Papa

Mijn papa was niet groot van gestalte.

Eerder klein zelfs.

Hij was daar niet zo mee opgezet, met die kleine gestalte.

Dat was onder andere, denk ik toch (want bij ons werd daar allemaal niet zo veel over gepraat) de reden dat hij zo teruggetrokken was.

Liefst op de achtergrond aanwezig, niet opvallend. Maar toch genietend van wat er aan schoons op zijn weg kwam.

  • ’s Avonds, als we in ons bed lagen, kwam hij ons nog eens “onderstoppen”. Dan zat hij op de rand van het bed, stopte de dekens goed in rondom ons, en zong een liedje. Ik herinner me vooral ” Twee ogen zo blauw”
  • Tuinieren was zijn hobby. Op elk vrij moment met een beetje mooi weer kon je hem in de tuin vinden, waar hij een heel assortiment aan bloemen en groenten kweekte. De smaak van die zelfgekweekte groenten vind ik nergens terug.
  • Hij hield van lachen, tot de tranen over zijn wangen stroomden.
  • Een avond gaan biljarten met zijn zoons en schoonzoon, dat was puur genieten. Een pintje drinken samen, wat mopjes tappen….

Ons moeder leek altijd de sterkste. Ze voer(t)de altijd het hoogste woord, heeft een héél uitgesproken eigen mening die ze niet onder stoelen of banken steekt, en lijkt van ijzer en staal gemaakt.

Tot papa zestien jaar geleden in elkaar zakte en niet meer rechtstond. Toen hebben we pas ontdekt hoe mama zo sterk kon zijn. Behind every great man, there’s  a great woman. In dit geval was het duidelijk:

Behind every strong woman, there’s a loving man.

En bij mijn moeder was dat mijn papa. Toen hij wegviel, zakte de bodem waarop ze haar huis had gebouwd weg. Verloren bleef ze achter. En ze is nooit meer helemaal rechtop geraakt. Al doet ze ontzettend haar best.

Ik mis hem vaak.

  • Zijn ruwe mannenhanden, die toch zo lief en zacht konden zijn als ze over mijn haar streelden voor ik in slaap viel.
  • Zijn stem als hij zong van Twee Ogen Zo Blauw.
  • Het schuifelen met zijn voeten als hij boos werd, en hij je wou waarschuwen dat hij uit zijn zetel zou komen, en dan….

Ik mis nog veel meer. Ik mis hem helemaal, van kop tot teen.

Papie.

Myriam

38 gedachten over “Papa

  1. Ik mis opa ook mama 🙂
    en het feit dat ik niet echt herinneringen van hem heb maakt het een beetje moeilijk voor mij om dit te lezen 🙂 stoere bolster met een klein hartje ben ik toch

    Liked by 1 persoon

  2. Een mooi eerbetoon aan je Papa meisje! Zo wordt hij nooit vergeten!

    Bij ons was het een beetje hetzelfde… mijn moeder is ook nooit meer de oude geworden nadat mijn vader plotseling overleden was. Hij was 48 en zij 46… Ze waren zo’n goed team…

    Liked by 1 persoon

    1. De mijne ook hoor. Ik zou hem ook nog zoveel willen zeggen en vragen. Dat liedje dat ik er bij zette van Christina Aguilera, Hurt, gaat over haar overleden papa. Ik kan het zo mooi niet zeggen, en zeker niet zingen 🙂

      Liked by 1 persoon

  3. Wat zeg je dat mooi Miriam mijn vader is er nog in februari 87. Mijn moeder stierf in 1991 … 61 jaar werd ze en ja het blijft een gemis
    Nu troost ik me met het denken dat mijn broer sinds kort nu bij haar is … Samen op het witte wolken watten huisje
    Ook je vader heeft heel zeker zo een witte wolken watten huisje van waar hij naar je zwaait en over je waakt

    Liked by 1 persoon

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s