Dolende zielen.

De schreeuw van Edvard Munch. Picture from Wikipedia.org

Verloren. Ze zien er zo verloren uit.

Op zoek naar een plaats voor de nacht, een luisterend oor, een goed advies, wat centen, of iets te eten.

De één na de ander.

Een stoet van menselijk leed.

Onzichtbaar aan de buitenkant.

Passeer je hen op straat, dan zien ze er niet anders uit dan jij en ik.

Verborgen pijn. Elk zijn eigen verhaal. Een eigen geschiedenis.

Ik ken ze niet.

Maar ik voel hun verdriet.

Alsof ze golven zijn, die aanrollen in een vloed van pijn,

mij aanrakend.

Dolend langs de straat

je pijn als een vlies van angst

gedrapeerd rond jou.

Myriam

33 gedachten over “Dolende zielen.

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s