The story of Madeleine, who became 100 years old.

Picture from http://vitaalzorg-nederland.nl

Nadat ik afstudeerde als verpleegkundige, in het jaar dat de dieren nog konden spreken, ging ik aan de slag in een ouderenvoorziening ergens in de West Vloanders.

Achteraf bekeken vraag ik me ook bij deze beslissing af waarom ik daar niet héél snel, na maximaal één week bijvoorbeeld, ben weggerend. Om nooit meer terug te keren. Maar je weet, lieve bubbel/bloglezer, dat opgeven en wegrennen NIET in mijn woordenboek stond. Zelfs niet, of misschien JUIST NIET wanneer alles in mij schreeuwde dat het niets voor mij was. Een beetje masochistisch toch.

Ik kwam met mijn job in die ouderenvoorziening terecht in de antieke Oudheid. Echt. Je hebt geen idee. Ik had stage gelopen in algemene en universitaire ziekenhuizen, waar het nieuwste van het nieuwste aanwezig was op vlak van materiaal en dergelijke. En toen kwam ik in een bejaardenvoorziening terecht waar ze nog nooit van een sterilisator hadden gehoord (om instrumenten mee te steriliseren wel te verstaan). Om toch enige schijn van steriliteit te bewaren, werd een instrument ( een kocher heette dat herinner ik me nog) in een glazen confituurbokaaltje geplaatst. Op de bodem van dat bokaaltje kwam een dot watten gedrenkt in een alcoholische en dus ontsmettende oplossing. En daar stond het instrument dan in te weken, enkel met de toppen, gedurende dagen en dagen. Het werd meegenomen van de ene verzorging naar de andere, van de ene bewoner naar de andere. Steriliteit, my ass!! Daar hoefde ik niet mee aan te komen, met mijn nieuwerwetse ideeën opgedaan in één of ander ziekenhuis.

Om te ontsmetten werd overvloedig gebruik gemaakt van eosine, liefst in een alcoholische oplossing. Door de alcohol zal die eosine inderdaad enige ontsmettende werking gehad hebben, maar eosine op zich ontsmet nada rien nul de botten. Het droogt gewoon de huid wat uit. En wanneer de bejaarde een wondje had, sprong hij bij het ontsmetten gegarandeerd tegen het plafond door de alcohol in de eosine. Het heeft toch enige tijd geduurd, voor ik de overtuigingskracht had gevonden om eosine op basis van alcohol te vervangen door een iets meer ontsmettend en iets minder bijtend product.

Het mooiste (héél sarcastisch bedoel ik dit) is toch nog steeds het incontinentiemateriaal dat werd gebruikt.

Bij bejaarden die de controle over hun blaas kwijt zijn, (jammer genoeg gebeurt dat vaker, zeker bij hoogbejaarden die opgenomen zijn in een instelling), wordt incontinentiemateriaal gebruikt om hen een comfortabel gevoel te geven.

Denk aan de pampers bij de kleintjes. Die houden de billetjes van de kindjes lekker warm en droog. Dat is precies de bedoeling van goed incontinentiemateriaal bij bejaarden. Het is niet omdat je met zo’n probleem zit, dat je geen comfortabel gevoel mag hebben. Tegenwoordig is er een heel gamma aan dergelijk materiaal, voor elk wat wils.

Dat was er zonder twijfel ook al toen ik net afstudeerde, maar niet in het woonzorgcentrum waar ik aan de slag ging. Het enige waar ze over beschikten was een soort tetra doek die in bed of zetel werd gelegd, met een plastiek onderlaagje en een cellulose bovenlaagje. Daar bovenop legden ze dan een dweil, jawel, je leest het goed, een dweil, ik kon het ook nauwelijks geloven . En daar weer bovenop kwam een schapenvacht. 🙂

De antieke Oudheid dus.  Er was ook sprake van het laten drogen van dweilen en tetradoeken, en dergelijke, maar daar wijd ik niet verder over uit. Stel dat mijn bubbels/blogvolgers massaal afhaken…

En daar was Madeleine. Ik kan veilig over haar bloggen, want mocht ze nu nog leven, ze zou meer dan 130 jaar zijn. Ze is echter niet ouder geworden dan honderd.

Madeleine was een klein maar kranig vrouwtje. Klein omdat ze kromgebogen was van de ouderdom. Met lang grijs haar dat altijd in een vlechtje rond haar hoofd zat gedraaid. Met rimpelige appelwangetjes, en een hele schelle stem waarmee ze haar eigen doofheid poogde te doorbreken. Zelfs op honderdjarige leeftijd kon ze, mits wat ondersteuning, nog héél goed stappen. Binnen de voorziening weliswaar, maar toch.. Niet iedere honderdjarige deed het haar na.

Madeleine was een oude jongedochter zoals dat gezegd wordt in de contreien waar ik werkte. Dat wil zeggen dat ze nooit gehuwd was geweest. Ik meen me te herinneren dat ze de moarte van de paster geweest was (de meid van mijnheer Pastoor), maar pin me er niet op vast, want ik weet het niet zeker.

Ze was ook behoorlijk dementerend. De datum, laat staan het uur, was informatie die ze niet kon bijhouden. Haar leeftijd: geen idee. Waar ze was, niet belangrijk. Ik denk dat ze verbleef in haar herinnering, in mooie dagen waar ze jong en sterk en gewaardeerd was. Ze moet ook wel een deugniet geweest zijn, nu en dan zag je nog een guitige blik in die verdwaalde ogen.

Zo zat Madeleine grote delen van haar dag in haar zetel, op haar schapenvacht met daaronder een dweil, en daar weer onder een tetradoek. Met haar kleed opgerold tot boven haar middel, zodat ze dat niet zou bevuilen… Natuurlijk met een dekentje over haar benen, zodat haar naaktheid werd verborgen. Maar toch, wat een idee eigenlijk. Om mensen zo te laten zitten.

En Madeleine riep héél hard, en steeds hetzelfde, met een onvervalst West-Vlaams accent:

Ik zitten ik ier zo oengemoakkelik me mien bloat achterste ip da skapvel

Vrij vertaald:

Ik zit hier zo ongemakkelijk met mijn blote achterwerk op deze schapenvacht.

En dat de hele dag door.

Soms hoor ik haar nog, denk ik soms. En ik hoop dat Madeleine op dit moment geen last meer heeft van incontinentie en blote achterwerken, noch van schapenvachten en andere toestanden in haar zetel of bed. Volgens mij heeft ze de hemel meer dan verdiend. Al was het alleen maar door dag in dag uit op een schapenvacht en onderliggende lagen te hebben gezeten tijdens haar laatste levensfase.

Knuffel Madeleine.

Myriam

27 thoughts on “The story of Madeleine, who became 100 years old.

  1. Met grote graagte gelezen, omdat ik ook o.a verpleegkundige ben, later doorgeleerd, maar ooit begon ik als verpleegkundige, dus herkenning van sommige zaken, maar vooral mensen die me altijd zijn bijgebleven en dan ben ik al meer dan 40 jaar verpleegkundige. Sommige mensen vergeet je nooit.

    Liked by 1 persoon

  2. Wat een heerlijke blog…. uiteraard gingen mijn ogen bijna rollen… dat je dat hebt meegemaakt hahaha… ik maar denken dat men wel wat moderner was ook al is het al lang geleden… ik ben blij dat ik later, mocht het ooit zover komen, een pamper om krijg hahahaha…

    Liked by 1 persoon

  3. Wat een hemeltergend verhaal. Madeleines dood mag je werkelijk een verlossing noemen. Laat mij maar mooi met een finale hartklap het leven laten voordat ik word gestald in de wachtkamer van de dood die tegenwoordig verpleeghuis heet.

    Liked by 1 persoon

  4. MEnsen als Madeleine zijn de kersen op de taart van het leven. Zulke types houden er nog een beetje de gang in.
    En nooit, maar dan ook nooit opgeven. Dwars tegen alles in gewoon je eigen gang blijven gaan. Goh, we zouden zusjes kunnen zijn 🙂 Alleen zou dat qua naam wat onhandig zijn…
    Liefs Kakel

    Liked by 1 persoon

  5. Nu is het probleem in rusthuizen eerder dat de oudjes te snel ‘gepamperd’ worden, omdat er te weinig personeel is om ieder op tijd op het toilet te krijgen. Het gedacht dat je met je volle verstand terug in je broek moet gaan doen omdat niemand naar je (kan) omkijken lijkt me ook erg schrijnend. En dan te weten dat rusthuizen zo pokkeduur zijn !

    Liked by 1 persoon

  6. Tjee en ik maar denken dat dit soort dingen héél ver van de tijd misschien ooit is gedaan, maar toch minder lang geleden. Maar helaas, op sommige plekken denk ik dat het tegenwoordig niet perse beter is om eerlijk te zijn…iig heb ik een paar plekken gezien waarvan ik altijd heb gedacht; ik hoop nooit hier terecht te komen als ik oud ben!!

    Liked by 1 persoon

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s