Going to den adviseur – the sequel.

blogpost going to the adviseur

Enige tijd geleden vertelde ik jou over mijn bezoek aan de adviserend geneesheer van het ziekenfonds. Effe denken, dat bezoek moet eind mei 2014 plaatsgevonden hebben.

Ik verwachtte al héél lang een nieuwe oproep, niet dat ik er naar uitkeek, verre van, maar het leek me niet meer dan logisch.

De langverwachte brief kwam half februari 2015, met de vraag om de nodige documenten te verzamelen van mijn behandelende arts en psychologe. Ik zou dan in de loop van de daaropvolgende weken opnieuw worden opgeroepen.

Stressniveau piekte onmiddellijk naar een dikke tien op *, waarbij * in dit geval staat voor de stressschaal van Myriam, niet te verwarren met de agressieschaal van Myriam 😉

Ik zocht onmiddellijk contact met huisarts en psychologe, de nodige documenten werden opgesteld, en dan was het afwachten. Wanneer zou ik opgeroepen worden?

Dat duurde nog een kleine maand. Een maand waarin ik de stress kon terugbrengen tot een gemiddelde zeven op de stressschaal van Myriam, zolang er niets anders passeerde tenminste…

Plots was daar DE BRIEF. Ik werd vriendelijk verzocht te bellen naar het ziekenfonds om een afspraak te maken met de adviserend geneesheer.

Twee dagen later stapte ik in overdrive het gebouw binnen waar deze arts zijn kabinet heeft.

Stressniveau beyond measure. Krop in de keel. Schudden en beven. Aankomend hartinfarct.

Toen het mijn beurt was, stapte ik het kabinet binnen. Achter zijn bureau zat een vriendelijke, ronde, ouder wordende man.

Hij stelde me meteen op mijn gemak, bekeek de brieven van huisarts en psychologe, en liet me mijn verhaal vertellen.

Hij begreep het allemaal wel, maar vond het toch nodig dat ik begon te zoeken naar vrijwilligerswerk, al was het maar voor een halve dag per week. En, voegde hij er aan toe, het diende ook zinvol vrijwilligerswerk te zijn, in die zin dat het iets te maken moest hebben met de competenties die ik in de loop van mijn toch dertigjarige carrière heb uitgebouwd. Ik moet dus niet gaan zoeken in het asiel bijvoorbeeld 🙂

Nu moet je weten dat ik dat totaal niet zie zitten. Neen, niet omdat ik lui ben of zo. Maar gewoon, omdat de idee van weer in het arbeidscircuit te worden ingeschakeld, ook al is het dan als vrijwilliger, mij nog steeds hartkloppingen en braakneigingen bezorgt. Toen ik voorzichtig opperde dat ik het totaal niet zag zitten om weer in een team te gaan werken zei hij zoiets als dat confrontatie de beste remedie was. Hahahaha, die brave man is duidelijk nog nooit geweest waar ik ben geweest. Gelukkig voor hem mag ik wel zeggen.

Ook al had mijn psychologe uitdrukkelijk geschreven dat ik voldoende vrijwilligerswerk had in mijn directe omgeving ( een gezin bestaande uit vier, soms vijf, soms zes personen draaiende houden, nu en dan zorgen voor mijn mama, mijn pleegzoon, een zieke vriendin…) en dat dat voor mij voldoende oefening was om mijn wankel evenwicht te bewaren, het mocht niet baten. Al die zonet opgesomde zaken waren volgens hem de consequenties van keuzes die ik vroeger had gemaakt (ja, evident toch?) en konden niet beschouwd worden als vrijwilligerswerk. Ik moet dus écht op zoek.

Hij zou me ook wat meer van dichterbij opvolgen. Ik kijk er naar uit. Echt 😦

Niet omdat hij een boeman is hoor, neen, dat is hij zeker niet. Hij deed zijn job.

Maar omdat ik voel dat ik het totaal niet aankan. Ik kan me maar net staande houden zoals het nu is.

Maar wat mot, mot nietwaar. Vrijdag heb ik dus mijn eerste sollicitatie voor een onthaalfunctie in een crisisopvangcentrum hier in Gent.

Langs de andere kant, dit kan zonder twijfel weer héél wat stof opleveren voor een paar blogpostjes. Dus ja, ik zal het van die kant bekijken.

Wish me luck,

Myriam

59 gedachten over “Going to den adviseur – the sequel.

  1. Joh, wat heftig en met name dat het zo voelt voor jou zoals je beschrijft. Ik hoop enorm dat het zo meevalt dat het uiteindelijk een voorzichtig positieve ervaring voor je is. Muy buena suerte (oftewel: lots of good luck)!

    Liked by 2 people

  2. Dat lijkt me dus niet echt bevorderlijk voor je genezingsproces, zo’n radicale terugkeer in je leven van lui die het wel ‘weten’ en je achter je vodden gaan zitten. Maar ik vrees dat je weinig keus hebt. Gelukkig heb je de zonzijde ervan zelf ook al gezien: het levert ongetwijfeld weer een aantal interessante – voor de lezer maar ook voor jezelf – blogs op.
    Blijf vooral genieten van de dag van vandaag en probeer verleden en toekomst als niet relevant te zien. Het echte leven speelt zich volledig in het NU af 🙂

    Liked by 1 persoon

  3. Nou, ik begrijp je zelfs wel hoor, terwijl ik niet eens in de ziekte zit of iets dergelijks. Nu weet jij dat ik mij vrijwillig heb aangemeld voor vrijwilligerswerk, maar ik moet daar eerst heel wat moeite voor doen om dat te mogen. Van de instantie hier moet ik eerst toestemming krijgen of ik wel een uur per week vrijwilligerswerk mág doen! He demotiverend willen ze het krijgen? Want als ik iets niet leuk vind is het formulieren invullen. Ik ga levensverhalen schrijven voor mensen. Ik wil NU beginnen maar ik moet dus wachten 😦 en trouwens.. ik weet zéker dat het je mooie blogjes oplevert, echt! Grappig dat we allebei bijna tegelijk beginnen aan vrijwilligerswerk!

    Liked by 1 persoon

      1. Dat is bij mantelzorg… Ze hebben ook regelmatig oudere mensen die wat vergeetachtig worden en nog heel graag over hun leven willen vertellen. Ik kan dan hun verhaalopschrijven waardoor hun verzorgers later het boek erbij kunnen pakken en nog gespreksonderwerpen kunnen zoeken. Zo kan een dementerend iemand toch nog zijn of haar verhaal vertellen. Misschien bestaat dit niet overal, maar ik denk dat je het zelf ook best voor kunt stellen. Het lijkt me heel mooi en nuttig werk. En je leert er zelf ook nog eens veel van.

        Liked by 1 persoon

          1. Ja precies! Het lijkt me geweldig werk. Het past ook precies bij het eigen bedrijfje wat ik eventueel wil beginnen, maar waarvan dit een onderdeel was maar waar ik geen ervaring in heb. Straks misschien dus wel! Het moest gewoon zo zijn lijkt het wel.

            Liked by 1 persoon

  4. I wish you luck. Al betwijfel ik ten zeerste of je het geestelijk dan wel lichamelijk van zal opknappen. Ik snap de aktie van de man wel, maar als je huisarts/psycholoog een schrijven meegeeft dat je meer dan genoeg doet, waarom luistert die knakker daar dan niet naar?
    Nou ja, eerlijk gezegd, verbaast het me niet. Er heeft nog nooit een dokter naar mij geluisterd…
    Wie weet ga je iets leuks doen. Niet geschoten is altijd mis.
    Sterkte!

    Liked by 1 persoon

  5. als vrijwilliger of in loondienst kan toch wel een groot verschil uitmaken
    je bent tenslotte vrijwilliger en moet niet ” presteren ” zoals vroeger
    always look at the bright sight ……

    Liked by 1 persoon

  6. Ik zou je meeste sympathie krijgen mocht ik meelopen met de andere reacties op dit logje, maar je kent me ondertussen goed genoeg om te weten dat ik liever rechtuit ben.
    Zelf heb ik ook een collega die sinds september van vorig jaar thuis zit met een burnout. Heel zelden komt ze eens onze bureau binnen gewaaid, en telkens zie ik hoe ze nog meer moeite moet doen om zich ‘over de zulle’ te hijsen. Er is sinds vorige maand een datum vastgeprikt waarop ze ‘op proef’ terugkeert. Halftijds, voor een maand – nadien zien ze wel. Over de reden van de burnout (werk, maar grotendeels ook privé) kan ik een heel verhaal vertellen dat er hier niet toe doet. Wel ben ik (in al mijn onwetendheid 🙂 ) ervan overtuigd dat ze zo’n deugd zou hebben om zich weer een beetje te integreren in de maatschappij. Nu heeft ze inderdaad een veiligheidsgevoel door zich dagelijks in haar huis te verstoppen voor de ‘boze buitenwereld’, maar anderzijds heeft ze ook massa’s tijd om te piekeren over vanalles en nog wat, vooral over de redenen dat ‘het niet meer gaat’. Hoeveel deugd zou zij er niet aan hebben om zich langzaam weer in de buitenwereld te nestelen, al was het inderdaad door wekelijks een dagje vrijwilligerswerk aan te pakken. Haar eigenlijke werk was ‘lastig’, ‘zwaar’, ‘stresserend’,… (kan ik over meespreken, want ik werk weliswaar in een andere functie maar in dezelfde bureau), maar vrijwilligerswerk heeft tot helemaal niets te maken met dit ‘echte’ werk. Zo zou ze weer contact hebben met die boze buitenwereld, kan ze één en ander misschien door een andere bril bekijken en vooral relativeren. Elk geval en elke patiënt is anders. In haar geval zou het deugd doen te zien dat niet iedereen de grootste en meest chique villa moet hebben (heeft zij wel, en is absoluut niet in verhouding tot hun inkomen), dat niet iedereen een chique Audi A-kweetniethoeveel moet hebben om zich vier kilometer naar het werk te begeven, dat niet iedereen lid is van een golfclub,… Maar ook dat niet iedereen tien dozijn vrienden heeft (naar haar gevoel heeft ze geen vrienden genoeg), dat niet iedereen … Vooral het ‘sociale’ zou ik (denk ik) in haar situatie zeer belangrijk vinden. Misschien vindt ze door het vrijwilligerswerk wel haar draai naar een ander beroep, waardoor ze zich beter in haar vel voelt (zie de weblog van Suske), misschien…
    Absoluut proberen, Myriam, zie het als een kans en niet als een verplichting. Lukt het niet, dan is dit geen mislukking, maar een teken dat de dokter toch beter wat langer naar school was geweest :).
    DOEN !!!

    Liked by 1 persoon

    1. Dank je wel Thomas voor je reactie. Ik apprecieer het dat je me niet naar de mond praat, en ik hoop dat mijn andere volgers/bubbels 😉 dat ook niet doen. Want dat zou héél erg jammer zijn. Ik kan je reactie begrijpen, en ik hoop uit de grond van mijn hart dat je gelijk hebt. Echt waar. Alleen is het bij mij zeker niet zo dat ik graag een riante villa wil, of een sjiekere auto, of een lidmaatschap van een golfclub, want dat zijn allemaal materiele zaken die mij totaal niets zeggen. Ook aan vrienden heb ik geen gebrek, ik heb een mooi gezin enzoverder en zovoort. Ik zit ook niet opgesloten in mijn huis, heb véél sociale contacten en zo. Maar die drempel naar werk is gigantisch… Maar ik geef het zeker een kans, ook al is het dan van moeten. 🙂
      Héél erg bedankt voor je eerlijke warme reactie!!

      Liked by 1 persoon

      1. Ik schreef dus ook dat elke situatie anders is. Die dame in kwestie heeft wél al die dingen, en loopt er graag als een Mrs Bucket mee te koop, Mij zegt al dat materiële ook helemaal niks. Een dak boven mijn hoofd, een autootje dat ons droog houdt en af en toe een reis – meer moet dat niet zijn.
        De drempel naar je vroeger werk is nog zeer hoog, en dat valt te begrijpen. Ik hoop voor jou dat het vrijwillerswerk wél meevalt, dat het iets is waar je regelmatig met goesting naartoe gaat en waar je respect en appreciatie krijgt. Die laatste twee zijn dé sleutel voor geluk, echt waar!

        Liked by 1 persoon

  7. Pfff, hopelijk kan je dit aan.
    Zelf heb ik dit al 4 keer aan de hand gehad en telkens ging ik weer onderuit.
    Want werk of vrijwilligerswerk..voor mij was de uitwerking gelijk. Hopelijk verloopt dat bij jou anders.

    Liked by 1 persoon

    1. Ja, dank je Narda. Ik ga zo dadelijk naar dat gesprek:) Maar Woolywoot haar idee vind ik schitterend. Ik denk idd dat ik daar iets mee probeer te doen. Schrijven en ondertussen zinvol bezig zijn. Heerlijk.

      Liked by 1 persoon

  8. Ik herken die angst voor die oproepingsbrief en anderen die in uw plaats beslissen hoe ver ge staat in uw genezingsproces veel harder dan mij lief is. Maar voor wat het waard is: door met vrijwilligerswerk te beginnen kreeg ik wel weer een boost, ik hoop voor u héél hard hetzelfde!

    Liked by 1 persoon

  9. Ik werk sinds nieuwjaar een halve dag in de bib, boeken kaften, labels maken, . Normaal zou ik ook boeken moeten sorteren op de schappen, maar ik heb al aangegeven dat dit werk te zwaar is voor mijn lijf. En nu begin ik me eindelijk te amuseren, en ik kijk er elke week naar uit om een beetje terug in de maatschappij mee te draaien. Ik doe het graag en ik span me in om mijn werk goed en vlot te doen, net als het mijn echte job zou zijn. En dat geeft me terug wat zelfvertrouwen.

    Liked by 1 persoon

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s