Wrestling Woolly

Wolletje is nog steeds opgenomen. Nu op een heerlijke plaats. Ach ja, heerlijk is misschien véél gezegd, maar toch. Op de beste plaats van alle psychiatrische centra die ik de laatste tijd heb bezocht.

Dit centrum ligt in een groot park, wat natuurlijk al een buitengewoon voordeel is. Natuur en rust, rust in je hoofd, dat zijn twee dingen die goed samengaan.

De gebouwen zijn modern, maar niet té. De inrichting is huiselijk, verwelkomend. En de zorgverlening is hoogstaand.

Wat je zou kunnen verwachten van elk centrum waar je terecht komt. Maar jammer genoeg is dit een illusie.

Een ziekenhuis waar de psychisch getormenteerde ziel bijna een knieval moet maken om een zorgverlener te spreken te krijgen, buiten de vastgelegde afspraken dan. Is dat iets waar we blij om moeten zijn? Ik dacht het niet. Integendeel. Ik word er héél droevig van, en eigenlijk ook héél boos.

Denk je dat ik overdrijf? Fout gedacht. Gedurende héél véle uren per dag was, in het centrum waar Wolletje voorheen was,  de deur van de verpleegpost dicht. En niet zomaar dicht, neen, tijdens deze momenten werden de patiënten niet binnen gelaten, en kwam er ook geen hulpverlener naar buiten. Want de vergadering is heilig, en de patiënt, waar het tijdens de vergadering hopelijk over ging, die moest ondertussen maar zijn plan zien te trekken. Of hulp zoeken bij een collega patiënt. En als er al teveel geleund werd op een medepatiënt, of als je teveel zorgde voor een metgezel in nood, dan kreeg je een flinke uitbrander, op het moment dat de zorgverlener de bescherming van zijn sanctuarium verliet.

Het gebeurde dat Wolletje wat langer sliep, dat mocht, tenslotte was zij daar om te rusten. Dan kwam zij ontbijten op het moment dat de poorten naar het heiligdom al gesloten waren. En kon zij niet aan haar medicatie. Tja, ofwel wachtte ze dan tot de deur openging, ofwel ging een goede ziel (poetsvrouw bv) het heiligdom binnen, om de medicatie te vragen.

Gelukkig merk ik aan de verhalen die Wolletje me nu vertelt, dat het er in haar huidige pleisterplaats hélemaal anders aan toe gaat.

Daar staan de hulpverleners onmiddellijk klaar, ook in het midden van een vergadering, om de hun toevertrouwde medemens te woord te staan. Ze doen dit met liefde en respect, en héél véél geduld.

Zo kan het dus ook.

Dat maakt het worstelen wel zo aangenaam natuurlijk!

Myriam

12 gedachten over “Wrestling Woolly

  1. Wat je hier haast als een wereldwonder beschrijft zou de volstrekt normale gang van zaken moeten zijn. Dat er voor mensen die hulp behoeven om aan een goede en liefdevolle verzorging te komen, door het verkeerd verdelen van het geld dat de gemeenschap door belastingen moet ophoesten, is een grof schandaal van deze tijd. Fijn wel om te lezen dat het in de inrichting die jij beschrijft weer min of meer gaat zoals het MENSELIJKERWIJS HOORT TE GAAN.

    Liked by 2 people

  2. Leuk te lezen dat er ook ‘betere’ verzorgingsinstellingen zijn. Rond twee uur ging ik op bezoek bij mijn moeder die opgenomen is in de afdeling geriatrie (gelukkig mag ze morgen naar huis). Ik had iets nodig van het verplegend personeel, en vond niemand. Gewoon NIEMAND. Onverantwoord…

    Liked by 1 persoon

  3. Ik heb mij nu inlaten schrijven in een tehuis met LIEFDEVOLLE verzorging.
    Ben goed zelfredzaam qua medicatie.
    Maar als de ‘pleuris’ uitbreekt ……..?

    Liked by 1 persoon

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s