The limit

Picture from http://www.refdag.nl

Het gebeurt me niet vaak, dat ik na 19 uur achter mijn pc ga zitten, om nog een blogpost te schrijven. Niet dat dat een opgave is, dat is het nooit tot nog toe. Maar meestal heb ik gedurende de dag wel voldoende tijd om een tekst te schrijven en te posten. Vandaag dus niet.

Het was een heftige en bewogen dag. Na vele vele nachten slecht slapen, heb ik gisterenavond eindelijk nog eens een slaappilletje genomen. Dat heeft iets geholpen. Het inslapen kwam sneller, lees na drie kwartier ipv na twee uren. Het doorslapen lukte ook, maar de slaap na een pilletje is niet gelijk aan de slaap zonder pilletje.Zij die ook slecht inslapen zullen het misschien beamen: soms zou een mens werkelijk ongeveer alles doen om in bed te stappen en onmiddellijk in slaap te vallen.

Ik stapte dus niet echt fris en fruitig 🙂 de deur uit vanmorgen.

Op mijn vrijwilligerswerk aangekomen bleek dat er vandaag een vergadering voor de vrijwilligers van de balie gepland stond. Ondergetekende was dit evident vergeten. Maar dat was ook niet zo erg, ik was er sowieso toch. Vergaderen…. God wat heb ik daar een hekel aan sedert ik nu bijna twee jaar geleden een burn-out kreeg.

Dacht ik dat die volledig achter mij lag? Hahahahahaha, wat ben ik met mijn kop tegen de muur gebotst. Die vergadering maakte zoveel los in mij, dat ik op een bepaald moment dacht: laat ik opstaan en naar huis rennen. Ik kan dit niet aan.

Niet dat er zoveel levensbelangrijke toestanden werden besproken in de vergadering; Wel integendeel. Sedert ik mijn burn-out heb doorgemaakt, vraag ik me af waar mensen zich in hemelsnaam druk zitten over te maken op die vergaderingen. Collega vrijwilligers passeren de revue, ook hier en daar een beroepskracht. Cliënten worden bekeken. Wie kuist de bureaus af na gebruik, wie geeft de planten water… Echt. Het zal allemaal erg belangrijk zijn, maar ik wil er geen deel meer van uit maken. Ik wil mijn werk doen aan de balie, en iets betekenen voor de cliënten die telefoneren.

Schijnbaar heb ik het trauma van het werken in het administratieve team op mijn vorige werk nog niet helemaal verwerkt, al dacht ik echt van wel.

Uitgewrongen, dood – en doodop. Zo ben ik die vergadering buitengestapt.

Komt dit ooit goed? Ik weet het echt niet.

Op dit moment , deze dag, twijfel ik daar oprecht aan.

Dat mag ook een keertje hé. Morgen lach ik weer. Enfin, dat hoop ik

Myriam

61 gedachten over “The limit

  1. Heel goed dat je dit ook even van je af durft te schrijven en met ons delen wilt. het is heel gek op welk soort momenten oudere trauma’s toch weer boven kunnen komen, ook al denk je het verwerkt te hebben, of er te zijn, ook ik heb dat, maar dan op een ander vlak. En dat vlak heet ‘mannen’ wat misschien vreemd klinkt, maar het is wel zo, wantrouwen. Boosheid… en nog zoveel meer, dat koken van binnen dan ook.

    Ik heb denk ik dus wel een klein ideetje hoe jij gevoeld moet hebben, dat gillend weg willen rennen, laat mij met rust gevoel.

    Sterkte voor vanavond lieverd en morgen weer lachen 😀

    X

    Liked by 1 persoon

  2. Myriam, in het leven is het niet steeds lachen-gieren-brullen – over die negatieve punten mag je ook wel eens bloggen – je moet kunnen je ei lossen.
    Vergaderingen zijn inderdaad vaak oersaai, maar soms onontbeerlijk om tot afspraken te komen. Troost je, je bent er nu weer voor een tijd vanaf!

    Liked by 1 persoon

  3. Volgens mij mag je best wel eens een dip hebben hoor. En troost: ik zat ook zeer regelmatig in een vergadering (vooral ook in NL) dat ik me ook afvroeg waarom we hier eigenlijk überhaupt over aan het vergaderen zijn 🙂 Ik hoop dat je je snel weer beter en vooral positiever voelt (want positief: dat ben jij!)! Het lijkt me behoorlijk moeilijk, het leven na een burn-out..

    Liked by 1 persoon

  4. Oh, wat naar dat van niet kunnen slapen, kon ik je maar wat van mij geven ik stap in bed en ik ben weg ( bijna altijd )

    Dus dan ben je ooit eens schandalig over je grenzen gegaan en te lang. Vaak is het geneuzel op die vergaderingen. Kom je terug als het over is. Als je maar nooit meer die grens over gaat, zuinig zijn op je zelf, genieten en laat anderen zich maar druk maken. Ik weet het, het is gemakkelijk gezegd. ( ik vind het herkenbaar )

    Liked by 1 persoon

  5. Ik ken dat gevoel ja, afschuwelijk. Oeverloos en zinloos lullen over futiliteiten. Ik heb er eentje per maand en krijg echt buikpijn enkele dagen van te voren, zo’n aversie heb ik.

    Dus nee, het komt misschien nooit meer goed. Zei zij positief 😉

    Liked by 1 persoon

  6. Slecht slapen had ik nooit last van, de laatste maanden is het af en toe een nacht hommeles, om het uur wakker, of wakker worden om half 5 en klaar wakker blijven. Maar ik klaag er niet over hoor.
    Wat dat vergaderen betreft, djeez wat had ik daar een hekel aan toen ik nog werkte. Oeverloos ge-oh af en toe over zaken én inderdaad over mensen waar de vergadering niet over ging. Af en toe zei ik er gewoon wat van, zo van: hé mensen, we waren bij punt zoveel van de agenda, zullen we doorgaan, ik heb nog meer te doen. En dan gingen we door… Ze vonden me misschien wel lastig, maar ik vond het gewoon zonde van mijn tijd. Nu met de vrijwilligersgroep wordt het beter aangepakt.. loopt als een speer… Sterkte meid, ik hoop dat je er ooit overheen zult komen… en anders maar niet joh, maak je niet te druk hierover hoor! Liefs

    Liked by 1 persoon

  7. Het is ook dodelijk vermoeiend om naar raaskallende mensen te luisteren die van een mug een olifant maken. Het vergt ook nog eens veel van je concentratie…een slechte combinatie.
    Liefs Kakel

    Like

  8. Een confrontatie is nooit leuk en altijd even schrikken. Herkenbaar! Daar kan je best even van slag door zijn inderdaad en ook even van balen! Maar, ook deze momenten “moeten” ( wie heeft dat bedacht eigenlijk, dat het moet) er zijn helaas! Slaap lekker lief mens, morgen weer met een glimlach op!

    Liked by 1 persoon

  9. Bij jou is het glas nagenoeg altijd halfvol, dus moet het wel heel erg zwaar of confronterend voor je geweest zijn, om je tijd te moeten ‘verdoen’ in een hedendaagse vergadering, waarin dikwijls iedereen datgene wil zeggen wat al gezegd is. Perfect om het zo luid en duidelijk van je af te zetten d.m.v. dit blog. Wees maar extra blij dat je die wereld professioneel hebt los kunnen, moeten, mogen laten.
    En wat het slapen betreft… ga gewoon heel ouderwets Dwingeloose schaapjes tellen. Ik zal een kudde jouw kant op sturen 🙂

    Liked by 1 persoon

  10. Goed dat je het hardop uitspreekt, Myriam. Dat alleen is al een grote herkenning, bewustwording, ontlading en deel van het herstel.

    Blijf het vooral herkennen en zeg telkens hardop tegen jezelf: “blij dat ik het herken, Myriam”.

    Groeten, Rolf van der Leest

    Liked by 1 persoon

  11. Alles is al gezegd; fijn dat je vannacht wel weer goed geslapen hebt 🙂
    Hopelijk genoeg energie voor weer een vervolg van je spannende erotische thriller? (hoezo ongeduldig, hihi)

    Liked by 1 persoon

  12. Hee Myriam,
    Wat goed dat je bij de vergadering was. En dat je bleef. Je bent vast al een heel eind in je proces, anders had je dat niet gered. Als ik je zo lees denk ik dat het belangrijk is dat je gaat erkennen dat niet alles leuk is aan een baan. Zo is het nu eenmaal. En dat mag je ook vinden. Maar dat hoeft jou er niet vervolgens onderuit te slaan. Dat is een besluit dat je kunt nemen! Echt nemen. Voor jezelf. Dát is lief zijn voor jezelf: “Ik vind een deel van mijn werk hartstikke leuk, en een deel niet. Maar dat is ok. En omdat ik het ok vind, lukt het me ook prima om me daar door heen te slaan.” Je focust je op wat je leuk vind en het andere? Je kijkt het aan, je gaat het aan en je kunt het. Stap voor stap. Dat is ont-wikkeling. En die is for ever going on. Die focus op wat je leuk vind gaat jou brengen waar je zijn moet. Where ever dat ook zijn mag.
    Succes. Jij kunt dit!

    Liked by 1 persoon

  13. Vergaderingen maakten me altijd zenuwachtig want er werd bijna nooit iets gezegd dat ik niet wist en dat duurde en duurde.
    Gisteren geraakte ik niet op je blog dus vandaag opnieuw geprobeerd en nu verscheen de tekst vlot.

    Liked by 1 persoon

  14. Weet je, de dingen met elkaar regelen hoeft helemaal niet via vergaderen waarbij niemand zich echt voorbereid. Maar komt zitten en hun ei kwijt willen, zo destructief! Wen er maar niet meer aan. Doe ik ook niet! Dingen regelen met elkaar kan gewoon heel snel en makkelijk. Maar zo n zit alleen al is funest voor de spirit het makkelijk en vlot te doen… Het voert nu te ver hoe precies, maar voor jo: Laat inderdaad en vertrek gewoon als het beter voelt. Ik was meestal nog tijden ermee bezig wat er allemaal onderling zich eigenlijk tussen die mensen afspeelde…. Herken je vast! 💋🍀🔆🌸

    Liked by 1 persoon

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s