Adeline 7 – DEAD

Picture from pinterest.com

Adeline bleef logeren bij Anna die nacht. Nadat ze de fles champagne Veuve Fourny soldaat hadden gemaakt, was het geen goed plan om nog met de wagen naar huis te rijden. Plaats genoeg in de villa van Anna en Rik.

Na een verkwikkende douche dook Anna het heerlijke bed in de logeerkamer in. Het was toch een ander gevoel dan alleen in haar appartementje, vond ze. Niet dat ze schrik had alleen, of dat ze ongelukkig was, maar toch, nu ze hier in de beschermde omgeving van deze luxueuze woonst verbleef, voelde ze een veiligheid die ze, zonder het te beseffen, al een hele tijd miste.

Ze viel dan ook als een blok in slaap.

Mocht ze niet zo lekker geslapen hebben, dan had ze zeker het geschuifel en gekrabbel gehoord onder haar raam. Ze had vast gemerkt dat er een ladder tegen de balustrade werd geplaatst. En zonder twijfel had ze  ook gezien hoe een paar ogen door de spleet tussen haar gordijnen gluurden. Maar ze sliep, vast, diep en deugddoend.

De volgende ochtend werd ze gewekt door Anna, die al zingend de kamer binnenstoof, en de gordijnen openschoof.

Wordt wakker luie slaapster, de vogels zijn al op.

De zon schijnt met haar stralen over de heuveltop…

Plots haperde haar stem, en ze viel stil. Adeline glimlachte bij het horen van zoveel ochtendlijk enthousiasme, en richtte zich op haar ellebogen op.

Wat ze zag was niet precies wat ze verwachtte te zien. Anna stond als versteend voor het raam, met een hand voor haar mond, en met wijdopengesperde ogen.

Snel sprong Adeline uit bed, en ging naast Anna staan. Wat scheelt er, wou ze uitbrengen. Maar nog voor de woorden haar mond konden verlaten, zag ze wat er aan de hand was. Een gil van afgrijzen verliet haar mond.

Voor het raam, opgehangen aan een blauw lint, hing één van Anna’s raskatten. Het dier was dood, dat was zeker. Zijn tongetje hing half uit zijn bek, zijn ogen puilden uit zijn kassen. Traag bewoog het dode lijfje op het ritme van de windvlagen.

Adeline opende snel het raam, en stapte het balkon op. Vol onbegrip keek ze naar de poes, en hoe die voor haar neus verder bengelde. Ze kwam een beetje tot zich zelf, en maakte de strik los. Het blauwe lint was bevestigd aan een haak boven het raam, waar vaak een mand vol bloemen hing. Adeline ving de poes op, en droeg ze bijna eerbiedig tot bij Anna, die geluidloos stond te snikken.

Anna nam de poes liefdevol over, en snikte verder met haar hoofd verborgen in de pels van Nico.

Hier moeten we verder mee gaan, Anna, fluisterde Adeline. Dit kunnen we zo niet laten. Wie zou zoiets nu doen? Zoiets ziek, een lieve kat zomaar vermoorden en dan ophangen voor het raam.  Weet je wat? Ik bel Rik, hij zal wel weten wat we verder moeten doen.

Neen, zuchtte Anna. Rik is aan het opereren, we kunnen hem nu toch niet bereiken. Weet je wat, we bellen meteen de politie. Ik vind dit ernstig genoeg om de politie er bij te halen.

Ja, zei Adeline, dat vind ik ook.

Ze nam haar gsm en toetste het alarmnummer in. De telefoniste klonk erg begripvol, en beloofde iemand langs te sturen, om hun verklaringen op te nemen.

Wat erg nou, Anna. Hebben jullie vijanden? Is er iemand die iets heeft tegen jou of Rik? Is er al eerder iets gebeurd, wat dit zou kunnen verklaren?

Anna schudde ontkennend haar hoofd. Neen, vijanden hadden ze niet, er was nog nooit eerder iets gebeurd dat hen op een dergelijk drama had kunnen voorbereiden.

Verdwaasd zaten ze beiden in de zetel, Nico op hun schoot, terwijl de beide andere poezen, Wiske en Vanda, rond hun benen draaiden, en steeds maar weer klaaglijk miauwden.

Ted stond onder de douche in zijn huis. Hij herbeleefde de vorige avond. De ontmoeting met Adeline, haar angst toen ze op de taxi stond te wachten, haar gehuil op de bank bij haar vriendin. Hij was er flink opgewonden door geraakt. Het meest bevredigende vond hij nog steeds het gevoel dat hij gekregen had, toen hij het blauwe lint om de kop van de poes strikte, en langzaam trok, tot alle lucht uit het kattenlijfje was verdwenen. Hij kon zich helemaal voorstellen wat een climax het zou geven mocht hij de strik rond Adelines nek kunnen leggen.

Myriam

28 gedachten over “Adeline 7 – DEAD

  1. Brrrrrrrrr.spannend hoor! Op naar volgende week 🙂
    (pas nog ff in deze zin de een van de twee namen aan: “Anna ving de poes op, en droeg ze bijna eerbiedig tot bij Anna, die geluidloos stond te snikken”. )

    Liked by 1 persoon

        1. Niets eigenlijk 🙂 Ik begin 1 juli met de NaNoWriMo, een soort wedstrijd waarbij je 50000 woorden moet schrijven op een maand. En ze ondersteunen je daarbij, met grafiekjes en zo. Lijkt me een mooie steun in de rug. Ik denk dat ik Adelines verhaal van mijn blog haal, en er verder aan zal werken tot het een boek is.

          Liked by 1 persoon

  2. Ieuw, een psychopaat inderdaad. Klein foutje trouwens: Anna ving de poes op, en droeg ze bijna eerbiedig tot bij Anna, die geluidloos stond te snikken. Twee keer Anna?

    Enne, een van onze poezen heet Wiske. Mag jij raden hoe de andere heet. 😉

    Liked by 1 persoon

    1. De andere heet toch nooit Nico???? Dat zou teveel toeval zijn? Ted misschien, of Suske? Ja, ik gok op Suske. Ik heb de fout ondertussen rechtgezet Mrs T. Heb vrijdag de fles afgegeven bij Harrij. Was echt héél gezellig. Ik ben nog in dubio voor jouw fles. Hoeveel km is dat eigenlijk van Gent?

      Like

    1. Ik begin één juli aan een boek in het kader van de NaNaWriMo waar mijn dochter vorig jaar aan meedeed. 50000 woorden op een maand, en ze ondersteunen je om vol te houden bij het schrijven. Ik denk dat ik het verhaal van Adeline ga herwerken voor een boek, en er in die wedstrijd verder mee ga doen. En dan ook uitgeven, of toch proberen hé. 🙂

      Like

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s