Peter of De Weg uit de Shit – 5

Lees hier deel 1, deel 2deel 3 en deel 4

The pain is not just a physical pain, but the pain that no one understand the situation you're in!

Hij stond helse pijnen uit. Een zonnebril had hij niet, en de gordijnen op zijn kamer konden het felle zonlicht niet buitensluiten. De enige momenten die verlichting brachten waren de late avonden en de nachten.  Van zodra de zomerzon begon te zakken, werden de pijnscheuten minder. Zijn ouders vertrokken naar het café op de hoek, om er te kaarten en te drinken. Normaal zou hij van de gelegenheid gebruik maken,om ook het huis te verlaten en samen met zijn vrienden op het plein te chillen.

Nu was het enige wat hij echt wou, op bed gaan liggen in de steeds duister wordende kamer, en genieten van de wegtrekkende pijn.

Enkele keren slaagde hij er in om niet naar school te gaan, wanneer zijn ouders hun roes lagen uit te slapen en geen enkele aandacht besteden aan hun zoon. Dan bleef hij gelukzalig onder de dekens liggen, de golven van misselijkheid waren dan minder erg.

Maar meestal stonden vader of moeder naast zijn bed, en dwongen ze hem op te staan.

Wit en misselijk sleepte hij zich dan naar school. Daar zat hij dan, de grootste belhamel van de klas, stilletjes ziek te zijn. De meester verbaasde zich er misschien wel over, maar de vreugde om het feit dat de kleine druktemaker eindelijk rustig was, was groter dan de onrust dat er misschien wel iets mis was.

Nu en dan moest hij weg uit de klas, dan rende hij zo snel hij kon naar het toilet, waar hij braakte. De messen staken in zijn hoofd. Hij dacht niet dat mensen die gescalpeerd werden meer konden afzien.

Vroeger was hij geen beste leerling, nu was het hek helemaal van de dam. Hij slaagde er niet in om iets op te steken van wat in de klas werd verteld. Zijn hersenen voelden aan als een messenblok. Nu en dan werd er een mes uitgehaald, dan werd het er weer met kracht ingeschoven.

Taken maken, lessen leren, het zat er niet in. Hij was gewoon blij dat hij de dag doorkwam.

Het was dan ook voor de hand liggend, dat hij op het einde van het schooljaar dik in de problemen kwam.

Zijn ouders kregen de voorlaatste week van het schooljaar een uitnodiging van de directeur. Hij wenste hen dringend te spreken in verband met hun zoon.

Samen met hen trok hij die dag naar het kantoor van de directeur. Die ontving hen met gepaste minachting. Voor dit soort mensen aan de rand van de maatschappij had hij geen enkel respect.

Eigenlijk wou hij hen gewoon laten rechtstaan, maar dat kon hij niet maken. Hij liet hen met een hoofdknik plaats nemen in de stoelen rechtover hem.

Laat mij even kort schetsen waarom ik u heb laten komen, stak hij van wal. Uw zoon heeft het erg moeilijk in de klas. Vroeger was hij een echte wildebras. Ik moet toegeven dat zijn gedrag de laatste weken veel verbeterd is. Maar nu is hij gewoon zo ontzettend passief. Er zit niets meer in. Hij slaagt er niet in om toetsen te maken, om taken af te geven. Wij stellen voor dat hij het zesde leerjaar opnieuw doet, liefst in een andere school dan.

Een school die meer aangepast is aan zijn specifieke noden, voegde de directeur er met een zucht aan toe. Hij hoopte uit de grond van zijn hart dat deze jongen, dit gezin,ergens anders terecht kwamen. Geen reclame voor zijn school eigenlijk.

Mijnheer de directeur, sprak vader, het heeft geen enkele zin om onze jongen zijn jaar te laten overdoen.

Ah neen? En waarom dan wel niet? wou de directeur weten.

Onze jongen heeft een zwaar ongeval gehad, mijnheer de directeur. Hij is van de trap geduikeld enkele weken geleden. Daarbij is hij op zijn hoofd terechtgekomen.

Hij zal nooit meer in staat zijn om iets te realiseren. Hij is gehandicapt voor de rest van zijn dagen. De arme jongen.

Moeder pinkte warempel een traan weg.

Hoe komt het dat de school daar niet van op de hoogte is gesteld?, vroeg de directeur verbaasd? Ik weet daar niets van.

O, maar hij heeft enkele dagen in het ziekenhuis gelegen, daar hebben we zeker wel een doktersattest voor meegegeven toen hij terugkwam. Waarschijnlijk zal hij dat vergeten af te geven zijn, zoals hij alles vergeet. Nu zeker natuurlijk.

Daarna was hij helemaal hersteld, behalve dan zijn hoofd. Maar dat is helemaal om zeep. Hij zal nooit meer iets kunnen.

De directeur fronste. Vreemd verhaal, maar ach, wat zou het ook. Hij zou blij zijn als hij van deze lastpak verlost was.

En wat zijn de verdere plannen dan?, informeerde hij nog voor de schijn.

Hij moet naar het bijzonder onderwijs hé, mijnheer de directeur.

Er zit niets anders op… We zijn al eens gaan kijken naar de school een eindje verderop. Terwijl hij dit zei, keek vader streng naar Peter. Die zat als aan de grond genageld op zijn stoel.

Daar zullen ze ons begeleiden om de nodige papieren in orde te brengen. Ziet u, Peter is nu invalide.

Invalide…. Beroepsonderwijs….. De woorden echoden door zijn hoofd. Het waren soldaten met bajonetten en ze doorprikten elke hoop die hij had om aan dit leven te kunnen ontsnappen.

De directeur stond abrupt recht, gaf hen met tegenzin een hand, en begeleidde hen naar de deur.

Eens terug op straat gaf vader Peter een daverende klets rond zijn oren. De pijn deed hem wankelen.

Rotjong, eindelijk breng je ons iets op.

Kom, we gaan je onmiddellijk inschrijven in het bijzonder onderwijs. Met de resultaten van het lager onderwijs hier bij ons, zal dat geen enkel probleem zijn.

Erger dan dit kon het niet worden. Dacht hij…

Myriam

14 gedachten over “Peter of De Weg uit de Shit – 5

      1. Dat herken ik volledig. Dat heb ik zelfs al met een mail die opeens verdwenen is. Dan heb je moeite gedaan om iets zo goed mogelijk te verwoorden en moet je maar hopen dat de inspiratie etc. van een later moment weer ongeveer dezelfde paadjes loopt. Maar omdat je stemming etc. dan toch weer anders is, wordt het resultaat – zeker naar je gevoel – 100 % anders.

        Liked by 1 persoon

  1. Hoe lang moet dit jochie dit leven nog leven… wat een ellende!
    Gaat hij ook nog iets leuks meemaken Myriam?
    Mooi verteld weer, en ik in een reactie hierboven dat het inderdaad anders is geworden dan je eerste keer, kan niet anders. Je zit zeker na een dag allang weer in een andere modus… Maar het is een goed stuk geworden, dat zeker!

    Liked by 1 persoon

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s