Blue

Gorgeous-Dark-Blue-Hair-Dye-More-Gorgeous-With-Dark-Blue-Hair-Color
Picture from http://hairstylesandcolors.com

Ik hou van blauw. Het is een felle haat/liefderelatie.

Het heldere blauw van een zomerhemel, doorspekt met hier en daar een verdwaald schapenwolkje.

Het donker donkerblauw van een met sterren bezaaide avondlucht.

Het blauw van het water van de Middellandse Zee, geen twee minuten dezelfde tint.

Het groenig blauw van een meertje ergens hoog in de bergen.

De grijsblauwe ogen van mijn vader, die ik elke dag terugzie bij mijn zoon.

Ook in mijn kast vind je heel vaak blauwtinten terug. Zeker na een kleuradviessessie bij La Patka, enige jaren geleden. Toen ik ontdekte dat vele tinten blauw écht wel mijn kleur zijn. (Trouwens een ongelofelijke aanrader, zo een sessie styling en kleuradvies bij deze twee enthousiaste madammen!!!)

Tot zover de liefde voor blauw.

Het stukje haat situeert zich rond het feit dat ik heel mijn leven op een school heb doorgebracht waar BLAUW de kleur van het uniform was. Ik haatte de scho(o)l(en) en ik haatte het uniform, en ook het blauw van het uniform.

Maar of het nu te maken heeft met bepaalde masochistische trekken in mij, of met iets totaal anders, iets heeft er in elk geval voor gezorgd dat ik maar bleef vasthangen aan scholen met blauwe uniformen. Eerst de kleuterschool, daarna de lagere school, het middelbare onderwijs, en dan godbetert, het hoger onderwijs ook nog!!!! Je kan het je nu niet meer indenken maar lang geleden, toen de dieren nog spraken, bestonden er hogescholen waar je een uniform diende te dragen. Een blauw uniform.

De pot op met de geheimdoenerij. De kleuter-, lagere – en middelbare schooltijd bracht ik door bij de blauwgerokte nonnen van de Onze Lieve Vrouw Visitatie. Mijn verpleegsterstudies deed ik aan het Provinciaal Instituut voor Verpleegkunde, geen nonnen daar maar wel blauwe uniformen.

En omdat ik een échte masochist pur sang ben, zo blijkt als ik er op terugkijk, ging ik nog werken ook bij diezelfde blauwverpakte nonnen. Daar hoefde ik geen blauw uniform aan, maar een wit verpleegsterpakje. Maar ik zag die nonnen wel elke dag rondwandelen in hun blauwe tenue. En omdat ik na al dat nonnengeweld in mijn leven een oprechte afkeer heb ontwikkeld voor de soort in zijn geheel (enkele uitzonderingen daar gelaten), heb ik een degout voor het nonnenblauw.

Maar er zijn meer dan vijftig tinten blauw. Het is dus geen probleem om iets blauws te vinden dat geen associaties oproept met NONNEN.

Ik slikte toch even toen mijn achttienjarige dochter enkele dagen geleden tijdens het afdrogen vroeg of ze haar haren blauw mocht kleuren.

Nu is het wel fantastisch dat ze het gewoon nog vraagt. Zoals ze zelf stipuleerde: Ze is meerderjarig en heeft mijn toestemming niet nodig. Maar ze vroeg het toch eerst maar. Waarschijnlijk om flippende moeders en uit hun slof schietende vaders te vermijden. Wat kent ze ons goed, ons kleinste 😉

Ik vind altijd van mezelf dat ik vrij ruimdenkend ben. Heavy metal kledij, waarom niet? Ringen met doodskoppen, armbanden met pinnen bezaaid, kettingen aan de broek? Kan allemaal. Een piercing in het oor, of zelfs meerdere piercings, doe maar. Legerboots, lelijk maar ik moet er niet mee rondwandelen. Haar vriend die bij haar slaapt. No problem.

Maar blauw haar… Ik weet niet waarom maar het idee staat mij niet aan.

Misschien omdat ik er mij totaal niets kan bij voorstellen? Of omdat ik me toch een ietsiepietsie aantrek van wat anderen (ik denk aan oma) erover zouden denken. Of omdat mensen een oordeel over mijn meisje zullen hebben op basis van haar uiterlijk, terwijl dat misschien helemaal niet strookt met de werkelijkheid?

Toen ik een foto zocht op internet voor deze blogpost, stelde ik vast dat er heel veel variaties bestaan op blauw haar. En dat er enkele tussen zitten die ik wél zie zitten.

Het was makkelijker toen ze vijf was, en flink aandeed wat mama klaarlegde.

Toen ze mee ging naar de kinderkapper en zich gewillig een mooi bob kapseltje liet aanmeten.

Iets waarvoor ze nu nog altijd een beetje boos is op mij.

Het hoort bij opgroeien. Voor haar. Bij mij  hoort het bij loslaten. Au, that hurts.

Myriam

36 gedachten over “Blue

      1. Nou dat is een ander verhaal, want ik had op mijn vijfde jaar al een stevig conflict met twee vreselijke nonnen-in-het-zwart van de bewaarschool, zoals dat toen nog zo lief heette. Ze ontlokten mij de nooit meer vergeten volzin: sodemieter op met die vieze vuile rot klein. Waarna ze mij een paar uur in een donkere kast stopten om me wat meer eerbied bij te brengen.
        Het zal me niks verbazen als deze liefhebbende nonnen blauw ondergoed onder hun zwarte kleren droegen.

        Liked by 1 persoon

    1. Hey, ook een blauw fan? En is jouw madam bij La Patka geweest? Zo toevallig. De wereld is toch klein. Was ze er ook tevreden? Ja, met mijn dochter komt het wel goed, dat weet ik wel. Maar blauw haar…Ik zou nog toegeven, maar mijn man… ik denk het niet.

      Like

    1. Niet verklappen, maar in mijn diepste zel denk ik, doen meid. Ik ben véééél te braaf geweest. Deze comments leest ze toch niet dus ik kan dat rustig noteren. En ik ben nu toch al op een gezegende leeftijd maar hoe ouder ik word hoe gekker ik wil doen. ZOu dat wel normaal zijn? Ach dat hoef ik me niet aan te trekken hé. VOordeel van ouder worden.

      Like

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s