Evenaren

De WE-300: driewekelijkse uitdaging waar iedereen aan mee kan doen.
Doel: schrijf een verhaal in exact 300 woorden. Het gegeven onderwerp mag in het stuk niet worden genoemd.
Het onderwerp: wordt elke drie weken door Plato opgegeven.
Het schrijven: doet iedereen op zijn eigen blog.
Link: zet de link van je verhaal bij Platoonline in het reactieveld van de opdrachtblog. Krijg je meer lezers.
Wie (alleen) wil  lezen: prima.
Hint: als je leest, geef de schrijvers even een reactie. Dat vinden ze leuk.

FICTIEF.

Evenaren.

Anne Geddes Baby Pictures - Adroable Sleeping Babies  9
Picture by Anne Geddes

Vroeg in de namiddag vertrokken ze richting ziekenhuis. Het koffertje dat al weken klaar stond naast de voordeur, griste  Tim snel mee.  Hij gooide het achteloos in de wagen.

Nadat Eva de auto was ingerold,( een ander woord kon je moeilijk verzinnen, het was gewoon rollen met die enorme buik van haar), vertrok Tim in vliegende vaart.

De verkeersdrempels waren een hel.

Waarom moesten er zoveel verkeersdrempels liggen, vroeg ze zich wanhopig af?

Ondanks de drukte slaagden ze er in om zonder kleerscheuren op de verlosafdeling aan te komen.

Een eerste inwendig onderzoek leerde dat ze, ondanks de hevige weeën, nog nauwelijks ontsluiting had.

Terug naar huis gaan was geen optie, vertelde de vroedvrouw. Daarvoor waren de weeën te fel en kwamen ze te kort op elkaar.

De tijd verdween.  Wat restte was felle pijn, afgewisseld met minder pijn.  Niemand had gezegd dat het zo zou zijn. Een met niets anders te vergelijken pijn, die er voor zorgde dat Eva zich helemaal terugtrok in zichzelf.

Op zoek naar de oerkracht die ontelbare vrouwen voor haar hadden gevonden, op het moment van de bevalling.

Het was pas  vele uren later dat ze voelde hoe  de pijn veranderde in een enorme drang om te persen. Niet te stuiten. En op het moment dat de vroedvrouw aangaf dat het kon, legde ze al haar kracht in dat ene werkwoord:  PERSEN.

Vijf persweeën later werd een klein babyjongetje op de wereld gezet.

Het begon vrijwel onmiddellijk te krijsen.

Nahijgend zag ze hoe haar baby’tje een beetje werd schoongemaakt.

De vroedvrouw feliciteerde hen, en legde het kindje in haar uitgestrekte armen.

Ze keek in de blauwe oogjes, streelde met haar vinger over de zijdezachte wangetjes en bewonderde de piepkleine vingertjes.

Dit gevoel was met niets te vergelijken! Ze was mama!

49 thoughts on “Evenaren

        1. Neen, dat is een feit dat zeker is. En als ze zo opgroeien tot volwassenen waar je dan heerlijk mee kan praten. Het is en blijft een mooie tocht van begin tot einde. In de meeste gevallen toch. Bij ons in elk geval wel.

          Like

  1. Nou…. wat mooi! Zo moet het voor moeders voelen. Het is alweer 30 jaar geleden maar ik herinner me ook die spanning en dat rijke gevoel. En dan ben ik (maar) een man die niet eens dat kind 9 maanden heeft gedragen.
    Geweldige WE, Myriam. Om trots op te zijn.

    Liked by 1 persoon

  2. Ik kan er niet over meepraten. Myriam ik had wel het gevoel mee over de hobbels te gaan met pijn nog verschrikkelijker. Een zacht babyhuidje kan ik me ook voorstellen daar ik die van mijn nichtje en neefjes heb gevoeld.

    Mooie WE 🙂

    Liked by 1 persoon

  3. Mooie We Myriam. Het is leuk om hier bijna dagelijks mee te maken te hebben. Zo staan de moeders met weeën aan de balie, en zo laten ze je trots hun kindje in de maxi cosi zien als ze weer naar huis gaan.
    Leuk bedacht. Dat ik nou toch niet op zoiets (moois, vrolijks) gekomen ben.

    Liked by 1 persoon

    1. Ik wou er echt iets positiefs van maken deze keer. Het eerste onderwerp dat in mijn hoofd schiet als ik een verhaal wil schrijven is altijd iets treurigs of ergs, maar nu wou ik iets leuks. Met die zon waarschijnlijk… Vandaag zou het zonder twijfel iets héél verdrietigs worden 😉

      Liked by 1 persoon

  4. Een ervaring die niet te evenaren is evenmin als de impact ervan.

    Prachtig beschreven… ik voel mijn buik en andere niet nader te benoemen lichaamsdelen 😉
    en dat na ruim 30 jaar *glimlach*

    Liked by 1 persoon

  5. Mooi onderwerp voor de WE van maart/april. Heb bevallen nooit zelf aan den lijve ondervonden.Vroeger vaak tijdens mijn werk de aanstaande ouders bijgestaan. Het blijft een ontroerend wonder.

    Liked by 1 persoon

    1. Sorry, ik ben net naar je blog gaan kijken, en ik lees het hier. Ik leef met je mee, voor wat dat waard is. Weinig waarschijnlijk. Ik heb je toegevoegd aan mijn favorieten lijst, want ik heb nog altijd niet door hoe ik een blog van blogspot kan volgen op een andere manier…

      Like

  6. Wat een mooie invulling. Voor mij nu heel actueel. Niet voor mijzelf, maar mijn schoondochter staat op het punt van bevallen. Haar eerste kindje, mijn derde kleinkind. Afgelopen zaterdag was zij uitgerekend.
    Ik heb het drie keer meegemaakt. (drie zoons). Zo mooi……
    Geweldige WE!

    Liefs Frederique

    Liked by 1 persoon

        1. Dat moet vreselijk zijn, Anneke. Ik heb het niet meegemaakt en kan het dus niet echt bevatten, maar als je zelf kinderen hebt kan je je wel een voorstelling maken van het diepe verdriet dat je dan treft. En nooit overgaat… Gelukkig ook een gezond kind. Dat neemt het verdriet niet weg om de andere twee. Maar toch geeft het je de vreugde van het ouderschap hé.

          Like

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s