Peter of De Weg uit de Shit – 3

Het eerste en tweede deel van het op ware feiten gebaseerde verhaal van Peter kan je hier en hier lezen.

Have a challenging life than an easier one. You'll be battle tested. Therefore, anything that comes your way will be small in magnitude. Like a drop in the vast ocean. ❤️❤️☀️
Picture from engelta.hubpages.com

Peter zat op de rand van zijn bed. Hij omklemde met beide armen zijn lichaam, alsof hij bang was dat het in stukken uit elkaar zou spatten, mocht hij loslaten. Wanhopig wiegde hij voor – en achteruit.

Wat hij beneden had gehoord, had hem doodsbang gemaakt. Hij had al eerder kennis gemaakt met de harde vuisten van zijn vader. Hij zou alles doen om daar aan te ontkomen. Niet voor het eerst vroeg hij zich af waarom hij niet groter en sterker was. Dan zou hij, dan… dan zouden ze schrikken. Hij zou niet bang meer zijn, hij zou van zich afbijten, terugslaan. Maar nu kon dat niet, elf jaar… Te klein, te jong.

Hij sloop terug naar beneden, voorbij de kamer waar nog steeds geruzie klonk. Hij opende zachtjes de deur en nam zijn fiets. Het oude, roestige karretje was véél te klein voor zijn gestalte. Maar het had twee wielen, en hij kon er behoorlijk snel mee uit de voeten. Hij trapte stevig door, richting kerkplein.

Daar was altijd wel iets te beleven. Enkele van zijn schoolvrienden zouden daar zeker rondhangen. Het waren jongens die in hem zichzelf herkenden. Sommige waren ouder dan hij, anderen waren jonger, een tweetal hadden zijn leeftijd. Ze kwamen allemaal uit een marginaal gezin. Eten was er schaarser dan slagen, vloeken en verwensingen hadden de plaats ingenomen van lieve zachte woordjes. Bij elkaar vonden ze een beetje begrip. Nooit praatten ze over de vreselijke dingen die ze meemaakten thuis, maar ze voelden haarfijn aan wanneer één van hen iets ernstigs had meegemaakt. Die verbondenheid was de enige positieve band die Peter kende in zijn leven.

Toen hij aankwam aan het kerkpleintje, zaten daar inderdaad enkele vrienden op het lage muurtje. Met een stoer gebaar groetten ze elkaar. Peter gooide zijn fiets in een hoekje, en nam ook plaats.

Zware dag maatje?

begroette de oudste van de bende hem. Rik was zijn naam. Hij was 15, groot en breedgeschouderd al. Met Rik zou niemand zomaar kunnen doen wat ze wilden, bedacht Peter bitter. Even vroeg hij zich af of hij hulp kon vragen aan deze jongen. Maar hij zette het idee onmiddellijk van zich af. Hij wou geen mietje lijken in deze groep.

Rik haalde iets tevoorschijn uit een zak die tussen zijn voeten op de grond stond. Een fles was het, met een kleurloos goedje in.

Hier maat, neem een slok. Het zal je deugd doen.

Peter nam de fles aan, en zette die aan zijn mond, onder de goedkeurende blikken van Rik en de andere kerels. Hij liet een paar grote teugen van het doorzichtige vocht in zijn mond lopen, en slikte meteen door. Onmiddellijk had hij het gevoel alsof hij in brand stond. Hij begon te hoesten, liep paars aan, en de tranen stroomden over zijn wangen. Wat was dat voor een goedje? Ondertussen voelde hij ook een weldadige warmte door zijn slokdarm trekken. Het leek alsof de kou die zich door de woorden van zijn ouders in zijn lijf had gevestigd, op de vlucht werd gejaagd. Een gevoel van welbehagen, en kracht nam de plaats van de kou in. Opnieuw zette hij de fles aan zijn mond. Die werd echter onmiddellijk weggegrist door Rik. Hey maatje, kalm aan hoor. Laat nog wat over voor ons.

Peter haalde zijn schouders op, en genoot van het onbekende gevoel in zijn lijf en de ijlheid in zijn hoofd. Het leven zag er plots iets minder slecht uit.

Dany, de beste vriend van Rik, bijna 15, haalde een bal tevoorschijn van achter het muurtje. Allemaal sprongen ze recht, en liepen ze achter de bal aan. Shotten luchtte op, dat wist Peter uit ervaring. Hij voetbalde graag. Al kon je dit balletje trappen met enkele maten moeilijk als een echt partijtje voetballen beschouwen. Dichter dan dat zou hij nooit bij een voetbalwedstrijd komen wist hij. Hij had wel enkele keren geprobeerd om zijn ouders te overtuigen hem in te schrijven bij een voetbalclub. Maar dat was vergeefse moeite.

Hij gaf een keiharde trap tegen de bal die precies op dat moment zijn kant uitkwam. De bal vloog met een enorme boog tegen het raam van de pastorie…. én erdoorheen. Gerinkel van glas, luid gevloek uit de pastorie. Zijn maten verdwenen als bij toverslag. De deur van de pastorie werd met een ruk opengegooid, en de rood aangelopen huishoudster van de pastoor kwam scheldend naar buiten.  De bal had ze onder haar ene arm geklemd. Ze stormde op Peter af, greep hem bij zijn oor, en probeerde hem mee te slepen. Peter rukte zich los, griste onder het rennen de zak met de fles mee die Rik in de haast had laten staan, en liep zo snel zijn benen hem dragen konden terug naar huis. Hij slaagde er in om ongezien terug naar zijn kamer te sluipen. Daar kroop hij onder de dekens, en nam nog een aantal slokken uit de fles. Hij hoorde nog net hoe er aan de voordeur werd gebeld, en hoe een kijvende stem het opnam tegen het gescheld en getier van zijn ouders. Toen zakte hij weg in vergetelheid.

Het leek een eeuwigheid later, maar het was niet meer dan een kwartier. Ruw werd hij onder de dekens uit getrokken.

Godverdomme, kijk wat er hier in zijn bed ligt!!!

gilde zijn moeder met overslaande stem. Ze greep de fles, en rook er aan. Daarna zette ze de fles aan haar mond en dronk gulzig. Vader snokte de fles uit haar handen en dronk de rest uit in enkele slokken.

Rotjong, elf jaar en dat drinkt al als een volwassene.

Pats, de eerste mep vloog door de lucht en deed Peters hoofd tollen.

Zijn moeder greep hem bij zijn haar en sleurde hem zo uit zijn bed, achter zich aan tot bij de trap. Daar schopte vader hem tot hij recht stond. Hij voelde zich suf, zal wel door dat drankje komen, dacht hij nog. Toen voelde hij een harde duw in zijn rug, en daar ging hij, halsoverkop de trap af. Het was vreemd maar hij zag plots alles héél scherp. Hij voelde elk contact met de trap, met de muur, hij hoorde elke kreet van zijn ouders, én zijn eigen hartslag die bonkte in zijn oren. Toen was hij beneden. Daar bleef hij doodstil liggen.

Myriam

32 thoughts on “Peter of De Weg uit de Shit – 3

    1. Het is het leven van een vriend van me, die gevraagd had om zijn leven in boekvorm te gieten, zodat zijn kinderen er later over konden lezen. Het is dus gedeeltelijk echt gebeurd. Al fantaseer ik er één en ander bij, want zijn herinneringen zijn niet zo gedetailleerd.

      Liked by 2 people

      1. Dank je, Myriam, voor je achtergrondinfo. Mijn nog even voor mij gehouden mening was al dat dit een boek zou moeten worden vanwege de indringende en goed leesbare manier waarop je het schrijft. Het lijkt mij voor jouw vriend overigens best wel heel confronterend om dat allemaal weer voor jou op te halen. Hoewel dat natuurlijk ook weer heel helend kan zijn.

        Liked by 1 persoon

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s