Peter of de weg uit de shit – 2

Lees deel 1 van Peter of de weg uit de shit hier.

1982

Het zou een understatement zijn om te zeggen dat Peter geen gelukkige jeugd had gehad. Hij had niet zomaar een ongelukkige jeugd, hij had een pokke – , klote – , nooit-meer-aan-terug-denken- jeugd.

Hij werd geboren in 1971 als de jongste van vier kinderen. De oudste twee kinderen, zijn broers, waren op dat moment respectievelijk 22 en 19. Er was ook nog een zus, die toen twee jaar was.

Van bij het begin was het duidelijk dat Peter niet gewenst was. Hij had zich talloze malen afgevraagd waarom hij dan wel op de wereld was gezet? Het zou natuurlijk om een gewoon ongelukje kunnen gaan, ongelukjes gebeuren immers wel vaker, en dat deden ze zeker 43 jaar geleden. Maar zo vlak na de geboorte van zijn zus nog een ongelukje? Twee ongelukjes op rij, is dan nog sprake van een ongeluk? Zoals het gezegde het uitdrukt: When you make the same mistake twice, it is no longer a mistake, it is a choice….

En Peter was er rotsvast van overtuigd dat zijn ouders hem hadden gewild, Maar niet omdat ze zo graag nog een kind wilden om lief te hebben, te koesteren, op te voeden… Neen, ze hadden hem gewild omdat ze hem nodig hadden om heel andere redenen. Redenen die zo indruisten tegen de normale gang van zaken dat hij al misselijk werd als hij er aan dacht.  Ze hadden hem nodig om financiële redenen. Het had lang geduurd vooraleer hij dat had ingezien. Als kind ben je ervan overtuigd dat je ouders van je houden, jij houdt van hen, met een onvoorwaardelijke liefde, en die verwacht je ook terug. Of die liefde wordt gegeven op een goeie manier, daar heb je geen ijkingspunt voor. Misschien is het wel normaal dat je wordt afgesnauwd bij elke gelegenheid, in plaats van te worden overstelpt met warme woorden en complimenten? Misschien is het wel normaal dat je voor je gaat slapen een trap onder je kont krijgt en een tik tegen je hoofd in plaats van een slaapwel kus.

Als je in contact komt met klasgenoten zie je dat het er in hun gezinnen anders aan toe gaat. Daar wordt bijvoorbeeld niet gesnauwd maar zacht gepraat, daar wordt niet geslaan maar gestreeld. En Peter voelde met het opgroeien dat de sfeer die in zijn huis hing, niet de sfeer was die je zou verwachten in een gelukkig gezin.  Maar ja, zo heeft iedere ouder wel zijn manier om zijn of haar liefde te tonen dacht hij dan. Misschien tonen mijn ouders mij hoe ik sterk moet worden door mij te zeggen dat ik een nietsnut ben, dat ik het niet waard ben om te leven, dat ik dom ben….Zo kan je jezelf natuurlijk wel enige tijd voor de gek houden, maar Peter was niet dwaas.

De waarheid drong tot hem door toen hij een jaar of elf was.

Op  een namiddag kwam hij wat vroeger uit school dan verwacht, en hoorde hij een gesprek tussen zijn ouders. Nu,  een gesprek was het niet echt, echte gesprekken werden niet gevoerd in dat huis. Er werd geroepen en gekrijst, gesmeten en gemept. Ook nu dus. Hij hoefde geen enkele inspanning te doen om te horen wat er werd gezegd. Bevend en klein stond hij achter de deur, klaar om naar boven te vluchten mocht één van beiden naar buiten komen en hem daar aantreffen.

“Dat apejong van jou is nergens goed voor.” hoorde hij zijn moeder brullen, “hij kost ons alleen maar geld. “

“Mijn apejong, loeder?” steigerde zijn vader. “Door wie heb jij je laten bespringen, hé, lelijke hoer?  Ik weet wel dat hij niet van mij is, net zoals dat mokkel dat hier rondloopt ook niet van mij is. De enige reden dat ik hen hier laat rondlopen, is dat ze misschien nog van pas kunnen komen!!”

“Van pas komen? Hoe zou dat dan moeten gaan? Zoals jij misschien eens van pas zou komen, dacht ik? Maar je bent te lui om langer dan één dag te gaan werken. Waar moeten we nog van leven, jij smeerlap? “ Pats, het geluid van een harde mep klonk als een hamerslag in Peter’s oren.  Moeder begon luidkeels te jammeren, ze zou morgen weer een blauw oog hebben.

“ Nu ga jij eens goed naar mij luisteren, jij helleveeg”, tierde vader. Ik heb het al vaker voorgesteld maar nu is de maat vol. Als jij vindt dat hij moet opbrengen, wel dan zal hij opbrengen. Ik zeg het al jaren, maar je hebt altijd wel één of andere uitleg klaar. Maar nu geen gezeur meer. Morgen gaan we met hem naar de spoed, hij is invalide, ongeneeslijk ziek,  en om voor hem te kunnen zorgen moeten we verhoogde kinderbijslag en een invaliditeitsuitkering krijgen of iets in die goesting.  Ik weet nog niet precies wat, maar ik weet wel dat die kleine van een paar huizen verderop , die zo zwaar gehandicapt is, serieus trekt. Allez, zijn ouders trekken in elk geval. En dat moet bij ons ook lukken. Dus morgen zijn we er mee weg. Ik zal hem eerst nog eens goed onder handen nemen, zodat hij doet wat we zeggen.”

Peter kon zijn oren niet geloven. Elf jaar, tenger en met een hart dat smeekte om liefde en aandacht. Wat hij hier hoorde smoorde alle hoop die hij ooit had. Hij kon zich geen voorstelling maken bij wat hem nu te wachten stond, maar hij wist wel dat dit niet goed was.

Er werd nog wat verder over en weer geroepen, maar echt horen deed Peter het niet meer. Wat hij had opgevangen vervulde hem met een rauwe angst, en deed hem naar boven vluchten, naar de kamer die hij deelde met zijn twee oudere broers.

Wat hij zich moest voorstellen bij wat zijn vader bedoelde met hem eens goed onder handen te zullen nemen? Hij had er geen idee van, maar het klonk in elk geval onheilspellend.

Myriam

29 thoughts on “Peter of de weg uit de shit – 2

      1. Je zal maar in een uitzichtloze situatie zitten… En niet meer weten hoe…
        Een bizar verhaal waar ik wel even van moet slikken. Maar wel weer levensecht gebracht door de ‘snelle pen’ waarmee je schreef!

        Groet, Rolf van der Leest

        ps. was jij deze week ook niet verbaasd bij een stuk van mij 😉

        Liked by 1 persoon

            1. Ach ja, nu weet ik het weer. Ja, mooi stuk was dat trouwens. Maar echt verbaasd om dat bij jou te zien was ik niet. Jouw verhalen hebben wel vaker erotische elementen in zich dacht ik. En bij dat vertrouwen ging het toch ook over een zekere vorm van erotiek?

              Liked by 1 persoon

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s