De Marokkaan en zijn Ladder

Een van mijn twee mannelijke beste vrienden is een Marokkaan. Ik lach me altijd een breuk met deze kerel en zo was het niet anders vorige zomer. Even voor de verduidelijking, ik was een tot voor kort erg actief lid van het speelplein in Lochristi, Joepla. Joepla was een beetje als mijn tweede thuis. Ik heb er geweldige vrienden zitten, ik heb er fantastische mensen ontmoet en twee van de beste zomers van mijn leven (so far) beleefd terwijl ik met mijn “collega’s” lachte en met de kindjes speelde.

joepla
jeugddienstlochristi.be
speelpleinjoepla.be
speelpleinjoepla.be

Daar leerde ik ook mijn beste Marokkaan kennen, Idries. Ik ben de rode cirkel op de foto en hij de blauwe. Op die foto kende ik hem ook nog niet zo goed 🙂
Idries was groentie (eerstejaar) als ik al in mijn tweede jaar zat. Hij moest dus een bepaald aantal activiteiten doen met een oudere animator, om zo zijn attest te halen. Ik was een van die ouderen die hem begeleidden. Het probleem was dat ik die dag twee activiteiten moest doen.

Het speelplein werkt als volgt: de animatoren krijgen voor de zomer begint een brief toegestuurd waarop ze de weken moeten aanduiden waarop ze op het plein komen helpen. Sommige weken is het een overflow van animatoren, andere weken is er een serieus tekort. Maar iedereen mag kiezen wanneer hij komt. Enkel de groentie is verplicht drie weken te komen, omdat deze drie weken stage moet lopen. Dat betekent 3 activiteiten per week, die geëvalueerd worden door de oudere animatoren, die langer staan dan een jaar.
Alle animatoren worden om 9uur op het plein verwacht, waar de vergadering start om de dag in te delen. Sommige speelpleinen regelen dit op voorhand en per week, zodat een animator bijvoorbeeld een hele week kleuters moet geven, maar bij ons is dat vrijer.
Daarna is het voorbereiden geblazen tot twaalf uur, waarna we een broodje eten en om half 1 worden de kindjes binnengelaten, die vrij mogen spelen tot half 2, want dan sluiten de inschrijvingen en begint de speelplein dag echt. We geven elke dag een klein toneeltje dat de hele week vervolgd wordt, en daarna stellen we onze activiteit voor in een ander klein toneeltje. Het ‘grotere’ weektoneel volgt een zomerthema, dat op voorhand beslist wordt, en waar het decor naar gebouwd wordt.

En daar is de merde. Normaal doen de animatoren 1 vrij postje of activiteit voor het vieruurtje, en 1 vrij postje of activiteit na het vieruurtje. De dag dat ik Idries ontmoette, moest ik twee activiteiten doen, een voor en een na het vieruurtje, omdat er te weinig oudjes waren en te veel groenties. Dit betekende dus ongelooflijk veel voorbereiding. Onze begeleider van het plein zegt dat alles voor de rest van de dag moet klaarstaan voor de speelplein dag begon.

Idries komt naar mij, terwijl ik volop bezig ben met activiteit 1, die voor het vieruurtje kwam. Hij vroeg of ik even tijd had om een concept uit te denken, zodat hij al alles kon voorbereiden (de engel!). Ik had die ochtend een geweldig idee gehad voor een activiteit en meldde dit aan hem. Hij staarde mij aan alsof ik zonet uit de hemel was neergedaald en het enige wat hij zei was: “Amai, gij zijt goe!”
Die activiteit die we toen samen hebben gedaan was de meest geweldige activiteit van mijn speelplein carrière. Ik, kapitein Vladimir, was samen met Idries, matroos Dimitri Domkop op zoek naar de bloedschat, die andere Vampiraten voor ons verborgen hadden. We mochten niet in de zon lopen want dan verbrandden we, en we moesten voorzichtig zijn van andere kindjes, anders zouden we misschien nooit bij de schat komen (als ze ons wouden vangen).

Sinds die dag heb ik superveel met Idries gebabbeld, we wandelden samen naar huis en dan bleef ik veel te lang staan lachen met hem tot ons moeder een boos/ongerust telefoontje pleegde om te vragen waar ik nu eigenlijk weer eens zat. En zo ook vorige zomer, toen ik mijn hoofdanimator project deed (wat decor was, en een MEGA flop was, maar waarbij ik me echt slap heb gelachen) kwam Idries helpen.

Het thema was Drommels Droom. Een oude opa, schrijver, die zijn twee kleinkindjes Seppe en Lotje verhalen voorleest van toen hij jong was, die Seppe en Lotje dan ook echt beleefden. Het concept was geniaal, want het kwam van een van mijn mede Joeplanezen die nu eenmaal geweldig is met decor en… alles van het speelplein eigenlijk. We zouden boeken vastplakken aan een wand, en die wand als muur voor het bureau gebruiken.
Bleek dat de lijm niet plakte, en twee weken voor de zomer van start ging in Lochristi (die twee weken was er een kleiner plein in Beervelde) moesten Idries en ik alle boeken vastnagelen aan de wand. Ik weet niet hoeveel keer ik op zijn vingers sloeg, maar ik krijg nog steeds verwijten naar mijn hoofd geslingerd dat ik een ‘gek wijf’ ben :p

20150425_171015[1]

Toen we een enorme ladder moesten verzetten, het stuk waar iedereen zo lang op wachtte, kreeg ik de slappe lach, omdat Idries weer zo’n geweldig hilarisch gezicht naar mij trok 🙂 ik hield de ladder niet stevig genoeg vast, en deze begon te kantelen, en knalde zo 180 graden omver, volledig overgedraaid met de onderkant bovenaan en Idries eronder… Ik dacht waarlijk dat ik mijn dood tegemoet lachte 🙂 slecht kantje van mij dat ik van ons moeder geërfd heb. Gelukkig kon ook Idries ermee lachen en was er verder niks aan de hand met hem.
Toch hoor ik hem af en toe nog klagen van de ladder, en mensen adviseren mij nooit nog een hamer in mijn handen te drukken 🙂

Hope you enjoyed 🙂

TD

9 thoughts on “De Marokkaan en zijn Ladder

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s