Adeline 9 – Relax

Picture from http://www.misslippgloss.nl

Adeline bleef bij Anna die dag. Samen maakten ze een kuil achteraan in de tuin, waar ze het kleine lichaampje begroeven.  Sommige mensen zouden dit overdreven vinden. Het was toch maar een kat. Maar voor Anna was Nico meer dan een kat geweest. Ze kon zelf geen kinderen krijgen en Nico, Wiske en Vanda waren haar surrogaatbabies. Trouwens, als je een huisdier hebt, ben je daar aan gehecht zoals aan een familielid.

Na de ersatz begrafenis zaten ze samen in de tuin, op een lage bank tussen de bloemen. Ze hielden elkaars handen vast. De stilte was niet beklemmend. Dat is ze nooit als je zo close bent met elkaar.

Toen de bel ging, deed Anna open. Ze liet de man die de sporen kwam onderzoeken binnen. Samen met Adeline observeerde ze hoe hij met een kwastje en een wit poeder vingerafdrukken nam van de ladder en de balustrade. Het touw dat rond het nekje van Nico had gezeten, had Bart al in een zakje gedaan, en meegenomen naar het bureau.

De man maakte afdrukken van de sporen in de grond onder het woonkamerraam. Daarna verzamelde hij al zijn spullen en vertrok. Lang had het onderzoek niet geduurd, hij had hen weinig hoop gegeven. Vingerafdrukken waren er niet, zonder twijfel had de griezel handschoenen gedragen. Ook de voetafdrukken beloofden op het eerste zicht niet veel goeds.

Toen Rik na het werk thuiskwam, rond een uur of zeven, aten ze nog wat samen.

Daarna reed Adeline naar huis.

Ze woonde in een flat in Sint-Amandsberg. Een rustig gebouw, tussen veel groen. Het stond een beetje achteruit, weg van de straat. Dat was wel zo leuk. Voor of na de schooluren fietsten hele hordes kinderen door deze straat, luid gillend en joelend. Daar had Adeline niets tegen. Maar het was wel fijn dat ze het niet hoefde te horen, als ze dat niet echt wilde.

Ze reed haar rode Fiatje de helling van de parkeergarage af. De poort gleed langzaam open. Wat een gemak was dat toch, die afstandsbediening. Het was nog niet donker op dit uur van de dag, maar met de vakantie was het hier wel uitgestorven. Vele andere bewoners van de flat waren op reis vertrokken. Ze vond het geen leuk idee om hier te moeten uitstappen om de poort te openen. Blijkbaar was dat gedoe met Anna’s kat niet in haar koude kleren gaan zitten.

Ze draaide de auto haar parkeerplaatsje op. Soepel, wat een gemak, een kleine auto. Ze stapte uit, nam haar tas, en sloot de auto af. Ze liep nog steeds nerveus naar de deur die toegang gaf tot het flatgebouw. Haar stappen echoden op de betonnen vloer. Ze versnelde haar pas, en begon uiteindelijk te rennen. Goed dat niemand me ziet dacht ze nog. Kijk nu hoe ik me aanstel.

Ze besloot de trap te nemen. Ze woonde op de derde etage, dus dat was haalbaar.

In de traphall klonken haar voetstappen luider dan anders. Verbeeldde ze het zich, of hoorde ze iets?

Ach mens, foeterde ze zichzelf uit. Stop nu eens met je paranoïde gedoe. Het is niet omdat er een kat vermoord is bij je vriendin, dat er jou ook iets te wachten staat.

Buiten adem kwam ze aan haar appartement aan. De sleutel zat ergens onder in haar tas, ze moest echt eens wat meer orde brengen in haar handtas, bedacht ze.

Toen ze eindelijk de deur van haar flat achter zich op slot kon draaien, was het alsof er een zwaar gewicht van haar schouders viel.

Ze plofte haar tas in een hoekje onder de kapstok, en ging rechtstreeks naar de badkamer. Daar zette ze de radio aan. Ze gooide haar kleren in de wasmand, en stapte onder de regendouche. Het warme water ontspande haar. Ze gooide haar hoofd achteruit en liet het water over haar gezicht stromen, terwijl ze met beide handen over haar gelaat wreef. Een toef shampoo belandde in haar lange haar. Ze masseerde de shampoo langzaam in. Heerlijk. Dan wat douchezeep nemen om haar lichaam in te zepen. Wat was het een genot om een douche te nemen. Het water kletterde over haar lijf, en ze liet zich wegdrijven op een stroom van aangename sensaties.

Na een minuutje of tien draaide ze de kraan toe. Ze tintelde van kop tot teen.

Ze draaide een handdoek rond haar hoofd, als een soort tulband. Met haar zomerkamerjas losjes rond zich gewikkeld, stapte ze de badkamer uit. Het was nog steeds warm buiten. Ze schoof de glazen deur die toegang gaf tot haar terras open, en stapte met haar blote voeten op de nog warme houten terrasvloer. Rondom haar geurden de planten: klimrozen, gardenia’s en gladiolen, allerlei kruiden in potten. Lavendelstruiken. Ze streek met haar vingers zachtjes over de planten en rook er aan. Heerlijke geuren, rustgevend. Ze stak het kleine fonteintje aan. Het klaterende water bracht haar nog meer rust.  Ze ging zitten in de terrasstoel en opende haar laptop.

Ze besloot een mail te sturen naar de datingsite waar ze Ted Foryou had ontmoet. Het kon niet dat iemand zich zo maar uitgaf voor iemand anders. De creep. De rillingen liepen weer over haar rug.

Wat een geluk dat ze hem niet haar naam en adres had doorgegeven. Stel je voor dat hij haar zou komen opzoeken, hier in haar veilige plek.

Nadat ze de mail had verzonden, bekeek ze de planning die ze samen met Anna had opgemaakt.

Anna was geniaal op dat vlak. Met haar wiskundige inslag maakte ze van alles tabelletjes, statistieken en draaiboeken. Zo ook van de dates van Adeline. Van elke man die ze hadden geselecteerd, had ze een fiche opgemaakt. Op die fiche telkens een foto, voor wat het waard was, zuchtte Adeline. Verder hadden ze er de gegevens uit het profiel op overgenomen, met eigen aanvullingen.

In een bijgevoegde kalender zag Anna de data waarop ze een afspraak had, elke date had een eigen kleurtje, corresponderend met de kleur van de betreffende fiche.

Adeline bekeek het allemaal met een glimlach. Lieve Anna, wat wou ze graag dat haar vriendin gelukkig werd.  Adeline bedacht dat ze al na kandidaat nummer één meer dan genoeg had van dates. Maar ze zou doorzetten, om Anna een plezier te doen.

Ze bekeek de kalender aandachtiger. Na het débacle met Ted was het binnenkort de beurt aan Jan, zag ze. Ook hij zag er best goed uit. Maar dat was beslist geen garantie dat hij er in het echt ook zo uit zou zien.

Ze had nog precies zes dagen om Ted te wissen uit haar geheugen, om te bekomen van de vreselijke gebeurtenis bij Anna thuis, en om zich voor te bereiden op de volgende date.

Dat moest lukken.

Myriam

11 gedachten over “Adeline 9 – Relax

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s