Peter of De Weg uit de Shit – 7

Picture from http://www.telegraph.co.uk

Lees hier de eerdere verhalen van Peter.

De daaropvolgende vakantie verliep in een soort waas. Het was fijn dat hij zijn eigen tempo kon volgen. Zijn ouders trokken zich op dat moment weinig van hem aan. Véél te druk met het achterna jagen van hun eigen kleine pleziertjes. Op café zitten tot diep in de nacht, en stomdronken thuis komen, vechten en schreeuwen tot de politie weer een keer voor de deur stond. Het leek alsof ze hem even vergeten waren. Maar goed ook, zo kon hij eindelijk wat tot rust komen. Met de dekens over zijn hoofd grote delen van de dag wegslapen. Zo werd de hoofdpijn geleidelijk aan minder. Elke dag voelde hij zich een beetje sterker worden. Met het verminderen van de pijn, kreeg hij ook meer eetlust. Niet dat er nu plots voedzame dingen op tafel werden getoverd, maar wat er was kon hij nu toch binnenhouden. In de tweede helft van de vakantie was hij in zoverre hersteld dat hij zich al eens buiten waagde op straat, van zodra het begon te schemeren. Hij vond zijn vrienden terug, Rik en Dany, en de kleinere jongens uit de buurt.

Rik en Dany hadden altijd wel geld. Hoe ze er aan kwamen wist hij niet precies. Hij zag ze wel eens smoezen met mensen in een verborgen hoekje. Envelopjes wisselden van eigenaar, héél geheimzinnig allemaal. Zeker en vast had  hun altijd goed gevulde portefeuille daar iets mee te maken.

Hij stelde er zich weinig vragen bij. Er was geld, en Rik en Dany waren niet te beroerd om dat geld met hem te delen.

Vaak gingen ze op café samen. Ze moesten enkel uitkijken dat het niet dezelfde plaats was waar ook zijn ouders zaten. Na zijn eerdere ervaring met alcohol, voor zijn val van de trap, had hij er geen zin meer in. Cola werd zijn nieuwe drankje. Hij kon er maar niet genoeg van krijgen. De cola gaf hem een instant energie boost. Hij voelde zich alert, bij de pinken. En de zoete smaak vulde een beetje de altijd aanwezige hunkering in zijn hart.

Hij leerde in die tijd een schild opbouwen, waar moeilijk iemand doorheen zou raken. Met een grapje en een kwinkslag weerde hij elke bezorgdheid, elke vraag af. Hij was alleen, zoveel was duidelijk. En hij zou er voor zorgen dat hij er kwam ook. Helemaal alleen.

September kwam, en de lessen startten. Hij gaf voor zichzelf toe dat het allemaal wel meeviel.  In elk geval beter dan hij had gehoopt. Hij had een goed brein, en nu de hersenschudding bijna helemaal tot het verleden behoorde, kon hij daar weer optimaal gebruik van maken. Weg was het bleke spichtige jongetje dat stil en ingetogen, misselijk van de hoofdpijn, bij de directeur had gezeten.

Door het vele buiten werken tijdens de opleiding werd hij mooi bruin, zijn spieren ontwikkelden zich. Hij groeide ook. Niet enorm veel, maar toch. Genoeg.

Een invaliditeitsuitkering had vader nooit in de wacht kunnen slepen. Daar was hij behoorlijk lange tijd gefrustreerd over geweest.

Maar al bij al leek het vrij goed te gaan. Zonder studeren geraakte Peter door de lagere graad. Werken kon hij als de beste, dat zorgde er voor dat hij zijn problemen vergat.  En doordat hij uitgroeide tot een potige knaap had hij ook minder schrik van vader.

Nu en dan, als hij even stil viel, vroeg hij zich wel af waarom hij zo behandeld werd, terwijl zijn zus, die toch slechts twee jaar ouder was, helemaal anders werd aangepakt? Hij kreeg kop noch staart aan dit gegeven. En hij zette het dan ook zo snel mogelijk van zich af.

En de jaren gingen voorbij. Tot het jaar dat hij zestien werd en in het vierde jaar van de tuinbouwrichting zat.
Toen ging het weer vreselijk fout.

© Myriam

23 gedachten over “Peter of De Weg uit de Shit – 7

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s