Peter of De Weg uit de Shit – 4

Lees hier deel 1, deel 2 en deel 3..

.

Een fel licht scheen in zijn ogen.

Hij opent zijn ogen!

hoorde hij een vreemde stem fluisteren.

Zijn oogleden werden één na één opengetrokken, en telkens werd er met een felle lichtstraal in geschenen.

Zouden ze zo tot in zijn hersenen kunnen kijken?

vroeg hij zich af.

Misschien konden ze wel zien welke herinneringen er daar opgeslagen zaten? Misschien zouden ze de vernederingen, de beschimpingen, het fysieke en mentale geweld ontdekken dat in zijn geheugen bewaard werd, voor altijd. Dan zou hij gered worden.

Hij was er zeker van.

Hij werd over zijn bol geaaid, en de zachte fluisterstem sprak hem sussend toe.

Alles komt in orde, jochie. Er is gelukkig niets ernstigs aan de hand. Een paar dagen rusten, en fel licht vermijden, en je bent weer de oude. Je kan gewoon terug naar huis morgen.

De teleurstelling kwam met enige vertraging. Ze hadden niet door wat er precies gebeurd was. Hij mocht gewoon naar huis morgen. Terug naar de hel. Hij opende zijn mond om te protesteren, maar de stem was hem voor:

Slaap nu maar, als je opnieuw wakker wordt, voel je  je al een héél stuk beter.

Zijn oogleden voelden écht wel héél zwaar aan. Hij kon ze niet openhouden. Langzaam gleed hij weg in een onrustige slaap vol nachtmerries.

Toen Peter de volgende ochtend wakker werd, voelde hij zich inderdaad een pak beter. Hij had nog wel hoofdpijn, maar met de medicatie die hij kreeg, was die best te dragen. Verder voelde zijn lichaam aan alsof hij…. wel ja, alsof hij van de bovenste trede van de trap naar beneden was gegooid.

Hij voelde zich al bij al best goed hier in het ziekenhuis. De verpleegkundigen behandelden hem als een prins. Hij werd vriendelijk toegesproken, kreeg lekker eten en drinken op regelmatige tijdstippen, en kon slapen zoveel hij wou. De kamer moest wel verduisterd blijven, maar dat nam hij er graag bij.

Hoe verder de dag verstreek, hoe nerveuzer hij werd.

Toen de deur van de kamer werd opengegooid, wist hij onmiddellijk wat hem te wachten stond. Zijn vader marcheerde naar binnen. Hij sloot de deur achter zich, ging naar het bed toe, en boog zich over Peter heen. Die kromp in elkaar tot hij het gevoel had bijna onzichtbaar te zijn. Niet voor zijn vader echter. Die trok hem bij de hals van zijn operatiehemdje omhoog.

Jij

siste hij.

Heb jij iets verteld hier over wat er gebeurd is?

Neen,

stamelde Peter.

Neen neen.

Hij schudde hard met zijn hoofd heen en weer.

Bijna was je er aan, vent. Dan was alles wat we in jou hadden geïnvesteerd voor niets geweest. Maar je hebt nog een beetje kracht precies. Een beetje teveel zelfs. Je had best gehandicapt kunnen blijven na zo een val. Maar neen, je komt er zonder kleerscheuren vanaf. Godverdomme.

Vader keek hem woest aan.

Een hersenschudding,

schudde hij.

dat is verdomme alles wat je hebt!!!  Rotjoch dat je bent. Nu moeten we er niet meer aan denken om jou iets anders aan te doen. We hebben gisterenavond bezoek gehad van een maatschappelijk werkster, en die heeft ons verzekerd dat we op de voet gevolgd worden. Ze geloven niet zo in een ongeluk, zie je.

Hij grijnsde sluw.

Maar ma en ik hebben een plan bedacht hoor. Die hersenschudding is eigenlijk perfect. Je bent gestoord door die val. Dat kunnen ze niet nagaan, maar dat zal het worden. Je kan niet meer studeren, je kan niets meer. Je bent een nog grotere onbenul geworden dan je al altijd bent geweest. Zeg maar dag met het handje tegen de technische richting die je zo graag wil doen. Jij gaat naar het bijzonder onderwijs. En met de gevolgen van die val op je kleine verstand, zullen we de dokters wel kunnen overtuigen om ons een invaliditeitsuitkering te geven.

Peters’ hoofd tolde en bonkte. Wat hem hier werd verteld in enkele minuten was gewoon te veel.

Kunnen mensen zo slecht zijn?

Hij wist het antwoord op deze vraag.

Ja, dat kunnen ze.

Het levende bewijs stond hier naast zijn bed, en zat op café zonder twijfel de ene pint na de andere naar binnen te gieten.

Na een klopje op de deur ging deze zachtjes open. Lise, de zachte fluisterstem van de eerste dag, kwam voorzichtig de kamer binnen. Vader deed alsof hij het hemdje van zijn zoon netjes wou schikken rond zijn magere lijf.

Zo Peter

zei Lise,

je bent echt wel een sterke jongen met een behoorlijke portie geluk ook; Het had véél en véél erger kunnen aflopen.

U kunt hem meenemen, mijnheer.

zei ze tegen vader.

Draagt u goed zorg voor hem.

Verbeeldde Peter het zich, of zei ze dat nu op een manier die suggereerde dat ze méér wist?

Vader haalde een groezelige zakdoek uit zijn rechterbroekzak en veegde het zweet van zijn hoofd.

Hij moet zeker nog enkele weken héél kalm aan doen,

drukte ze vader op het hart.

Zoveel mogelijk in een duistere kamer verblijven, rusten, geen rechtstreeks zonlicht, misschien best een zonnebril.

Vader humde een beetje. Hij wou zo snel mogelijk weg uit deze kamer.

Peter talmde met het aantrekken van zijn kleren. Maar lang kon hij de tijd niet rekken.

Samen met vader verliet hij de kamer, en nam de lift naar de begane grond.

Het zonlicht buiten verblindde hem, en hij voelde hevige pijnscheuten in zijn hoofd.

Met zijn hoofd in zijn handen geklemd, en met zijn ogen zoveel mogelijk dichtgeknepen, vatte hij de weg aan naar zijn persoonlijke hel… thuis.

Myriam

20 gedachten over “Peter of De Weg uit de Shit – 4

  1. Lekker millieu waar die Peter zijn arme leven moet leiden. Je hebt het weer prachtig onder woorden gebracht.
    Persoonlijk vind ik wel dat het minder prettig leest (het stoort mijn leesritme) om steeds de dialoog in een grijs vlak tegen te komen, maar smaken verschillen natuurlijk. Ik wil je mijn mening niet opdringen maar het wel even melden.

    Liked by 1 persoon

  2. De grijze vlakken storen mij niet, alleen is de tekst dan mínder goed te lezen. Probeer eens die zinnen in italic te zetten zonder vlakken.

    Ik heb lang in de lay-out gewerkt en deed dit ook vaak om gedachten of iets anders aan te geven.

    Liked by 1 persoon

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s