The road to Retranchement.

Picture from http://www.sluisseveer.nl

De kust is voor mij NIET het synoniem van Knokke of Blankenberge, ook niet van Nieuwpoort of De Panne. Kust is voor mij … Retranchement. Al van toen de kinderen héél klein waren trokken we tijdens de zomer langs “de kleine baantjes” naar Retranchement. Met de kleintjes op de achterbank,  gingen we richting Ollandse kust. Daar deden we gauw een uurtje over, want de kleine baantjes waren ook ECHT kleine baantjes. Maar het was altijd rustig onderweg, geen files, geen stress. Een vakantiegevoel.

            My beautiful picture

We stopten altijd eerst bij Jopie, in het dorpje Retranchement. Een héle grote tuin, met speeltuin voor de kids, terras in de schaduw van de bomen voor de ouders. Zalig was het daar. Het is me nog altijd een raadsel waarom Jopie het enkele jaren geleden voor bekeken hield. De auto parkeerden we op het parkeerterrein van het Bezoekerscentrum Zwin, héél goedkoop, en dan was het nog een boogscheut te voet, over de duinen naar de rustige kust van Retranchement. ZALIG.

Je zou dus met stelligheid kunnen beweren dat ik de weg naar dat plaatsje op mijn duimpje ken.

Maar met mij weet je nooit….

Gisteren zou ik met mijn schoonzusje een dagje naar zee gaan. De weersvoorspellingen spraken van onweer vanaf de kust, maar dat zou ongetwijfeld meevallen.

Rond elf uur stapten we in de wagen. Jeanken, de GPS van dienst werd geprogrammeerd. En daar gingen we.

Nu moet wel gezegd worden dat Jeanken een vrij hoge leeftijd heeft bereikt, voor een GPS. Zijn kaarten kunnen niet geüpdatet worden, wat wel eens voor verwarring zorgt.

Waarom ik gebruik wou maken van Jeanken, God knows. Ik wist precies langs waar ik moest rijden. Jeanken echter besliste anders. Hij stuurde ons gezwind de R4 op in Oostakker.

Keuvelend reden we verder en verder, en voor we het wisten waren drie kwartier om,en zaten we pas in Evergem….

Tssss, Jeanken toch. Nu moesten we hem wel verder volgen, want de weg van Evergem naar Retranchement was me niet helemaal duidelijk. Uiteindelijk kwamen we na veel omzwervingen op de Expressweg Antwerpen – Knokke terecht. Daar konden we van de weg af in Kaprijke, en vandaar konden we de kleine baantjes volgen, die ik al zo vaak had gedaan.

Had je gedacht. Ik kan je niet zeggen waar we overal gezeten hebben. We hebben prachtige landschappen gezien, uitgestrekte velden bezaaid met witte bloemen, dijken met hoge bomen afgezoomd, grazende schapen en koeien, piep – maar dan ook piepkleine karrewegeltjes.

Keer om waar mogelijk, hoorden we Jeanken een paar keer vertwijfeld uitroepen.

Hilariteit alom natuurlijk.

Na twee uren, jawel, kwamen we aan in Cadzand. Dat was ver genoeg, er is daar ook een Ollands strand.

Echter, om het verhaal compleet te maken, terwijl we vertrokken bij een temperatuur van 30 graden, in bikini en  strandkleedje, met een strandlaken en zonnebrandcrème, zagen we onderweg hoe de wolken zich meer en meer samenpakten. Hoe dichter (nou ja) we bij de kust kwamen, hoe lager de buitentemperatuur werd, en hoe donkerder de wolken…

Op de parking bedroeg de buitentemperatuur 22 graden. Ideaal, maar ik ga graag naar zee, als het écht warm is, en je enkel wat verkoeling krijgt van een zwoele zeebries. We namen plaats op het terras van het strandpaviljoen Caricole

Picture from http://www.caricole.nl

De hemel zag er een beetje uit zoals op de foto hierboven, alleen het blauw moet je wegdenken. De temperatuur bedroeg nog 18 graden. Het strandlaken fungeerde als jas. En toen het begon te regenen, hielden we het voor bekeken.

Een half uurtje kust, na twee uren rijden. Dat kan tellen 🙂

We trokken richting Sluis, waar we zonder noemenswaardige problemen aankwamen. Bij het uitstappen begon het ook daar te gieten. Dat was nu toch te erg voor woorden. Lichtelijk gefrustreerd stapten we terug de auto in, en besloten ons heil in onze stad van herkomst te zoeken. Gent dus.

Echter, Jeanken en het lot beslisten er weer anders over.

Toen de GPS eindelijk opgestart was, zat ik alweer ergens in de uitgestrekte achterlanden van Sluis. Ik was zo boos op Jeanken, dat ik weigerde verder naar hem te luisteren.

Alweer een parade van prachtige landschappen, stilaan kwam zelfs de zon er weer door.

Uiteindelijk ging ik toch overstag. Ik moest de instructies van Jeanken volgen, wilde ik ooit nog thuis geraken.

Na drie kwartier stonden we terug in Sluis…. De zon scheen. De auto ging op de parking.

En we hadden toch nog een aangename namiddag in dit charmante stadje. 🙂

Myriam

43 gedachten over “The road to Retranchement.

  1. Wat een prachtig verhaal weet je te maken van het onberekenbare richtinggevoel in jezelf en het iedem dito weer in Olland. Had beter nog eens koers kunnen zetten naar Dwingeloo – daar was het zo ongeveer 35 graden en viel het onweer – plus flinke stortregens voor de tuin – pas ’s avonds en ’s nachts.

    Liked by 1 persoon

    1. Ik word ook onnozel, nog onnozeler dan anders;) ik heb geleerd om dat allemaal als een grote mop te bekijken waar ik dan lekker over kan bloggen, en wat hebben we gelachen

      Like

  2. Retranchement is ons heel goed gekend als uitvalbasis voor één of ander strand in ‘Olland’. Met de kinderen fietsten we heel vaak richting Cadzand, later werd dit met ons tweetjes richting Breskens. De sluiting van Jopie vonden ook wij heel jammer. Nu rest enkel nog dat heel drukke (en veel te dure) terrasje aan de kleine rotonde en een minder gezellig iets naast een boerenschuur. Of ja, enkele tafeltjes aan het frietkot net naast de vaart :).
    Flatterende bikinifoto van je met dochterlief :). Dat je het prijskaartje liet hangen om haar te laten spelen, had dit als doel haar badpakje nadien terug naar de winkel te brengen? Je lijkt ook wel een Ollander 🙂 :).

    Liked by 1 persoon

  3. Tot mijn schaamte en verdriet ben ik ooit in mijn leven één dag in Zeeland geweest.
    Daar moet toch iets aan veranderen hè… Mijn Darwin weet vast de weg wel ;-).
    Leuk verslag Myriam, hoe krijg je het voor elkaar… en dat weer, ja daar kun je nou eenmaal echt niks aan veranderen hé…

    Liked by 1 persoon

  4. Ach wat een mooi geschreven verhaal. Herkenbaar, ik smacht vaak naar het naar buiten gaan en als het dan eindelijk vakantie is, zijn er allemaal zaken die me aan huis binden en als het dan eindelijk kan en de tas klaar staat met stranddingen voorspelt men noodweer en dan durf ik niet meer.

    Liked by 1 persoon

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s