Gypsy kids

Picture from http://www.welt.de

Het leek alsof de kinderwagen uit zichzelf tot in de deuropening was gereden. Maar dat was niet zo. De buggy, met daarin een klein, smoezelig kindje van ongeveer een jaar oud, werd geduwd door een rondborstige mama. Bruin, en veel te zwaar, met onmiskenbare zigeunertrekken, werd zij op haar beurt vooruit geduwd door nog vier kindertjes, in leeftijd variërend van drie tot negen jaar.

Ze zagen er alle zes verfomfaaid uit, alsof ze ergens vandaan kwamen waar géén stromend water voorhanden was, misschien zelfs geen elektriciteit, en in  géén geval  schoongeverfde muren, propere stoelen, of stevige deuren.

De oudste keek om zich heen in het gebouw van de instelling, en verklaarde toen dat hij moest plassen, dringend.  Zijn zusje en twee broertjes sprongen meteen mee op de kar, ook zij moesten hoognodig.

Ik ga wel even mee, vertelde ik mijn collega, die zich over de moeder had ontfermd en haar vraag om hulp beluisterde.

Samen met de kroost verliet ik de balie, en stapte de hoge gang van het voormalige kloostergebouw door, richting toiletten.

“Het is hier mooi”, zei het meisje.  “Zo mooi!!! “Haar grote bruine ogen keken vol bewondering naar de hoge plafonds en de zwarte tegels.

Haar oudste broertje voegde hieraan toe:  “Wij komen hier voor een huis, want wij hebben geen huis.”

Hij zei het vol vertrouwen, alsof hij er van overtuigd was dat hij bij het verlaten van dit pand een plaats zou hebben om naar toe te gaan, een plaats die hij thuis zou kunnen noemen.

Toen we terugkwamen aan de balie, had de allerjongste telg van het gezelschap het op een schreeuwen gezet in zijn bakje op wielen.  De vier probeerden hem te troosten. Ze schommelden met de buggy en reden een eindje rond. Hun donkere ogen namen ondertussen alles in zich op, overweldigd.

Een huis konden we hen niet bieden, alleen een tijdelijk schuilplek, een crisisopvangcentrum.

Zonder twijfel zou het aftandse gebouw dat hoognodig onderhoud nodig had, in hun ogen wondermooi zijn.

Als je niets hebt, is iets mooier dan niets.

Daar gingen ze dan, alle zes, de moeder met haar kroost. Zonder vader. Misschien gevlucht voor die man, wie zal het zeggen?

En waar gaan ze naar toe na de crisis opvang? Regelmatig zie ik hun gezichtjes voor mij. Het zijn kinderen,  kleine kinderen. Kinderen zouden niet mogen op de dool zijn, op zoek naar een huis, naar voedsel, naar veiligheid. En toch, elke dag opnieuw zien we het gebeuren. Niet alleen hier, maar ook en meer nog in al die landen waar het slecht gaat, en waar mensen op de vlucht slaan.

Tegen muren aanbotsen, soms letterlijk, vergaan op zee, weggejaagd van een stuk rotsstrand, en nochtans: het enige wat ze willen is een thuis voor hun kinderen, veiligheid, eten en drinken, basisbehoeften.

Donkere ogen

bruine voetjes, je gelooft

nog dat alles kan.

Myriam

33 thoughts on “Gypsy kids

  1. Het is inderdaad hartverscheurend zoals ‘wij’ omgaan met mensen die er niet bij horen omdat ze van andere komaf zijn. Als primitieve stamleden die buitenstaanders buiten de palissaden houden uit angst voor het onbekende. Diezelfde angst veroorzaakt op onbewust niveau waarschijnlijk de hemeltergende onverschilligheid van onze huidige ‘beschaving’ naar mensen die geen fractie hebben van de weelde waarin wij leven.

    Liked by 1 persoon

  2. En dat noemt ons dan tolerant. Het is hartverscheurend…
    Als wij daar met onze kinderen zouden staan, hoe zouden wij dan behandeld willen worden?
    Het is hartverscheurend…

    Liked by 1 persoon

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s