Het ene boeket is het andere niet.

boeket
Picture from http://www.gift.nl

Ik was net, zoals het een brave huismoeder betaamt, aardappeltjes aan het schillen, toen de bel ging.

Ik spoedde me naar de voordeur. Het is een eindje van de keuken naar de hal, maar ik vond dat ik behoorlijk snel was.

Blijkbaar niet snel genoeg, want nog voor ik aan de hal kwam, werd er weer gebeld, en nu ging het bellen vergezeld van bonzen op het raam.

Ai, dat moest een noodgeval zijn. Ik haastte me om alsnog de deur te openen. Voor me stond een onbekende heer, met in zijn handen een prachtig boeket. Nu ben ik het niet gewoon om boeketten te krijgen van onbekende heren. Ook niet van bekende heren eigenlijk:) Al wil hubbie heel uitzonderlijk wel eens een bloemetje meebrengen voor een speciale gelegenheid. De man viel meteen met de bloemenbos in huis, en vroeg of de bel het niet deed misschien.

Ik was een beetje van mijn melk door de aanblik van de ruiker. Trouwens, ik vond de vraag ietwat impertinent en overbodig. Ik had toch net de deur geopend. Na de nodige ontvangstbewijzen te hebben afgetekend, mocht ik de bloemen in ontvangst nemen.

Van wie kon dat nu toch zijn? Een onbekende aanbidder? Neen, die bestaan alleen in fairytales. Het bijgeleverde briefje bracht uitkomst. De mama van de vriend van mijn dochter wilde me op deze manier bedanken voor de opvang van haar zoon de voorbije maanden. Wat wordt een mens toch instant blij van zoiets. Heerlijk gewoon!!

Ik werd meteen ook herinnerd aan een ander, minder leuk, boeket, dat ik ongeveer een goed jaar geleden op dezelfde manier in ontvangst mocht nemen.

Een enorme bos was dat, de bloemist ging er volledig achter schuil. Echt, zo’n bloemenverzameling had ik in mijn leven nog nooit gehad. Echt een bloemenruiker die je laat afgeven aan een actrice na de première van een langverwachte film.

Alleen ben ik geen actrice. En was het boeket, alweer, niet van een bewonderaar. Wel van mijn directrice, waar ik op dat moment totaal géén contact mee wou. Nog steeds niet trouwens.

Ik was al maanden thuis in ziekenverlof. En wanneer kreeg ik die ruiker? Toen ze via via vernomen had dat ik die bepaalde dag een gesprek had met de voorzitter van de Raad van Bestuur. Om hem te vertellen over het (onbestaande) beleid dat werd gevoerd in de voorziening waar ik 20 van mijn beste jaren had gegeven. (Waarom heb ik daar toch zo lang mee gewacht? )

Op dat moment komt zo’n bloementuil vreemd over. Het was alsof ik fysiek werd aangevallen, toen ik hoorde wie de bloemen had gestuurd. BIjna had ik het gesprek afgezegd. Wat zonder enige twijfel de bedoeling was.

Maar ik heb toch doorgezet. En dat gesprek, al was het niet makkelijk, heeft mij deugd gedaan.

Naar aanleiding van de babbel is er één en ander veranderd. Maar niet ten gronde. Een gemiste kans voor de voorziening.

Ik heb er mijn ontslag gegeven, dus voor mij speelt het geen rol meer.

Maar ik vrees dat iedere keer als er een bloemist met een bos bloemen voor mijn neus zal staan, ik zal herinnerd worden aan het reuzenboeket dat ik liever NIET had gekregen.

Myriam

26 thoughts on “Het ene boeket is het andere niet.

  1. oh ja ! ik heb ook ooit een toaal verkeerde bos bloemen gekregentoen ik zwaar uitgeteld thuis zat van een kreng die bij ons personeelsdirecteur was en die me al maanden het leven zuur maakte.
    Maar van die van vandaag moet je maar heel erg genieten !

    Liked by 1 persoon

  2. Wat lief van die moeder. En wat jammer van die directrice. Het is allemaal niet zo makkelijk in de zorg hè? Om op te komen voor jezelf, de CAO na te leven. Knap van je dat je uiteindelijk je gezondheid voorop hebt gezet. Geniet van je bloemen!

    Liked by 1 persoon

    1. Ja, super lief hé. In de zorg is het allesbehalve makkelijk. De mensen die kiezen voor het beroep zijn vaak niet de meest assertieve mensen, ik kijk naar mezelf. Standaard zou er een assertiviteitstraining in de opleiding moeten zitten. Misschien dat de jonge mensen dat iets makkelijker hebben. Die zijn het vaak meer gewoon om voor hun gedacht uit te komen. Meestal kan ik dat nu ook wel, maar op sommige mensen knap ik gewoon af, en klap ik toe. En als die persoon dan toevallig je directeur is, ja dan heb je wel een probleem natuurlijk:)

      Like

      1. Ja. Dat weet ik. Jaren terug kon ik ook op het matje komen bij de directeur. Vertel ik misschien ooit nog wel eens.
        -En ja, ik had gelijk. En ja, hij gaf me gelijk -terwijl we samen een sigaretje rookten- maar vertelde me ook dat hij mij dat in het openbaar nooit zou geven.

        Liked by 1 persoon

  3. Gatverdamme, wat een eng – maar vooral ook dom – mens om je van gedachten te doen veranderen (?) met zo’n giga bos bloemen. Vieze spelletjes, zo vies dat je nu nog moet slikken wanneer er zoveel later zo’n welgemeend dankjewelboeket wordt bezorgd.

    Liked by 1 persoon

  4. Wat tof een mooie bos bloemen!!
    Overigens je verhaal over een eerdere bos klinkt akelig, je zou die zo door de keukenmachine willen halen en de “bos” weer terug sturen.
    Gelukkig kwam deze bos bloemen wel met oprechtheid! 🙂

    Liked by 1 persoon

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s