Peter of de weg uit de shit.

Vanaf deze week post ik regelmatig stukjes uit het verhaal van Peter. Het is het waar gebeurde verhaal van een jongen die een vreselijke jeugd had, maar die  er dankzij zijn doorzettingsvermogen en kracht in slaagde om zich een weg uit de shit te banen.

Het verhaal wordt vanzelfsprekend gepost met het medeweten van het hoofdpersonage. Maar om de privacy van zijn omgeving te beschermen, heb ik toch gekozen voor andere namen.

Ik hoop dat jullie genieten van dit verhaal.

Strength. #quote
Picture from http://www.heartit.com

Peter zat in zijn bestelwagen, in de ene hand een halfvol blikje cola, in de andere hand een broodje américain, waar hij net één hap had uitgenomen. Dromend staarde hij door de voorruit naar buiten. De regen gutste over het raam, in dikke onregelmatig gevormde druppels. De druppels gleden naar beneden, maar volgden niet allemaal dezelfde rechte weg. Om één of andere reden waren er bij die een beetje een omweg maakten, in hun haast om de begane grond te bereiken. Kwam het door de wind, die hen opzij blies, of waren het gewoon druppels met een eigen willetje, die besloten hadden om niet de weg van de minste weerstand te volgen, maar hun eigen weg te gaan? Peter kon er wel een analogie in vinden met zijn eigen leven. De laatste tijd mijmerde hij daar vaker over. Na alles wat hem was overkomen in zijn veertig jaren op deze planeet,  kon je hem er moeilijk van beschuldigen dat hij de weg van de minste weerstand had gevolgd. Het zou nochtans makkelijker geweest zijn: eens je begint te glijden, is het makkelijker om gewoon  verder te glijden, zonder stoppen, zonder uitstappen, zonder vaart te minderen. Gewoon verder, verstand op nul en blik op oneindig. En zien waar je uitkomt. In zijn geval waarschijnlijk de gevangenis, of de goot.

Maar die weg had hij niet gekozen. Ergens diep vanbinnen had hij een bron van kracht gevonden die hem vooruit had gedreven, ook wanneer hij er serieus over dacht om maar gewoon te glijden. En die kracht had hem gebracht waar hij nu was. Achter het stuur van zijn eigen bestelwagen, met zijn eigen logo op de zijkant, zijn eigen bedrijf. In een gezin met een lief meisje, dat hem nam zoals hij was, en voor de nodige regelmaat zorgde, met twee schatten van kinderen, een koningswens zelfs, een meisje en een jongetje. Zijn gezin, zijn grootste schat. Fier was hij, want alleen hij had er voor gezorgd dat hij hier stond. Niemand anders. En het was verdomd niet gemakkelijk geweest.

Wel eigenaardig was dat hij, nu hij in rustiger vaarwater terechtgekomen was, héél vaak moest terugdenken aan het verleden. Aan die moeilijke tijden, waarin hij had moeten vechten, elke dag opnieuw, om te overleven. Gewoon in leven blijven was toen prioriteit. Geen tijd voor gedachten aan hoe het anders had kunnen zijn, mocht dit of dat of ginds anders zijn gelopen. Alleen maar dag na dag struggle for life. Steeds weer, kopje onder, proestend weer boven komen. Weer kopje onder, terug boven, een beetje langer.

Misschien hadden die gedachten aan vroeger wel te maken met Joren, de pleegzoon van een bevriend koppel. Joren zat een beetje in een zelfde situatie als die waaruit Peter was ontsnapt, jaren geleden. Hij was nog erg jong, 20, maar Peter was eigenlijk nog veel  jonger op het moment dat hij thuis wegging. Nauwelijks 16. Een kind nog, dat veel te vroeg volwassen moest worden. Dat onmiddellijk werd ondergedompeld, niet alleen in de volwassenenwereld, maar in de wereld aan de rand van de volwassenenwereld. Daar waar niets voor niets is, en waar je voor elke brok dient te knokken.

Ja, nu Peter er nog eens diep over nadacht, en dat deed hij terwijl hij een slok van zijn cola en een hap van zijn broodje nam, was hij de confrontatie met de demonen uit zijn verleden aangegaan op het moment dat hij Joren leerde kennen en in hem zichzelf terugzag, twintig jaar jonger.

Hij leegde haastig het blikje, propte de rest van het broodje in zijn mond, en verfrommelde het broodzakje. Dat wierp hij met grote precisie midden op de achterbank.

Hij stapte uit zijn wagen, en liep de tuin in van het huis waarin hij aan het werken was. De regen hield het even voor bekeken, en in de stilte na de storm zocht hij zijn materiaal bij elkaar, en bracht het naar de wagen. Verder werken in dit hondenweer zou niet meer lukken. Beter thuis een warme douche nemen, een kop hete koffie drinken, en een beetje rusten tot de kroost van school moest gehaald worden. En hopen op beter weer morgen.

De eigenaar van het huis begreep dat het werk vandaag niet verder zou gezet worden, en nam met een stevige handdruk afscheid. ‘Morgen is er nog een dag, hopelijk met beter weer,’ glimlachte hij.

Peter startte de wagen, gaf richting aan en voegde in het verkeer in. Onderweg mijmerde hij verder. Joren, man, hoe zou het nu met jou zijn? Die vraag had hij zichzelf al duizenden malen gesteld. Nu en dan stelde hij de vraag ook effectief, en stuurde hij een sms of een FaceBook bericht naar Joren. Die nooit reageerde. Het voelde als een afwijzing, de zoveelste,  een pijnlijke plek waar druk op werd uitgeoefend. En die hem terug in de tijd katapulteerde.

Nadat hij de wagen had geparkeerd, en de aanhangwagen had ontkoppeld, en beveiligd, stapte hij zijn huis binnen. Zijn eigen nest, warm en druk en gezellig. Met overal rondslingerend speelgoed van de kleintjes, maar wat kon dat ook verdommen? Tenslotte was dat het signaal dat hier werd geleefd, gespeeld en goed ook.

De ontbijttafel stond nog gedekt. Hij ruimde af, plaatste alles in de vaatwas en maakte koffie. Terwijl de koffiezet pruttelde trok hij zijn natte kledij uit, en ging onder de hete douchestraal staan. Terwijl het vuil en de kilte van hem afspoelden, keerden zijn gedachten terug in de tijd. Deze keer liet hij ze gewoon op zich afkomen.

Myriam

41 gedachten over “Peter of de weg uit de shit.

  1. inderdaad heel mooi verhaal en gelukkig heeft hij zich niet laten glijden want dan pas word het erger en erger moedig dat je dat verhaal mag delen met ons 🙂
    Wens hem heel veel geluk in de toekomst nog en mischien dat hij het verleden toch probeert een plaatsje te geven en te vergeten want je leeft niet met het verleden maar vandaag en met de toekomst…
    Groetjes Nancy

    Liked by 1 persoon

      1. Zeker doen Myriam ik ken ook mensen die diep hebben gezeten maar ik zeg altijd je doet niet verder met het verleden je hebt eruit geleerd en nu is het vandaag en de toekomst die telt !!!! Ik zal hier alvast mijn groeten doen zodat hij het kan lezen 🙂

        Liked by 1 persoon

  2. Ik heb gevochten voor waar ik nu ben. Met alleen doorzettingsvermogen red je het niet. Je hebt ook geluk nodig, al is het maar een heel klein beetje. Op jezelf kun je altijd vertrouwen, maar op een ander…? Ik ben benieuwd naar de rest van Peters verhaal. Mooi!
    groetjes Kakel

    Liked by 1 persoon

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s