Adeline 11 – Broken dreams

Picture from https://www.lumixgexperience.panasonic.co.uk

De volgende ochtend trok Bart harder dan normaal de deur van zijn appartement achter zich dicht. Hij was geïrriteerd al kon hij niet direct bedenken waarom. Het voorval van gisteren zat er zonder twijfel voor iets tussen. Een dode kat is nauwelijks iets om je zorgen over te maken. Er waren wel ergere dingen waar je als rechercheur werd mee geconfronteerd. Normaal zou hij zelfs nooit van die dode kat hebben gehoord. Het was enkel zijn vriendschap met Rik die er voor had gezorgd dat hij op de oproep was ingegaan. Dat plus het feit dat het totaal niet druk was op deze tweede julidag. Waarschijnlijk waren de meeste Gentenaars vertrokken naar hun geliefkoosde vakantiebestemming. De problemen werden opgespaard voor binnen een drietal weken, als de Gentse Feesten de binnenstad in rep en roer zouden zetten. Hij zuchtte diep terwijl hij daar aan dacht. De ongeveer drukste periode van het jaar voor het politiekorps. Maar dag per dag nemen, dacht hij bij zichzelf.  Dat was toch iets dat hij van Lise  had geleerd.  Zijn gezicht vertrok even toen hij aan haar dacht. Lise was de vrouw waar hij tot twee jaar geleden mee getrouwd was. Hij hield van haar, zo simpel was het. En ze zat nog steeds onder zijn vel. Hij had altijd geloofd dat Lise ook zielsveel van hem hield. Niet dus. Ze was een affaire begonnen met haar directeur. Het was al een jaar aan de gang toen hij er lucht van kreeg.

Het terugdenken aan die zwarte periode in zijn leven bezorgde hem een benauwd gevoel. Alsof hij niet diep genoeg kon inademen. Het was beter dan het geweest was, maar toch. Hij voelde zich nog steeds als iemand die aan het genezen is van een hele ernstige aandoening. Traag, wat ging het traag. En dat terwijl het leven rondom hem zo snel ging. Na de scheiding was hij zichzelf verloren. Nu vond hij hier en daar een stukje zelf terug. Soms op totaal onverwachte plaatsen. Zoals toen hij eergisteren in de ogen keek van de vrouw die de inhoud van haar handtas aan het bekijken was in de parkeergarage.  Wat hij toen ervaarde had hij lang niet meer gevoeld. Het was alsof iets in hem wakker schrok. Heftig.

En opnieuw toen hij haar terugzag bij Anna en Rik. Toeval? Ze had iets over zich dat een appel deed op de eigenschappen die hij als meest waardevol beschouwde: gevoel voor humor, mededogen, tederheid… Het waren hoedanigheden waarvan  hij dacht dat ze belangrijk waren voor Lise. Maar toen bleek dat voor Lise vooral eurobiljetten, en carrièremogelijkheden belangrijk waren. Hij had zijn karakteristieken opgeborgen achter een masker van cynisme. Een kei was hij geworden in het doen alsof alles prima ging.

Maar als hij eerlijk was, moest hij toegeven dat het allesbehalve prima ging. Integendeel. Het ging steeds slechter leek het wel. Het verdriet was wat gesleten natuurlijk. Maar de sporen waren diep. Hij had schrik, echt schrik, om terug te leven. En dat was geen fijn gevoel. Hij wist alleen niet hoe hij van dat gevoel af kon geraken.

Eergisteren en gisteren had hij een glimp opgevangen van leven, normaal leven.

Hij schudde zijn hoofd als om de chaos in zijn hersenen te ordenen.

Toen stapte hij de lift in die hem naar de ondergrondse garage bracht. Met de afstandsbediening klikte hij de portieren open van zijn Audi.  Hij koos een cd van AC/DC uit en met Highway to Hell bulderend uit de luidsprekers trok hij op en reed de garage uit, richting Groendreef.

Adeline voelde zich geradbraakt toen ze die ochtend opstond. Ze had de hele nacht bijna geen oog dichtgedaan. De herinneringen aan die eerste vervloekte date waren moeilijker te verwijderen dan ze had gedacht. Ze had het gevoel dat ze de hele nacht had gedroomd van kleine dikke mannetjes die haar achtervolgden. Nachtmerries waaruit ze zwetend was wakker geschrokken.

Dat beloofde alweer voor de nieuwe date die avond. Ik lijk wel gek, dacht Adeline. Ik heb hier helemaal geen zin in.

Maar ze herinnerde zich de gesprekken met Anna, het gevoel dat ze had op het moment dat ze besliste om zich in te schrijven op de datingsites. Ik ga weer leven, had ze toen gedacht. En dat idee wilde ze nu vasthouden. Ze zou het niet laten verknallen door die vervelende klier die haar eerste date radicaal om zeep had geholpen.

Het verwonderde haar dat ze nog geen reactie had gekregen op haar mail aan de datingsite. Ze zette die gedachte van zich af, en besloot aan leuke dingen te denken. Net zoals je met een glimlach een lach kan opwekken bij iemand anders, zo kan je met gelukkige gedachten ook geluk aantrekken hield ze zichzelf voor.

22 thoughts on “Adeline 11 – Broken dreams

  1. En opeens komt daar een heel ander lijntje naar voren – liefde op het eerste gezicht van Bart. Wat neem je heerlijk de tijd voor je verhaal (je boek?) zonder de spanning te verliezen. Je maakt me nieuwsgierig naar meer.

    Liked by 1 persoon

              1. Ik heb deze reactie met alleen mijn rechterhand getypt en begrijp nog weer wat beter hoe lastig het is om zo te moeten werken. Voor een hoofdletter bijvoorbeeld moet je dus eerst steeds de CapsLock activeren en weer deactiveren. Nou nog een week of drie, neem ik aan. Bon courage!

                Liked by 1 persoon

  2. Het leest als een intercity. Je weet de lezer van begin tot eind te boeien. Meteen bij de eerste regel zit ik al in je verhaal. Het smaakt naar meer…
    Liefs en sterkte met je arm!

    Liked by 1 persoon

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s