Just a boy and a girl.

Picture from Stylipics.com

Als je zoals ik regelmatig gebruik maakt van dezelfde lijn bij het openbaar vervoer, dan gebeurt het wel eens dat je met dezelfde mensen op de bus zit.

Meestal blijft dit bij een vage herkenning. Ergens in je achterhoofd besef je dat je deze mensen al eens eerder hebt gezien. Je stelt dat vast, en gaat verder met wat je aan het doen was. In mijn geval zonder twijfel iets met mijn SmartPhone.

Sommige mensen blijven op je netvlies gebrand. Ze hebben iets bijzonders, zien er iets anders uit dan de doorsnee mens, roepen een achterliggend verhaal op. Ik vraag me af hoe ze leven, wat ze doen, waar ze naartoe gaan en waarom.

Zo ook deze week. Toen ik op de praktisch lege bus stapte, zag ik ze meteen zitten. Een koppeltje dat héél regelmatig op de bus zit. Ik heb ze vaker gezien. Ze zijn beide wat minder begaafd, of hoe zeg je dat zonder iemand voor het hoofd te stoten?

Vele jaren geleden, toen ze elkaar waarschijnlijk net kenden, zaten ze verliefd in elkaars ogen te staren. Woorden kwamen er weinig aan te pas. Een roze wolk hing bijna zichtbaar om hen heen. Ik vond het mooi. Dat het kon, dat het mocht. Want het is niet altijd evident als je wat anders bent dan de rest.

Jaren later zag ik ze terug, hij zat constant aan haar te frunniken, en zij vond het maar niets. Zonder twijfel zat er een haar in de boter. Of was het nieuwe er een beetje af?

Ook deze week zag ik hen terug. Haar stem galmde luid door de bus, de zijne iets minder duidelijk, maar toch rijk aan decibels. Ook de toon beloofde niet veel goeds. Van verliefdheid was geen sprake, toch niet op dat moment. En de liefde die zou moeten volgen, tja, ik weet niet of die de weg naar hun hart had gevonden?

Toen er een kennis opstapte, was ze opgelucht om bij haar te gaan zitten. En een gemeenschappelijke vriend die naast hem ging zitten, werd meteen uitgenodigd om verder de dag met hen door te brengen.

De roze bel had hen maar héél even opgetild. Even laten zien hoe het zou kunnen zijn, mocht de wereld perfect zijn. En dan hard weer terug naar af.

Welcome in the real world.

Myriam.

24 gedachten over “Just a boy and a girl.

  1. Schitterend plaatje tover je voor mijn ogen. Stof tot nadenken. Ik gebruik mensen die ik tegenkom vaak in mijn verhalen, elk mens heeft zijn eigen magie, mogelijk klopt er soms niks van, maar ik kan er zo heerlijk over dagdromen. Zo had ik ooit een overgewicht stelletje in de ochtend om 6 uur in de trein tegenover me zitten, die waren aan hun ontbijt, nou dieren voederen bij Artis ( dierentuin ) was er niks bij, nou die mensen heb ik ook dankbaar laten figureren in mijn vervolgverhalen, zalig. Ze liet bij het opstaan ook nog een beste wind en ze rook naar oud zweet, smullen! Je bedenkt het niet!

    Liked by 1 persoon

  2. Blauwdruk van het leven

    de roze bril waardoor sommige mensen kijken
    geeft andere kleuren
    aan het reële gebeuren
    ze zullen altijd sterk van de regenboog afwijken

    En…het is stilletjes waar het niet waait, Myriam. 🙂
    Lenjef

    Liked by 1 persoon

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s