BORDERLINE.

Naast mijn bed ligt al enige tijd het boek Borderline Times van Dirk De Wachter op mij te wachten.

Ik die ooit las tot mijn ogen het begaven, ik lees nog steeds, maar dan blogs.

Al mis ik mijn boeken soms.

Het papier, de geur, de zwarte tekst op een blanke achtergrond, meegezogen worden in het verhaal, in een andere wereld, zonder je stoel te verlaten.

Misschien moet ik toch wat minder blogs gaan lezen? Ik ben er nog niet uit.

Dirk De Wachter dus: psychiater en psychotherapeut, diensthoofd systeem – en gezinstherapie aan het Universitair Psychiatrisch Centrum van de KU Leuven, campus Kortenberg. Auteur van menig boek, gekende kop door talloze televisie optredens.

Laatst had ik het boek mee naar zee, en heb ik er de eerste 25 bladzijden verorberd.

In zijn inleiding haalt hij de omschrijving van Borderline aan volgens de DSM – IV – TR ( Diagnostical and Statistical Manual of mental disorders) dat ondertussen al aan een herziening toe is en nu onder het Romeinse cijfer 5 door het leven gaat.

Om een borderline stoornis te hebben moet je aan ten minste vijf van de hieronder opgesomde criteria voldoen.

  • Verwoede pogingen om een vermeende of effectieve verlating te voorkomen.

  • Patroon van instabiele en intense interpersoonlijke relaties gekenmerkt door een afwisseling tussen extreem idealiseren en devalueren.

  • Instabiel zelfbeeld of zelfgevoel.

  • Impulsiviteit op ten minste twee gebieden die de persoon in kwestie schade kunnen berokkenen,zoals gooien met geld, seks, drugs, eetbuien, roekeloos rijgedrag.

  • Herhaalde zelfmoordneigingen of pogingen tot zelfmoord, zelfverminking.

  • Labiele gevoelens: periodes van intense somberheid, prikkelbaarheid of angst.

  • Een chronisch gevoel van leegte.

  • Intense woede, of moeite om kwaadheid te beheersen.

  • Voorbijgaande aan stress gerelateerde paranoïde ideeën.

Dit is in grote lijnen hoe Borderline beschreven wordt in de DSM V. Een beetje vereenvoudigd, dus als ik ergens een fout gemaakt heb, mea culpa. Maar de grote lijnen kloppen in elk geval.

Toen ik voor de eerste keer de criteria las, dacht ik: Lap, ik ben een borderline patiënt. Maar verder lezend in het boek van De Wachter kwam ik tot de vaststelling dat jij ook een borderline patient bent ;). Sterker nog: de hele maatschappij is getekend door deze aandoening. We leven volgens Dirk DW in een wereld gekenmerkt door de symptomen van Borderline.

Is dat een geruststellende gedachte? Langs de ene kant is het wel fijn om te weten dat je niet alleen staat met je problematiek 😉 Langs de andere kant is het een verontrustende confrontatie met het feit dat we héél slecht bezig zijn, als maatschappij. De mensen die er ondertussen uitgevallen zijn en gediagnosticeerd werden als borderline, zijn zoals De Wachter het stelt) de kanariepietjes in de mijn, die waarschuwen voor het giftige mijngas. Ze zijn de rode flikkerende alarmsignalen die ons er op wijzen dat de trein in aantocht is die ons kan verpletteren. Tenminste als we niet snel met zijn allen rechtsomkeer maken, en nieuwe vormen van zingeving gaan bepalen.

Ik weet niet wat jij er over denkt, bubbel/bloglezer, maar ik vind dit een bijzonder interessant gegeven. Zoooo interessant dat ik van plan ben om jullie mee te nemen op mijn tocht door dit boek, en mijn persoonlijke kanttekeningen daarbij. Elke week een hoofdstukje, dat moet lukken hé. En mocht je mij jouw persoonlijke reactie daarop kunnen /willen doorgeven, dat zou het helemaal afmaken!!!

Liefs van op de grens,

Myriam

48 gedachten over “BORDERLINE.

  1. Gelukkig realiseren zich steeds meer en meer mensen dat het leven te kort is om maar door te razen en te denken ‘ach, dat overkomt mij niet’.
    Ga zeker je stukjes lezen, aandacht voor dergelijke problemen kan er nooit genoeg zijn 😉

    Liked by 1 persoon

    1. Ja, het is niet iets dat je je medemens toewenst. Maar het is wel opmerkelijk hoeveel van de criteria ook op niet gediagnosticeerde mensen en op de maatschappij van toepassing zijn. Elke maatschappij krijgt de ziektes die zij oproept. Je vriendin is het kanariepietje ahw. Maar daar is zij niet veel mee natuurlijk.

      Like

  2. Nou dat lijkt me een mooi plan.

    Een diagnose voor deze ziekte lijkt me niet makkelijk te stellen, maar wat ik wel leerde in mijn opleiding is dat we allemaal onze eigenaardigheden hebben en dat is helemaal niet erg, het wordt pas een probleem als het je normale leven gaat schaden, dus zoveel middelen dat je niet meer kan meedoen aan het arbeidsproces, of zoveel ruzie maken dat je alleen komt te staan, je zo verminken dat je steeds medische hulp nodig hebt, enz Nou en eer dat het zo ver is.

    Veel van deze mensen verpleegd in het verleden heel complex, maar ook veel naar lezingen geluisterd van mensen met deze diagnose zo interessant .

    Liked by 1 persoon

  3. Ik moet eerlijk zeggen dat ik me op dit moment in geen enkel van de criteria herken en dat ik ook in mijn leven keuzes maak om bepaalde borderline-dingen uit de maatschappij buiten te houden (ik heb bv geen tv, kijk niet naar programma’s waarin dat idealiseren/devalueren naar voor komt, ik kies vaak voor rust en stilte, doe bewust niet mee met de ratrace, …).

    Liked by 1 persoon

  4. Lijkt me een uitstekend idee. Jouw bezorgdheid over hoe moeilijk het is om in de huidige maatschappij stand te houden is m.i. slecht één kant van de medaille. De andere kant is dat – waar jij terecht al concludeert dat jij en ik ook in het borderlineplaatje passen – big pharma dapper meeschrijft en/of lobbied aan de verschijnselen van een bepaalde kwaal, teneinde zoveel mogelijk mensen gediagnosticeerd te krijgen. Dat alles vanzelfsprekend om meer en meer en meer ‘genees’middelen te kunnen verkopen en daarmee de aandeelhouders oneindig gelukkig te maken of te houden.

    Liked by 1 persoon

  5. Griezelig. Als ik sommige van die kenmerken lees zou ik ook van mezelf beginnen denken borderline te hebben…
    Boeken, bij mij komt het er momenteel ook veel minder van. Met een beetje geluk kan ik dit weer oppikken als ik vier vijfden werk (vanaf januari). Gisteren las ik nog twee ‘romans’ van Jef Nys, maar echt hoogstaand is dit niet 🙂

    Liked by 1 persoon

    1. Bwah, het is een begin hé Thomas? Professor Gobelijn en co, die brengen toch enig leesniveau in huis. Ja, griezelig die criteria. Maar gelukkig lees ik straks verder en blijkt dat het helemaal niet bij ons alleen is, integendeel….

      Like

      1. Gisteren was toch een thriller… In de bewuste striip had Gobelijn een drankje ontwikkeld waarbij iedereen in bizarre vormen veranderde, inclusief hijzelf. Op het eind bleek dat de enige manier van genezen was: ajuin eten. Echt waar: ajuin eten toe ze langs hun oren uit kwamen. Wees gerust (maar dat stond niet in de strip) dat ze daar een serie scheten zullen hebben gelaten. Of mag dat woord niet verschijnen op je weblog? Ik bedoel: het woord ‘scheet’ ???

        Liked by 1 persoon

    1. Gelukkig heb ik het zelf ook niet als ziektebeeld hoor. Maar vele kenmerken van de aandoening komen in meerdere of mindere mate bij vele zogezegd gezonde mensen terug. Door de fantastische maatschappij waarin wij leven hé.

      Like

  6. Helaas ben ik ook bekend met Borderline in mijn familie. Een nichtje heeft de diagnose…
    Ze is af en toe clean maar helaas ook verslaafd aan drugs en drank, of dat er mee te maken kan hebben weet ik niet. Maar die symptomen kloppen echt.
    Dat verhaal ga ik volgen Myriam, dat snap je wel!
    XXX

    Liked by 1 persoon

    1. Vaak zijn echte borderline patiënten verslaafd. Maar dit verhaal gaat niet over de echte patiënten maar over hoe je als maatschappij bepaalde ziektebeelden in de hand werkt. Maar zeker vind je er wel info over borderline ook

      Liked by 1 persoon

  7. Het is vakantie en heb geen zin om me te verdiepen in de wereld van de borderline. Mijn gedachte daarover is om geen slapende honden wakker te maken. Misschien een simpele gedachte, maar dat was nu net wat je vroeg: wat denk de bloglezer hier over?

    Liked by 1 persoon

  8. Het leven is geen feestje. Je kunt wel aan de buitenwereld je slingers laten zien, maar als het niet van harte gaat, heeft het dan zin?
    Ik denk dat iedereen mindere perioden in zijn leven heeft. Althans, zo zou het moeten gaan, anders leer je niets;-)
    Iemand zei eens tegen mij: “Ik begrijp niet dat sommige mensen over zelfmoord nadenken.”
    “Prijs je rijk,” was mijn antwoord.
    Nou ja, geen berg zonder dal…
    Ik weet nu al dat ik het vervolg over dit boek met interesse zal lezen!
    lieve groet en houd altijd je gezicht op de zon gericht. Dan valt de schaduw achter je ❤
    Kakel

    Liked by 1 persoon

  9. We leven soms op de grens van onze mogelijkheden. Leven op de grens = border-line. Ik denk dat veel mensen die moeten vechten hebben in de maatschappij om het hoofd boven water te houden, om te overleven, criteria herkennen. Als onze maatschappij zo verder blijft doen en iedereen maar meer en meer moet presteren en niemand meer tevreden is met was hij of zij heeft, zullen er nog veel mensen ziek worden als ze het al niet zijn. Onze zenuwen zijn niet minder sterk dan die van onze ouders of grootouders maar ze worden getriggerd door stress. Ben benieuwd naar je wekelijks stukje hierover.

    Liked by 1 persoon

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s