Tiny zocht en vond schrijvers voor Fleur – in elk geval al één.

Tiny van Tinyblogt deed enkele dagen geleden een oproep:

Een vriendin zoekt voor haar masterproject aan de Kunstacademie in Gent een aantal schrijvers die een verhaal willen vertellen bij enkele van haar illustraties.

Ik heb een zwak voor studerende mensen die bachelor en masterprojecten moeten realiseren. Zonder twijfel heeft dat te maken met mijn beide studerende kittens. Het is me een gezwoeg en een gezweet, en de omstandigheden waarin moet gewerkt worden zijn ook niet altijd je van het.

Dus als ik zo een studerend wezen een duwtje in de rug kan geven, dan graag natuurlijk. En zeker als het al schrijvend kan gebeuren. Dat is maar een woord nietwaar?

En dus krijg je vandaag van mij een verhaal bij een illustratie van Fleur. Véél succes trouwens Fleur, met je masterproject!!!

De duisternis lag als een deken over het dorp. In de meeste huizen brandde nog licht. De mensen zaten thuis te genieten van een beetje rust na een dag hard werken. Eten, afwassen, en dan met de voeten op het salontafeltje in slaap sukkelen. Morgen weer een dag. In één van die huizen wachtte een vrouw. Ze zat op een stoel bij het raam, en tuurde naar de donkere sterrenloze hemel. Op de plaats waar haar hart hoorde, voelde ze een diepe dof dreunende pijn. Een constante druk die haar de adem benam, en haar deed denken aan naderende eindes. Ze zag er niet tegenop. Haar einde was al tijden geleden in gang gezet, het kwam onafwendbaar naderbij, elke dag een dagje dichter.

Ze wist niet meer precies hoeveel dagen ze hier al had doorgebracht, zittend op deze stoel, turend door dit raam?

Toen hij op een dag niet thuiskwam, was ze hier gaan zitten. Wachten. Eerst was er ongeduld, gevolgd door angst. Twijfel, nog meer angst. En met het verstrijken van de dagen groeide de wanhoop. Hij zou niet meer terugkomen. Nooit meer.

Ze probeerde de vloed van gemis tegen te houden door kleine dagelijkse dingen te doen, zoals schoonmaken, boodschappen doen, koken, tuinieren. Van zodra deze werkjes klaar waren, zat ze weer aan het raam op de stoel.

Deze avond voelde anders, de duisternis was even duister, maar er zuchtte een windje hoop door het gat in haar hart.

Een lichte stip tekende zich af tegen de hemel. Een ster? Neen, er waren geen sterren te zien vanavond. Een vliegtuig? Héél ver weg dan? Neen. Het stipje kwam dichterbij en werd een vogel, een duif. Met iets in zijn snavel.

Eventjes trok er een glimlach over haar gezicht. Het leek op iets uit een sprookje. Een duif met een pakketje aan een touwtje in zijn snavel. Misschien was het einde naderbij dan ze dacht, en begon ze te hallucineren?

De duif landde op de vensterbank, en tikte met de snavel tegen het raam. Haastig stond ze op, en opende het raam. De duif vloog ogenblikkelijk weg, het pakketje stond daar voor haar. Ze nam het met bevende handen vast, en knoopte het touwtje los. Ze opende de doos, een warme gloed verspreidde zich onmiddellijk door haar lijf. Alsof een vuurbal haar lichaam was binnengedrongen. De hitte nestelde zich in het gat waar haar hart zat, en gloeide zich een weg door alle zenuwbanen heen. Weg de leegte, de wanhoop, het naderende einde. Alleen nog een stem in haar hoofd: ik blijf altijd bij je, waar je ook bent, waar ik ook ben, je bent nooit alleen. Wij zijn samen.

Ze sloot het raam, zette de stoel weg, en ging naar bed. Ze lachte.

Myriam.

36 thoughts on “Tiny zocht en vond schrijvers voor Fleur – in elk geval al één.

    1. Dank je wel Iris. Dat doet me véél plezier. Ik lach graag, maar ik heb ook een behoorlijk serieuze kant. Smuffel, ken jij dat woord. Marion beweert dat ik het heb uitgevonden, maar ik ben zeker dat ik het al ergens gelezen heb op één of andere blog? xxx

      Liked by 1 persoon

      1. Mag ook wel eens gezegd worden hoor, zodat mensen ook weten dat je niet alleen maar een feestbeest bent hè..

        De smuffel komt van mij, die heb ik bij Lis en nog een paar mensen een soort van geïntroduceerd, maar het woord is, eerlijkheidshalve gezegd, niet van mij, maar van blogster Hanneke, die momenteel niet veel schrijft. Lis vond het zo leuk, die gebruikt het ook te pas en te onpas hè.

        Weet je eigenlijk wat een smuffel is? Nou Hanneke vond op een bepaald moment, al jaren geleden trouwens, de 3 (soort van) verplichte luchtzoenen bij begroetingen zo onecht dat ze de smuffel bedacht. Bij mij in de familie is hij behoorlijk geïntegreerd moet ik zeggen, zo leuk!
        Een smuffel is een dikke, welgemeende SMakkerd op je wang en een knUFFEL toe!
        Leuk toch?

        Liked by 1 persoon

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s