Grieving

Picture from levenenloslaten.wordpress.com

Het voelt als een steen op de plaats waar mijn hart zit.

Een grote bal vol tranen achter in mijn keel.

Als ik probeer iets te zeggen, zal er geen woord over mijn lippen komen.

Alleen zal dan de dam opengezet worden, het verdriet zal naar buitenstromen als een tsunami die de kust overrompelt.

Niet alleen ik zal verdrinken in deze vloedgolf van opgekropte pijn, iedereen zal meegesleurd worden.

Kopje onder in die zwarte vloed.

Dus zwijg ik.

De zon schijnt stralend aan een strakblauwe lucht vandaag. Maar vanmiddag wordt een jonge vrouw begraven, die onder ging in de pijnlijke vloed, en niet meer bovenkwam.

De lente is in het land, maar vrijdag wordt een vrouw begraven die op het punt stond om haar droom waar te maken. Schrijven wou ze, en deed ze. Ze was een bron van inspiratie voor mijn dochter, en ik had haar nog zo graag leren kennen.

Het is de pijn om een onaf leven. Nog zo veel dat mogelijk was, had moeten zijn, had kunnen zijn.

Maar plots niet meer.

Pijn.

Myriam

Sotto voce

Zoveel soorten van verdriet,
ik noem ze niet.
Maar één, het afstand doen en scheiden.
En niet het snijden doet zo’n pijn,
maar het afgesneden zijn.

Nog is het mooi, ’t geraamte van een blad,
vlinderlicht rustend op de aarde,
alleen nog maar zijn wezen waard.
Maar tussen de aderen van het lijden
niets meer om u mee te verblijden:
mazen van uw afwezigheid,
bijeengehouden door wat pijn
en groter wordend met de tijd.

Arm en beschaamd zo arm te zijn.

M. Vasalis
uit: Vergezichten en gezichten,
Van Oorschot 1954

39 thoughts on “Grieving

  1. Het leven is nooit eerlijk.Iemand in mijn vriendenkring heeft na jaren strijden verloren.de dokter geven haar nog tot augustus en ze is heel wat jaartjes jonger dan ik.Je kan alleen naar hun luisteren maar dat verdienen ze meer dan ooit.

    Liked by 1 persoon

  2. Het lijkt altijd oneerlijk maar kijk eens naar wat zij in het leven heeft gegeven aan anderen. Het zijn vaak jonge mensen die tot op het moment van hun “overgaan” een heel apart leven hadden. Ik heb er jaren over gedaan om tot bepaalde inzichten te komen. Het blijft keihard voor de dierbaren. Mijn twee dochters mochten niet ouder worden dan respectievelijk 14 en 15 jaar. Altijd in mijn gedachten. Mijn troost is dat ze veel mensen hebben geinpireerd tijdens hun te korte leven.

    Like

  3. Ken je dit vers van Toon Hermans:

    “Voor een vriend.
    Nu het rouwrumoer rondom jou is verstomd,
    de stoet voorbij is, de schuifelende voeten,
    Nu voel ik dat er een diepe stilte komt,
    een stilte waarin ik jouw opnieuw zal ontmoeten.
    En telkens zal ik je tegenkomen,
    we zeggen veel te snel: het is voorbij.
    Hij heeft alleen je lichaam meegenomen,
    niet wie je was en ook niet wat je zei.
    Ik zal nog altijd grapjes met je maken.
    We zullen samen door dit stille landschap gaan.
    Nu je mijn handen niet meer aan kunt raken,
    raak jij mijn hart nog duidelijker aan.”

    Like

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s