Moederdag, en de geboorte van een wonder

IMG_20150510_093119 IMG_20150510_093141 IMG_20150510_093154 IMG_20150510_093429

Het is Moederdag vandaag. Zelfs mocht je deze dag niet hebben aangevinkt in je agenda, je kan er niet om heen.

Reclame alom, bloemen, juwelen, parfum, en wat moeders nog meer graag hebben.

Ik weet dat het een opgeklopte commerciële bedoening is, maar mochten mijn kittens mij vergeten, het zou toch ook hun beste dag niet zijn 🙂

Maar ze zijn me niet vergeten, natuurlijk niet.

Ze kennen mijn liefde voor Pandora 🙂 En dus kreeg ik een bedeltje voor mijn armband, aan de ene kant staat Sweet Mother gegraveerd, aan de andere kant kan ik de namen van mijn lieverds er in laten graveren.

Hoe cool is dat? Me happy of course.

Ik denk terug aan de dag dat ik moeder werd.

Nu bijna 23 jaar geleden. Zoonlief besliste op een zaterdagnamiddag dat het tijd werd om geboren te worden.

Enfin, ik dacht dat hij dat besliste. Ik vond dat het pijn genoeg begon te doen. Dus ik mobiliseerde Hubbie die op dat moment met zijn vader in de tuin aan het wroeten was, en daar gingen we met koffer en al naar de materniteit. Pufpufpuf. Man wat deed dat pijn.

Daar aangekomen bleek echter dat er nog geen sprake was van een bevalling die begonnen was. Maar ik was er nu, en de gynaecoloog besliste me te houden ook.

Ik moest en ik zou bevallen, en wel onmiddellijk. Moest ik ook maar niet gezegd hebben dat het moment suprême aangebroken was hé.

Ik werd aan een infuus gelegd om die verdomd uitblijvende weeën op te wekken. Wat the fuck was die pijn dan die ik voelde als dat geen weeën waren. Infuus beetje harder, en nog een beetje harder,en nog een beetje harder. En pijn, altijd maar meer, maar geen opening. Of toch wel opening maar niet genoeg 🙂

De gynaecoloog bemoeide zich ermee. Hij nam één of ander martelwerktuig, een soort lange breinaald, en probeerde mijn water te breken zoals dat zo mooi gezegd wordt.

Alleen hield hij er geen rekening mee dat mijn baarmoederhals nog niet gekanteld was (sorry voor het gevoelige mannenvolk onder mijn bubbels bloglezers maar jullie mogen ook wel eens weten wat jullie allemaal aanrichten hé)

Hij deed me zoveel pijn dat ik in shock ging. In mijn infuus werd dan maar een beetje Temesta bijgespoten. Waardoor ik helemaal van de wereld was, maar wel nog alle pijn voelde.  Voeg daar hubbie bij die meende mij te kunnen opmonteren met enkele flauwe moppen. Het was het paradijs, echt waar 🙂

Enfin, na meer dan twaalf uur arbeid besloot het kleine ventje dat hij zijn moeder genoeg had laten afzien, en plaatste hij de kroon op het werk door er nog enkele felle persweeën aan toe te voegen.

En daar was ie dan. En alle pijn en ellende waren onmiddellijk vergeten. Mijn prachtige zoon, het mooiste kereltje dat er ooit op deze planeet kwam. In mijn ogen hé. Al is ie effectief héél knap ook.

Over de bevalling van mijn dochter bericht ik later, als mijn mannelijke volgers wat bekomen zijn. Ik vind dat ze een beetje wit rond de neus geworden zijn?

Kids, I love them

Myriam

31 thoughts on “Moederdag, en de geboorte van een wonder

  1. Mooi cadeau! Geniet ervan! Hier helaas geen moederdag. Mama komt niet naar huis en ikzelf moet werken tijdens de bezoekuren. Dus, van zodra mogelijk, ga ik ze eens ‘ontvoeren’ samen met papa en zus en gaan we lekker gaan eten 🙂

    Liked by 1 persoon

    1. Alle respect voor mensen die geen kinderen willen. En ontzettend veel mededogen voor mensen die geen kinderen kunnen krijgen. Moeilijke dag moet dat zijn voor die mensen van de laatste groep.

      Liked by 1 persoon

  2. Een prachtig cadeau, heel lief! Ik denk dat ik soms wat mannelijke eigenschappen heb. Oh boy, moet er niet aan denken om ooit te bevallen. De verhalen die je soms hoort doen mijn maag al keren, laat staan dat ik ineens voor stoere vrouw moet gaan spelen. Nee, mij echt niet gezien. (Omdat ik zo’n jong zusje heb, weet ik nog heel goed hoe moeders in de woonkamer stond terwijl ze een wee mocht opvangen. Jeetjemina, echt brr.)
    Groot respect voor elke vrouw die leven op deze aarde zet, echt!

    Liked by 2 people

    1. Ach wel neen. Dat hoeft tegenwoordig helemaal geen pijn meer te doen. Ik werd nog opgevoed met de idee dat ik op mijn tanden moest bijten, en een beetje pijn moest verdragen. Maar bij de tweede heb ik een epidurale genomen, dat was een heel ander verhaal hoor

      Liked by 1 persoon

  3. Ach wat mooi en lief.

    Ik denk altijd aan de avond voor hun verjaardag heel erg terug dan komt die hele bevalling weer langs en dat eerste moment dat je het kindje in de armen houdt. Ik heb louter mooie gedachten bij de bevallingen, zou het zo weer doen, maar is niet handig, ik zit dichter bij de zestig dan bij de vijftig jaar.

    Liked by 1 persoon

  4. Na 22 uur weeën (thuis) kon ik geen pap meer zeggen. Toen Roos geboren was en ze haar op mijn buik legden, dacht ik: wat is dit nou? Oh ja, mijn baby. Door de pijn was ik gewoon even vergeten waar ik mee bezig was.. En jij, dappere, hebt het twee keer gedaan 🙂
    Je hebt een mooie bedel gekregen!

    Liked by 1 persoon

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s