schoot de stop van de hogedrukketel. Het broodje werd weggeslagen en belandde wat verder op straat. Er werd geroepen, getrokken en geduwd. De politie werd er bij gehaald.

Twee frêle dames agenten namen de boel in handen. Namen verklaringen af van de betrokkenen, die ze op gepaste afstand van elkaar hielden.

Het zou niets voor mij zijn, dat agent-schap. Noch dat hulpverlenerschap.

Al die kwaadheid op je bordje, elke dag opnieuw.

Brrrr.

© Myriam

18 gedachten over “Random encounter – 3

  1. Ieder zijn vak 😉
    Maar eh…weet je wat mij irriteert; als je ergens komt en je krijgt een nummer. Jaren terug was er reclame van een bank ‘bij ons wordt u niet als een nummer behandeld, maar als een persoon’. Als je die bank in ging, het eerste wat je moest doen. Juist, een nummertje trekken.
    Heb ik toch liever zoals bij de dokter, dat je naam wordt omgeroepen 😉

    Liked by 1 persoon

  2. En dat is precies wat ik jarenlang heb gedaan. Ik krijg het Spaans benauwd hoe goed je dit omschreven hebt. Het is de grootste kutbaan die er is, maar ik deed het omdat ik mensen zo graag een stukje op weg hielp. Kiek mij nu dan zelf in de shit zitten…. Daar baal ik van.

    Liked by 1 persoon

  3. Wat heb je dit mooi beschreven. Deze meneer is zeer herkenbaar. Hij laat niet meer over zich lopen, schreeuwt iedereen dood en weet ook met de vuisten van wanten. Aan het eind van het traject staat hij met lege handen.
    Wat ik niet goed begrijp: had niemand die hulpverlener even een seintje kunnen geven. Dan was een confrontatie misschien vermeden en had men een andere oplossing kunnen zoeken.

    Liked by 1 persoon

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s