Van Passendale naar Home

De laatste dag voor de Paasvakantie kwam dicht in de buurt, en le moi had het zo geniaal fantastisch gepland dat ik na deze dag, die een hele lange dag zou gaan worden, even iets zou gaan eten met mijn vriendje, om daarna naar de cinema te gaan. Mooi, alles geregeld, want die dag zou ik na de les (die eindigde om kwart voor 1) naar Passendale reizen met mijn 2 schoolvriendinnen Jessica en Lisa, om daar het oorlogsmuseum te gaan bewonderen. Alles past perfect, op de bus om 13u, vertrekken daar om 18u en weer thuis om 19u, alles netjes op schema, eten en dan om 20u naar de film (de enige optie voor de Engelstalige versie van deze animatiefilm)

Yeah right, dat werkte weer perfect, zoals al mijn mooi geplande plannetjes altijd zo mooi gaan zoals gehoopt.

Om kwart voor 1 komen Jessica, Lisa en ik beneden in de inkom van onze campus, eten daar snel ons broodje op dat we tijdens de pauze van voorafgaande les waren gaan halen en wachten geduldig af. Om 5 na 13u zegt de begeleider dat we kunnen opstappen. ‘Opstappen’ wat inhield dat iedereen zijn naam moest zeggen die dan hopelijk op de goed georganiseerde lijst te vinden was, en anders onderaan bijgeschreven moest worden.
Om 13u20 waren we dan eindelijk op weg. Voordeel: de bus had zitplaatsen waar je met 3 naast elkaar op kon.

Na een rit van ongeveer een uurtje en rode billen van alle gele auto’s die passeerden (een spelletje waarbij de personen naast elkaar de ander een welgemikte klap mogen geven als er een gele auto passeerde) komen we aan in Tyne Cot Cemetery (het was een uitstap voor Engels, omdat we Hemingway’s “The Sun Also Rises” lezen, die over WO 1 gaat) waar we uitleg krijgen van onze leerkracht Engels.

http://www.ww1westernfront.gov.au/dutch/zonnebeke/visiting-tyne-cot.php
http://www.ww1westernfront.gov.au/dutch/zonnebeke/visiting-tyne-cot.php

In een klein bijgebouwtje konden we de opgegraven petten, veldflessen, schoenen en andere spullen zien van de gesneuvelde soldaten. Een macabere stem, die medelijden probeerde op te wekken, las alle namen voor van de op het schermpje erboven geprojecteerde soldaten. Er lagen brieven van geliefden naar soldaten of omgekeerd, en doodsbrieven waarin het leger zijn ‘diepe droefnis’ uitdrukte, vaak 100 keer dezelfde brief getypt met een klein lijntje waar de naam van de dode soldaat dan nog moest ingeschreven worden. Er werd afgesproken om terug naar de parking te gaan tegen kwart voor 3.

De duizenden rijen van dode soldaten onder een witte grafsteen deden wel koude rillingen over mijn armen lopen. De motregen hielp ook niet echt, maar zorgde wel voor de droevige sfeer. Om kwart voor 3 was iedereen paraat, en we zouden bijna (te voet) naar het museum gaan (ongeveer een half uurtje wandelen) toen een jongen opeens uitriep dat er nog 2 dames vermist waren. Na een 20 minuten lange zoektocht verschenen de dames zelf op het toneel, en lichtelijk geïrriteerd vertrokken we dan eindelijk. 1 van de dames keek erg boos en zei: ‘Hoe konden wij dat nu weten? Iedereen vertrok opeens.’ Het werd even rood voor mijn ogen, maar ik werd tegengehouden door Jessica. Als ze hadden geluisterd of iedereen hadden gevolgd, waren we misschien op tijd geweest.

We raakten er uiteindelijk, wel iets te laat maar dat bleek geen probleem. De tour was ontzettend leerrijk, en de West-Vlaamse gids deed enorm zijn best om goed Engels te spreken (en dat lukte geweldig). Het is zeker een aanrader! Ik heb wel even een claustrofobisch momentje gehad in de zogenaamde ‘ondergrondse schuilplaatsen’ die waren nagemaakt in het museum zodat je kon zien hoe het vroeger ook was. De loopgraven waren wel echt een fantastische ervaring.

autoroutes.be
autoroutes.be
Canon Cultuurcel
Canon Cultuurcel

Tegen dat het dan bijna 18u was, en enkel de eerste groep terug was en de twee anderen nog niet, begon ik zenuwachtig te worden. Gefrustreerd zetten we ons even neer en de andere groepen verschenen na enige tijd wachten. De al redelijk gefrustreerde begeleider begeleidde ons naar de bus en tegen half 7, met een gestreste TD in de bus, en geen gele-auto spelletjes meer, want iedereen was doodmoe.

Om half 8 verscheen de bus aan de Blandijn, mijn campus, stormde ik van de bus terwijl ik nog snel goede vakantie en dag riep naar Jessica en Lisa en mij naar de cinema snelde, waar mijn vriendje al zat te wachten. Eten moest maar een andere keer gebeuren, chips telden ook wel als eten, en we gingen de cinema in, naar Home gaan kijken.

Maar dat is een verhaal voor volgende week 🙂

askohtheboov on Tumblr
askohtheboov on Tumblr

TD

23 thoughts on “Van Passendale naar Home

  1. Aan TD
    Tssss… Weer maar half werk, deze. Waar is de foto van de rode billen?? Waar is de foto waar jij staat te schieten in de loopgraven? Waar is je vriend?
    Voor de rest mooi verslag van een uitstap naar West Vlaanderen – de top-provincie van België !

    Liked by 2 people

  2. Die “oorlogstour” had ik wel met je mee willen maken. Ik ben gek op grotten en gangen. Maar dat klinkt veel te gezellig voor een dergelijk serieus onderwerp. In Margraten (Limburg) heb ik meermalen de tienduizend witte kruisen gezien van de gesneuvelde soldaten. Ik kwam er steevast bedrukt vandaan. Zoveel jonge mensen…En zo zinloos…oorlog voeren. Maar dankzij hen ze we niet bij Duitsland ingelijfd!
    Je hebt er een sfeervol verslag van gemaakt op je eigen bubbelwijze 😉
    Fijne zondag!

    Liked by 1 persoon

  3. Ik moest even besluiten of ik dit als een goed onthouden herinnering zou moeten lezen of als een verslag van je dochter. Aangezien oorlogsgraven en jonge meiden die graag naar elkaar meppen van alle tijden zijn, kwam ik er niet echt uit, maar jouw reactie op je bijna-naamgenoot Kakel bracht de oplossing. Compliment aan je gastschrijfster derhalve!

    Liked by 1 persoon

  4. ik had ook eerst niet door dat het een verslagje van je dochter was hoor, Myriam. Er staat dan ook Myriam als auteur, misschien ga je beter TD als mede-auteur van je blog aanduiden… 😉
    Maar zo’n trip door de westhoek zal wel indrukwekkend geweest zijn voor je dochter. Is het voor mij ook altijd…

    Liked by 1 persoon

    1. Ik ben van plan om bij haar volgende blogposts een inleiding te geven. Zodat het voor iedereen duidelijker wordt. Ze was idd behoorlijk onder de indruk. Denk dat ik zelf ook nog eens zal gaan.

      Like

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s