Adeline 8 – ENCOUNTER.

Picture from http://www.ukstudentlife.com

Anna hield het dode kattenlijfje nog steeds in haar armen geklemd toen de deurbel ging. Adeline sprong recht uit de zetel, en liep snel naar de voordeur.

Haar adem stokte even toen ze zag wie had aangebeld. Dit moest écht wel een grap zijn. Iemand hierboven was zich vast kostelijk aan het vermaken.

Voor haar stond de man uit de parkeergarage. De man op wie ze zonder twijfel een onuitwisbaar belachelijke indruk had nagelaten. Hij torende boven haar uit, merkte ze nogmaals op. Die ogen, dacht ze, waarom heeft hij nou zo van die belachelijk groene ogen. Hypnotiserend als die van een kat.

Kat. Nico. Dood.

Adeline landde met beide voeten in de realiteit.

Wat kan ik voor u doen, mijnheer? 

Ik ben Bart Van Someren, mevrouw.

Verbeeldde Adeline het zich, of zag ze een schampere glimlach rond zijn mond?

Ik ben rechercheur bij de Gentse politie. Ik geloof dat u aangifte wilde doen van een misdrijf?

Rechercheur? O, ik had niet verwacht dat er een rechercheur zou komen?

Neen, dat zou normaal ook niet het geval zijn, maar ik was net in de buurt toen de melding binnenkwam. Ik ben de beste vriend van Rik. Dus besloot ik zelf even te komen kijken. Hoe is het met Anna?

O, nou, niet zo goed natuurlijk.

Adeline hield de deur verder open, zodat Bart kon binnenstappen. Ze ging hem voor naar de living, waar Anna in dezelfde houding zat, tranen rolden over haar wangen.

Toen ze Bart zag binnenkomen, sprong ze huilend recht, en holde naar hem toe. Hij sloeg zijn armen om haar heen, en fluisterde troostende woorden.

Anna kalmeerde een beetje, en samen gingen ze op de bank zitten.

Kan ik u iets aanbieden? Koffie, thee, iets fris misschien? Jij Anna?

Graag koffie, zei Bart.  Ja, knikte Anna, voor mij ook alsjeblieft.

Wiske en Vanda liepen een beetje doelloos door de kamer, zachtjes miauwend, en nu en dan eens snuffelend aan hun dode vriend. Toen Adeline naar de keuken liep, sjokten ze achter haar aan.

Ze nam een handvol kattensnoepjes uit de doos op het aanrecht en trakteerde hen. Troostend streek ze over hun kopje, en krabde achter hun oren.

Nadat de koffie was doorgelopen, liep ze met een dienblad terug naar de zitkamer.

Het beloofde een mooie dag te worden. De zon stond al fel aan een strakblauwe hemel. Het gazon lag er bij als een biljartlaken, en in de verte zag ze de tuinman die bezig was met de bloemenperken. Het water in het zwembad lonkte verleidelijk. Hoe kon het dat alles er zo doodgewoon uitzag, terwijl er niets normaals was aan deze dag?

Anna was klaar met het verhaal van de gruwelijke ontdekking die ochtend. Ze stonden op om buiten te kijken.

Daar stond ie, de ladder. Tegen de smeedijzeren balkonafsluiting ter hoogte van de logeerkamer. Daar was Nico opgehangen. En achter dat raam had Adeline nietsvermoedend liggen slapen. Ze rilde alsof er een koude wind over haar heen blies.

Bart bekeek de plaats waar de ladder stond aandachtig. De ladder stond midden in een prachtig bloembed. Tussen de planten en bloemen lag boomschors in een dikke laag; Handig tegen onkruid. Niet handig als je graag voetafdrukken wil vinden.

Bart vloekte zachtjes.

Hij liep nog wat verder rond in de tuin. Hij bleef staan bij een raam aan de zitkamer. Onder dat raam had de tuinman gisteren een nieuwe aanplanting gedaan, tussen de grote struiken die er al stonden. Op die plaats was de boomschors nog niet teruggeplaatst. Duidelijk waren voetafdrukken te zien in de aangestampte aarde. Het nieuwe plantje was ook behoorlijk beschadigd.

Normaal gaan we voor een dode kat geen sporenonderzoek instellen, zei Bart. Maar voor jullie wil ik wel iets forceren. Bovendien vind ik dit niet zomaar een zieke kwajongensstreek. Iemand die de moeite neemt om de kat te wurgen, om daarna een ladder te nemen, en die kat op te hangen op het balkon, dat is toch al een stapje verder. Bovendien lijkt het mij dat hij hier een hele tijd gestaan of gezeten heeft, als ik die voetafdrukken bekijk. 

Ik bel even, en er zal zo iemand komen om wat vingerafdrukken te zoeken, en om een afgietsel van de voetafdrukken te maken. Is jullie in de loop van de avond of de nacht iets speciaals opgevallen?

Hij blikte even in Adelines richting en zei: Behalve dan het feit dat je parkeerticket zoek was. 

Hij grijnsde vlug. Anna keek hen even verbaasd aan, maar was zo zeer in beslag genomen door haar verdriet dat ze er niet verder op in ging.

Adeline keek Bart vuil aan, en probeerde te doen alsof hij lucht was.

Weer dacht ze terug aan de creep van de mislukte date, maar voor de dood zou ze daar niets over vertellen aan dit arrogante mannetje. Trouwens, wat zou het één met het andere te maken hebben?

Ted zat op de rand van het bad, zijn hand gleed heen en weer door het hete water.

Moeder hield van hete baden. Ze had hem vroeger altijd gewassen, dat hoefde hij nooit zelf te doen. Waar zou je nog zo een moeder vinden? Nu moest hij voor haar zorgen, zoals zij voor hem had gezorgd.

Zachtjes neuriënd liep hij de kamer van zijn moeder in. De gordijnen waren nog dicht. Hij schoof ze in een ruk open.

Kijk eens moeke,wat een mooie dag vandaag. Je bad staat al klaar. Daar zal je van genieten. 

Een zacht gekreun steeg op uit het bed. Ted trok in één forse snok het stinkende dekbed weg. In de figuur die onder dat dekbed had gelegen, was niets meer te herkennen van de forse grote vrouw van vroeger.

Nog steeds groot, maar graatmager nu, met uitstekende beenderen. Lang grijs haar lag vettig uitgewaaierd over haar hoofdkussen. Op haar naakte lijf tekenden zich grote blaren af, brandwonden.

Ted schoof zijn armen onder haar magere naakte lijf, terwijl ze met haar weinige krachten probeerde om weg te komen. Tevergeefs.

Hij liep met moeke in zijn armen naar de badkamer, en liet haar snel in het véél te hete water zakken.

Een ijzige schreeuw verliet haar mond. Haar hoofd viel achterover, ze was bewusteloos.

Nou, zo kan ik je haar weer niet wassen, moeke, fluisterde Ted. Wat ontzettend jammer nou.

Myriam

13 gedachten over “Adeline 8 – ENCOUNTER.

  1. Jemig, waar haal je het allemaal vandaan, Myriam. Je hebt een heerlijke verteltrant, licht van toon waardoor de ellende wat makkelijker te verteren is. Ben al weer benieuwd naar het vervolg.
    p.s. dialogen lezen heerlijk zo 🙂

    Liked by 1 persoon

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s