De weg naar de Draak

Het is al een hele lange tijd dat ik een tatoeage wil. Ik heb er al lang en veel over nagedacht, en al veel afkeurende blikken van ons moeder gekregen hierover. Ze kan niet begrijpen, zoals vele andere mensen, waarom je je lichaam zo zou ‘verminken’. Het is voor de rest van je leven, wat als je oud bent, …

Ik ken ondertussen al alle mogelijke dingen om het niet te doen. Ik heb ze al overal en van iedereen gehoord. En ik heb ook nog geen tattoo, ik denk erover na. Ik weeg de opties af, en ik heb al evenveel gedacht ‘Laat ik dat toch maar niet doen’ als ‘Hell yeah, morgen maak ik mijn afspraak’.

Onlangs werd mij gevraagd waarom ik een tattoo wou. Veel mensen willen het als een soort statement, zich afzetten van de anderen, maar er zijn erg veel mensen met tatoeages tegenwoordig. Waarom zou je het doen? Ik moet toegeven dat ik echt eventjes niet wist wat te antwoorden. Ik weet al lang dat ik er een wil, maar waarom?

Wel, ik heb er nu eventjes over na kunnen denken. Zoals jullie waarschijnlijk wel weten ben ik een metalhead. Metal is niet alleen muziek, maar een echte cultuur. De sfeer op festivals is zo hecht, een grote zee van mensen die van dezelfde dingen houden. De kledingstijl, piercings en tattoos horen daar nu eenmaal bij, net zoals de zware motoren (Harley Davidson, …)

Ik kan nu wel zeggen dat ik een tattoo wil, om aan iedereen te tonen dat ik bij die cultuur hoor, dat ik er trots op ben een Metalhead te zijn, trots op alle mensen die zijn zoals ik. Mensen met een passie voor dezelfde muziek. Ik wil dit overal kunnen tonen, als ik naar het zwembad of het strand ga, of als ik later trouw, naar feestjes ga of waar ik dan ook ben. Ik denk dat ik mijn hele leven wel deel zal zijn van die cultuur, en ik wil dit tonen in alles wat ik doe.

Ik vind ook dat tattoos een betekenis moeten hebben. Persoonlijk zou ik voor een grote draak op mijn rug willen gaan, die over mijn rug naar beneden kronkelt, en zijn kop die vuur spuwt over mijn schouder. Dit staat dan voor alle opgekropte gevoelens en woede die diep in mij rond kronkelen en met het vuurspuwen laat ik alles eruit. Ons moeder ging bijna van haar stokje toen ze dit hoorde 😉

Dragon Tattoo Pinterest

Hoe groot en welke vorm of soort tattoo weet ik allemaal nog niet. Ik weet zelf nog steeds niet eens zeker of ik het wel ga doen. Maar hoe ouder ik word, hoe groter het verlangen zal worden als ik in de metalcultuur blijf. en ik ben niet direct van plan deze te verlaten 😉 Metalheads zijn de liefste, aardigste en aangenaamste mensen op deze wereld denk ik (met uitzondering natuurlijk 😉 ) en die eenheid is iets wat ik nog nergens anders heb mogen ervaren 🙂

Rock on!

TD

45 gedachten over “De weg naar de Draak

  1. Waaaaaaaaaaaaaaaahahahahahahahahaha! Ik had even niet door dat het zaterdag was en zat dit hele stuk te lezen in de volle veronderstelling dat hier de naam Myriam onder zou staan. Ik vond het op zich al wel heftig, maar best wel stoer voor een dame op leeftijd. Ik fronste wel even mijn wenkbrauwen bij de zin “Maar hoe ouder ik word, hoe groter het verlangen zal worden als ik in de metalcultuur blijf. en ik ben niet direct van plan deze te verlaten.” Ik was van plan om je moeder het advies te geven: DOEN! DOEN! DOEN! Ik hou me nu toch maar een beetje gedeisd…. 😉

    Liked by 2 people

  2. Tja, wat kan ik zeggen: ik vind dat je moeder groot gelijk heeft. Weet je dat 80% van de mensen die er een hebben er spijt van krijgen? En als een tattoo de enige mogelijkheid is om te laten zien dat je ergens bij hoort, dan zou ik daar liever niet bij horen.
    Maar goed, het is jouw lijf en jouw leven …

    Liked by 2 people

  3. Waarom geen grote draak die begint aan je onderrug en over één schouder naar voren loopt tot aan je navel? Dan liefst met een slang extra, die start op je voorhoofd en naar beneden glijdt, over je neus en kin en die ter hoogte van je vierde rib een gevecht met de draak aangaat.
    Wat ik eigenlijk wil zeggen: noem mij een oude zeveraar, maar ik denk dat je moeder niet helemaal ongelijk heeft. Denk er heel goed over na, en als je toch beslist: er zijn ook kleine tattoos die best wel mooi zijn.

    Liked by 2 people

  4. Een woordje van een trotse tattoo-bezitster: ik heb hem maar laten zetten op mijn dertigste al wist ik al tien jaar perfect wat ik wou. Toen ik in Amsterdam (!!) een hele lieve dame in een tattoosalon aan het uitleggen was wat ik wou, ging zij meteen aan het tekenen. Dàt was het en niks anders. Ik heb er zeventien jaar later nog geen seconde spijt van gehad. Het moet iets zijn wat bij jou past en wat op je vijftigste nog bij je zal passen. ‘k Ben benieuwd naar je uiteindelijke keuze!

    Liked by 2 people

  5. Die draken tattoo vind schitterend, maar dat komt vooral omdat ik gefascineerd ben door draken. Ik heb geen tattoo en die zal er, gezien mijn leeftijd, waarschijnlijk nooit komen. Maar als er een komt dan wordt het waarschijnlijk een draak.

    Liked by 2 people

  6. Het is al goed dat je vind dat een tattoo iets moet betekenen. Dus geen stompzinnige tribal op je onderrug of je arm. Je hebt nog tijd genoeg om echt te beslissen. Het is goed dat je er mee bezig bent,

    Love As Always
    Di Mario

    Liked by 2 people

  7. De twijfel zal ooit een zekerheid brengen. Denk er gewoon goed over na. (Stiekem zeg ik altijd beter spijt van iets wat je wel gedaan hebt, dan van iets wat je zou willen doen. Maar, ik wil geen ruzie met Myriam 😛 )
    Moet wel zeggen dat ik ook genoeg metalheads ken die als brave burgertrut op het kantoor zitten. Zonder motoren of zwarte mist. Maar, je hebt gelijk. Metalheads zijn de leukste mensen om bij te zijn.

    Liked by 3 people

    1. O maar dat is ook mijn devies eigenlijk. Beter spijt van iets dat je gedaan hebt, dan spijt omdat je iets had willen doen en er nooit toe gekomen bent. Maar moet het dan echt een reusachtige tattoo zijn?

      Like

  8. ik ben ook geen liefhebber van tattoos, zeker niet van de exemplaren die zo’n driekwart van het lichaam bedekken. Een kleintje, daar kan ik me nog in vinden. Maar waarom bepaalde mensen zowat heel hun lichaam laten tatoeëren, is mij een raadsel. Ik vind er niks moois aan.
    Maar goed dat je er bewust over nadenkt, Sara!

    Liked by 2 people

  9. Ik snap heel goed dat je een tattoo wilt (wil ik zelf ook 😊, mja zelfde probleem, ouders zijn er op tegen et cetera dus voorlopig komt ie er nog niet (gelukkig ben ik over een maand uit huis dus wie weet 😉)). Als je het echt zeker weet en echt 1000% achter je beslissing staat zal ik zeggen: waarom niet? Mocht je later spijt hebben, dan was het in ieder geval geen impuls en stond je dus 1000% achter je keuze op dit moment, en dat is ook iets om trots op te zijn

    Liked by 2 people

  10. Vooral ook even bij mensen met een tattoo luisteren of ze tevreden zijn over de artiest die hem gezet heeft. Veel verschil in artistiek talent, hygiëne, kleurvastheid enz. Ik wens je moeder veel sterkte toe, en jou veel gezond verstand…

    Liked by 2 people

    1. dat ,dat sommige inkten hevige reacties kunnen geven en de dingen er vaak niet uitzie zoals je zou willen , als je ouder wordt, veranderen .Ik zag in mijn kennissenkring een oude man met een grote tatoeage gerimpeld,uit proporties getrokken Jij moet beslissen nadien kan je het niet of moeilijk ongedaan maken of met veel kosten .Je kan je toch uiten op heel andere manier.

      Liked by 2 people

  11. Heel lang geleden was ik ook jong, mij leek een kleine op mijn schouder zo charmant, maar ik dacht er goed over na. Ging er over lezen en ik las dat de inkt vaak giftig was, soms zelfs kankerverwekkend, dat je je heel lang ziek kan voelen na de behandeling, dat sommige mensen altijd een brandend gevoel blijven ervaren, dat je soms zelfs een ernstige ziekte kan oplopen en dan nog de kans op een misser, dat het niet mooi wordt. Ik zong vroeger in een hardrockband en de jongens waren allemaal langharig en stoer, hadden ze zo een ding, nee, ook deze jongens hadden er goed over nagedacht en er niet voor gekozen.

    Ik heb lang in de psychiatrie gewerkt, dan zie je lichamen die vol zitten, tot hier en daar eentje, in de verslavingszorg gewerkt, ook daar erg veel tattoo’s gezien. ( patiënten )

    In de psychiatrie leerde ik van mijn docenten, dat vooral mensen met problemen denken dat ze door het plaatsten van een tattoo van hun problemen af zijn, een punt zetten, waarvan ze dan, opnieuw kunnen beginnen en dan beter, maar keer op keer lukt het niet en zo komt het lijf vol.

    Later in mijn leven moest ik mee beslissen over nieuwe werknemers, ik moest op cursus om de juiste sollicitanten er uit te pikken, daar heb ik veel van geleerd. Ook daar kwam de tattoo’s aan de orde. Een sollicitant met tattoos’s aannemen had risico’s, uitval door psychische ziekte lag dan op de loer.

    Ik ben achteraf blij dat ik nu nog een schoon lichaam heb, nooit problemen ( afdekken ) op het strand en een goed gevoel over dat ik ook in orde ben zonder die dingen. Ben ook op gaan letten en inderdaad dat wat mijn docenten mij leerde heb ik ervaren.

    Bij het overwegen, wat je heel goed doet, laat je dan goed informeren en niet door de groep die ze heeft of zet. En vraag je af, wat het jou meer brengt dan nu.

    Ik had na mijn beslissing om het niet te doen, een mooi sieraad gekocht en dat draag ik nu nog en met veel liefde en weet je wat zo fijn is, het kan gewoon weer af.

    Nou ik heb nu uit mijn hart gesproken en dit is heel sturend en vaak doe ik dat niet bij jonge mensen, want je moet vooral je eigen hart volgen, maar omdat ik er zelf ook zo mee geworsteld heb, dacht ik er toch goed aan te doen, het je eerlijk te vertellen, omdat je het vroeg, met dank voor je mooie bijdrage.

    Liked by 2 people

    1. Wel, ik zou eerst overwegen om een tijdelijke te laten zetten, zo eentje die slechts een paar weken blijft, zodat ik kan zien of het wel iets voor mij is 🙂 ik kan natuurlijk ook altijd met een kleintje beginnen en zien of het wel is wat ik ervan dacht 🙂 wel bedankt voor de hele uitleg, dat laat me toch nog eens extra nadenken 🙂

      Liked by 2 people

  12. Ik wilde ook al van jongs af aan een tattoo. Uiteindelijk heb ik er ‘pas’ op mn 32e eentje laten zetten: Mijn trouwring…een kleine trible afgeleid van de grote trible op de schouder van mijn man.
    Mijn man heeft een nu een baan in een hogere functie en is blij, dat hij zijn grote tattoo op zijn schouder kan bedekken met kleding. Niet omdat hij er niet trots op is, maar omdat er -hoe onredelijk ook- nog altijd mensen zijn, die je negatief beoordelen vanwege je tattoo.
    Mocht je dus ervoor gaan; je bent nog jong en kies dan een plek die je -mocht het nodig zijn- kan bedekken. Als je dan rond de 30, 40 bent weet je veel beter hoe de rest van je leven gaat uitzien – misschien net als mijn man geen ‘die-hard’ metalhead meer, wel nog fan van de muziekstroming -en kan je altijd nog voor een ‘zichtbare’ kiezen 😉
    Succes met het maken van je keuze!

    Liked by 2 people

  13. Onze dochters hebben ook tattoo’s verschillende zelfs. Mijn vroegere schoonzoon heeft de naam Janneke op zijn borst laten zetten na haar overlijden. Mijn andere schoonzoon heeft de naam van zijn kinderen op zijn armen. Allemaal best heftig. Maar onomkeerbaar. Denk goed na, maar dat doe je al. Succes met je beslissing. want dit is iets waar jij alleen over kan beslissen.

    Liked by 2 people

  14. Herkenbaar

    stervelingen worden zonder inkt in ‘t vel geboren
    wél met een verlangen ergens bij te horen
    soms vraagt dit symbolen die anderen storen
    zonder lopen velen misschien in zichzelf verloren

    Lenjef 🙂

    Liked by 3 people

  15. Lieve Sara, wat fijn om te zien dat je mijn vraag zo serieus hebt genomen dat je er zelfs je (gast)blog aan hebt gewijd.
    Mijn vraag omtrent het waarom is volgens mij echter niet beantwoord, want je komt niet verder dan met het argument dat je zo graag herkenbaar bij de metalgroep wilt horen, terwijl je mij vorige week als eerste reactie al aangaf, dat velen een tattoo nemen ‘om er bij te horen’ maar dat dat voor jou beslist niet gold.
    Kennelijk is dat dus toch wel jouw (enige) argument, want andere waaroms kan ik in je blog niet ontdekken.
    Nogal tegenstrijdig dus.
    Overigens kan ik me wel goed voorstellen dat dat de reden zou zijn waarom je een tattoo wilt, want de drang van mensen om bij een groep te horen waar ze zich – helemaal – thuis voelen, is groot. Dat komt waarschijnlijk nog uit de (oer)tijden waarin mensen het nodig hadden om bij een stam of dorp etc. te horen, omdat ze zonder steun van die stam letterlijk alleen stonden en reddeloos verloren waren in een gevaarlijke en vijandige wereld.
    Als je dat doortrekt naar het heden dan bestaat die gevaarlijke wereld nog steeds, zeker in de ogen van een achtienjarige. Denk ik.
    En dat brengt me naar een tweede vraag, die ik even moet inleiden. Er staat in jouw blog letterlijk het volgende: “…, en zijn kop die vuur spuwt over mijn schouder. Dit staat dan voor alle opgekropte gevoelens en woede die diep in mij rond kronkelen en met het vuurspuwen laat ik alles eruit.”
    Bedoel je daarmee opgekropte gevoelens en woede op het persoonlijke vlak, bijv. naar je ouders en/of je familie of bedoel je jouw angsten en woede naar de wereld om je heen die zo wreed en onbeheersbaar en oneerlijk en nou ja ga zo maar door… is?
    In het laatste geval zou dat de werkelijke reden kunnen zijn waarom je met zoiets drastisch als een vuurspuwende draaktattoo de gevaarlijke wereld denkt te kunnen bezweren – dezelfde gevaarlijke wereld in een wat andere vorm als die in vroeger tijden van de stam of het dorp – maar daarmee bedrieg je jezelf. Die wereld kan je m.i. alleen maar bezweren door je zo goed mogelijk op die wereld voor te bereiden en dat doe je niet door je terug te trekken in een – in deze fase van je leven – veilig voelende groep, maar dat doe je door je bewust te worden van jouw enorme mogelijkheden om je in zo’n chaotische wereld staande te houden door je bewust te worden van de ‘primitieve’ gevoelens die schuilgaan achter jouw verlangen om ‘erbij’ te horen.
    Maar goed, dit wordt zo langzamerhand een heel boek.
    Een tip tot slot: koop een kettinkje met een boos kijkend draakje, hang dat om je nek, en kijk of je toch ‘voorlopig’ even bij de metalwereld mag horen. Met andere woorden, zoek uit of je getolereerd en gewaardeerd wordt door de groep om wie je bent, of om je uiterlijke onderrscheidingstekenen, al dan niet in tattoo-vorm.
    Liefs uit Dwingeloo 🙂

    Liked by 1 persoon

    1. Wel, het is meer om dingen die vroeger gebeurd zijn en die ik nooit echt een plekje heb kunnen geven 🙂 zo’n dingen blijven ronddraaien diep vanbinnen, en daarom leek deze tattoo wel geschikt 🙂 daarnaast zou ik nooit een tattoo nemen voor anderen 🙂 ik wil hem zelf mooi vinden en er trots op zijn dat ik deze keuze heb gemaakt. Dat hij er staat is enkel een bewijs dat ik me goed voel als metalhead, niet per se dat ik erbij wil gaan horen, want volgens mij hoor ik er wel al bij, maar eerder als bewijs ervan 🙂 maar ik ga zeker nog een hele tijd wachten voor ik de stap zet 🙂 ik ken de risico’s en alle redenen waarom ik het beter niet zou doen 🙂 (ik moet wel toegeven dat het best een moeilijk te beantwoorden vraag was 🙂 )

      Liked by 2 people

      1. Wat ik nou zo goed van jou vind, is dat je moeilijke vragen niet negeert, maar er een antwoord op probeert te vinden. Met die houding kom je er ongetwijfeld uit – en niet alleen met de tattoovragen, want er zullen nog veel meer levensvragen volgen. Groet uit dat verre Dwingeloo 🙂

        Like

  16. Zoals je misschien weet, heb ik een tattoo. Meer zelfs, deze week ga ik voor de 2de te laten opmeten en uittekenen en binnen 1.5 jaar sta ik op de planning voor nummer 3.

    Ik las hier een mooi stukje van iemand die in de psychiatrie had gewerkt (of nog werkt) waarbij werd gezegd dat tattoos er vaak kwamen voor een hoofdstuk af te sluiten, een nieuwe start te maken. Ik heb verder ook gelezen dat tattoos worden gezet voor een statement te maken of om te tonen dat je ergens bij hoort. Dat hoeft niet noodzakelijk.

    Mijn eerste tattoo is gezet voor mijn overleden paard, doch, er staat geen naam op. Het is een tattoo die iedereen herdenkt die in mijn leven dierbaar is die er nu niet meer is. Ongeacht of dat komt door sterfte, het uit elkaar groeien etc. Die tattoo is er dus niet voor een statement te maken of om een hoofdstuk af te sluiten. Ook niet om er ergens bij te horen. Die tattoo is er voor mijn dierbaren te herdenken. Als mensen hem zien en uitleg vragen kan ik vol lof en trots vertellen over de mensen en dieren die mijn leven zo hebben verrijkt.

    De 2de tattoo die nu komt is een uil, in steampunk stijl. Na mijn depressie vorig jaar wou ik iets op mijn lichaam laten zetten dat mij kan blijven herinneren dat ik van elk moment moet genieten. Nu wordt het een uil, die staat voor wijsheid, vrijheid en vastberadenheid. Deze tattoo zal er voor mij zijn als ik even niet meer weet wat te doen, als ik een dipje heb, om me te laten herinneren dat je van elk klein ding moet genieten.

    De 3de tattoo gaat een speciale zijn. Het idee is er al vaag, maar het moet nog uitgetekend worden. Het gaat het negatieve en positieve van het leven symboliseren. Zodat je altijd weet dat elk negatief iets wat positief mee brengt, dat er licht is aan het einde van de tunnel.

    Zo tattoos zijn de juiste tattoos. Geen tattoos die voor een gebeurtenis staan, of om effectief iets af te sluiten etc. Maar een tattoo die jou elke dag dat extra beetje kracht geeft, die jou dat laatste duwtje geeft indien nodig. Die zorgt voor een glimlach op jouw gezicht als je ernaar kijkt, die jou een warm gevoel geeft.

    Ik ben van mening dat je een tattoo tegen komt. Opeens ga je iets zien waarvan je zegt: Dat is het, dat toont wat ik bedoel, wat ik voel. Zo had ik al 9 maand een ontwerp liggen van een elf, en 2 weken voor mijn eerste tattoo ging gezet worden kwam ik een foto tegen en is het volledig omgeslaan. Het is een lieveheersbeestje op een grasspriet geworden.

    Waar ze staan of komen? Op mijn kuit, mijn dij en mijn schouder. Zodat alles keurig afgedekt kan worden. Deels voor mijn werk, maar grotendeels omdat mijn tattoos heel persoonlijk zijn en veel betekenen voor mij. Als ik er geen zin in heb wil ik ze ook niet tonen.

    Denk er goed over na. Hoeveel leuke en mooie tattoos er ook zijn, hoe graag je het ook wilt, je kunt het niet terug draaien. Op een tattoo moet je verliefd worden en er bij wijze van spreken mee willen trouwen. Anders moet je er niet aan beginnen.

    Maar 1 ding kan ik wel zeggen: Zolang je twijfelt, niet doen!

    Liked by 1 persoon

    1. Wow Nele, dat is echt super mooi gezegd 🙂 ik snap wat je bedoelt met het persoonlijke gedeelte 🙂 daarom twijfel ik ook nog 🙂 en zolang ik twijfel zal ik er ook geen zetten 🙂

      Like

      1. Dat persoonlijke, dat heb ik ook. Ik heb mijn tattoo laten zetten in de tijd dat ik nog dacht dat ik NOOIT iets anders dan een lange broek zou dragen, ook bij 38°C (toen hield ik me ook echt aan mijn eigen regel, ik pijnigde mezelf blijkbaar graag :)).
        Flash forward naar vanochtend, toen ik besliste iets luchtigers aan te trekken en iemand mijn tattoo op mijn enkel daardoor opmerkte. Uiteraard vragen mensen er dan naar, en ik merkte dat het me (niet voor het eerst) irriteerde, dat ik helemaal niet wou uitleggen wat er achter zit omdat dat iets van mij is dat niemand anders hoeft te weten.
        Ik nam de tattoo destijds dus echt wel voor mezelf en daar heb ik geen spijt van, maar in alle eerlijkheid: van de plaats waar ik ze zette heb ik op deze leeftijd echt wel spijt. Een tweede volgt zeker nog, maar dan op een plaats waar ze echt alleen maar zichtbaar is als ik in bikini aan het strand lig. 🙂

        Like

  17. Mijn zoon heeft in Thailand na zijn reis door Azië een symbool laten tatoeëren ook als herinnering, boven aan zijn rug. Het eerste wat hij liet zien op Schiphol. Mooi, ook wel gewaagd, niet klein….. Niet altijd zichtbaar. Het ontroert mij die daad, hij had de tijd van zijn leven, veel geleerd en eindigde met dit ritueel. Op een gegeven moment Weet je het of het voor jou klopt….(niet doen om erbij te horen….:-( Enjoy life, xx

    Liked by 1 persoon

  18. Ik voel me op mijn 35ste oud dat ik dit moet zeggen, maar: ik dacht 15 jaar geleden ook dat alles voor altijd zou zijn: mijn vrienden, mijn voorkeuren, mijn overtuigingen, mijn kledingstijl, mijn muziek, mijn dromen,…Maar dat is het dus niet, ook niet voor mensen die zeggen: voor mij is het echt wel zo. 🙂
    Dus, naast al het advies dat hier al werd gegeven: ik denk dat je van een tattoo die zo neutraal mogelijk is (en dus niet te veel verwijst naar het metalgebeuren bijvoorbeeld), het langst zal genieten. Ook lang nadat je alles wat nu in je leven is overboord hebt gegooid en je omringt met dingen die beter bij je passen op de leeftijd die je dan hebt of de mens die je dan geworden bent.
    En, dit is dan mijn spirituele kantje dat spreekt: ik ben er heilig van overtuigd dat je best zoveel mogelijk negativiteit uit je leven bant, en het al zeker niet voor altijd op je lichaam moet meedragen zoals die opgekropte woede die de draak uitspuwt. Ik vind het een schitterend idee op zich, maar misschien is het iets om over na te denken (of net niet, als je vindt dat ik onzin uitkraam :)): wil je die woede overal waar je gaat ook ‘visueel’ met je meedragen? Ook wanneer die woede misschien al lang weg is, want als het goed is, verdwijnt die met de jaren en levenservaring wel?
    Anyways, just my two cents. En nu ga ik me bezinnen over die 2de tattoo die ik al meer dan 10 jaar wil laten zetten. 🙂

    Liked by 1 persoon

    1. Ik vind dit een héle mooie en zinvolle reactie Nina. Ik maak er Sara nog eens attent op want ik weet niet of ze soms nog eens naar de reacties gaat kijken op haar schrijfsels… XXX

      Like

  19. Een jaar geleden heb ik na lang nadenken op de binnenkant van mijn onderarm de naam van mijn dochter plus een hartje laten tatoeëren. Het was een zwar(t)e periode. Zag de zin van het leven al lang niet meer. Door steeds de naam van Roos te zien, herinnerde ik mezelf eraan dat ik moest blijven. Soms word ik er weleens dwars van (dat heeft mijn leven gered) maar meestal geeft het steun.
    Als je zelf achter je tatoo staat, maakt het niet uit wat de rest van de wereld ervan vindt. Mijn man zijn keus was het ook niet. Dat hoeft ook niet. Het was de mijne…
    Liefs Kakel

    Liked by 1 persoon

  20. Wow wat een plannen Sara!
    Mijn stiefkleindochter (ze is nu 24) heeft ook iets dergelijks. Zelfs een beetje zoals omschreven voor Thomas… van voor over haar schouder helemaal naar haar onderrug.. Vraag me niet meer wat het voorstelt want ik ben het vergeten. Volgens mij vond ze het gewoon mooi, het is trouwens niet haar eerste tatoeage en ik vind het jammer dat ze zichzelf zo vol laat zetten…
    Maar ja, je moet doen wat je leuk vind. Zelfs ik op mijn leeftijd (ahum) heb als motto: leven en laten leven en IK wil sowieso geen spijt krijgen van dingen die ik NIET gedaan heb, Dus.. mama zal het nakijken hebben denk ik, maar bezint eer ge begint hé.. Zo’n grote tattoo is nooit meer weg te werken!
    Liefs van de Regenboogvlinder…
    PS… een lief vlindertje is ook mooi hoor 😉

    Like

  21. Aan en op mijn lijf geen opsmuk. Ook sieraden verdraag ik niet.

    Bij leerlingen, zelfs in groep 7 van het basisonderwijs, zag ik tattoos en piercings op en in het lijf. Soms waren deze zichtbaar door te blote kleding, soms op opzichtige plekken.Of hetzelfde kind daar later ook nog blij en tevreden mee is weet ik niet.
    Wel zie ik soms lelijke tattoos en vervelende littekens.

    Leven en laten leven is een mooi iets.

    De kans op ziekten en/of vervelende besmettingen worden teveel over het hoofd gezien. De spijt achteraf na overmatig drank en/of drugsgebruik lijkt mij erg vervelend. Zorgvuldigheid, hygiëne en professionaliteit blijven belangrijk.
    Leven en laten leven.

    Vriendelijke groet,

    Liked by 1 persoon

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s