Going to the bank – Part 2.

Winter
Picture by Hubbie – wandeling Stille Waters

Mijn moeder heeft deze winter een flinke stap achteruitgezet op vlak van gezondheid. Voor haar zesentachtigjarige leeftijd is ze natuurlijk nog steeds buitengewoon vitaal. Zeker als je haar vergelijkt met de doorsnee bewoners van een woonzorgcentrum, die vaak jonger zijn, maar even vaak minder fit, minder gezond, minder van alles.

Elke winter heeft ze wel een dipje, sedert ze wat minder goed te been is. Ik ken dat. Ik heb zelf behoorlijk veel last van winterblues, al ben ik wel nog flink te been. Dat heb ik al mijn hele leven. En het wordt ook elk jaar erger. Maar daar had moeder tot voor enkele jaren totaal géén last van. Nu dus wel. Ik vind het erg jammer voor haar. Zoiets wens je niemand toe, en al helemaal je moeder niet. Al betrap ik er mezelf nu en dan op, tot mijn grote schande, dat ik denk: ” Na al die jaren dat je zei dat ik flink moest zijn, dat ik op mijn tanden moest bijten, dat een depressie te maken heeft met wilskracht, weet jij nu ook dat wilskracht er weinig of niets toe doet.” Lelijk dat ik dat denk, ik weet het. Ik denk het maar héél eventjes, héél nu en dan, en héél stilletjes 🙂

Maar dit winterdipje heeft er wel behoorlijk in gehakt, in mijn moeders gezondheid en welbevinden.

Haar handen zijn al maanden gezwollen, soms zo erg dat je er hele putten in kan duwen. Ze hoest al weken als een kettingroker. Ze voelt zich algemeen onwel.

Wat een onwaardige dochter ik wel ben, dat ik met haar niet tot aan de eerste spoedopname rijd, hoor ik je denken? Dan ken je mijn moeder duidelijk niet. Er wordt nergens naar toe gereden zonder haar uitdrukkelijke toestemming.

Na anderhalve maand zeuren en pushen, besloot ze toch om maandag ll de huisarts te laten langskomen. Haar handen waren die dag, hoe kan het ook anders, nauwelijks gezwollen. Het zou om artrose gaan, er kan niets aan gedaan worden. De wijze woorden van de huisarts van moeder. Wat de hoest betreft, vervelend maar onschadelijk. Het gaat wel over. Alweer de wijze woorden van moeders’ huisarts. Het is fijn om te weten dat sommige huisartsen gewoon door te kijken met zekerheid kunnen stellen dat gezwollen handen het gevolg zijn van artrose, dat een hoest volledig onschadelijk is, ook al voelt de patiënt zich ellendig. Ik zou hem meer vertrouwen mocht hij deze beweringen kunnen staven met onderzoeken die aantonen dat er inderdaad niets meer aan de hand is dan wat hij zegt. Ik bedenk me net dat hij een aantal maanden geleden ook zei dat het feit dat mijn moeder haar arm niet meer kan optillen het gevolg is van het afsterven van haar pezen. Mogelijk: Ja, waarschijnlijk, wel ja. Maar zeker? Ik dacht het niet. Mijn moeder is verder een heel flinke, slimme madam. Loont het de moeite niet meer om er nog een onderzoekje tegen aan te gooien, om haar kwaliteit van leven te verbeteren, eventueel?

Ach wat, ik zou het over de bank hebben vandaag.

Moeder doet normaal al haar bankzaken zelf. Daarvoor rijdt ze ZELF naar de bank, die met het leeuwtje, en tikt ze zelf haar overschrijvingen in aan de automaat. Ik heb dat altijd geweldig gevonden. Zo een oude dame, die dat allemaal nog zelf fikst. Je zal het maar doen. De laatste tijd klaagde ze er wel eens over dat het soms niet goed liep, dat ingeven van overschrijvingen. Ik dacht, ja, ze wordt echt een beetje ouder.

Vandaag heb ik vastgesteld dat niet alleen het feit dat ze ouder wordt er voor zorgt dat ze moeite heeft met het ingeven van overschrijvingen. O neen, volgens mij zit de fantastische lay-out van deze bank-app er voor véél meer tussen!!!

Ik ben nu ook niet meer piepjong, maar oud ben ik nog lang niet; Bovendien ben ik behoorlijk mee op IT gebied. Wat ik bij ING aantref is werkelijk beschamend klantonvriendelijk.

Er zijn drie automaten, ik kies er één uit, natuurlijk één waar je enkel geld kan afhalen.  Goed, dat is natuurlijk niet de fout van de bank, al zou een deftige aanduiding misschien soelaas brengen voor mensen zoals ik. Aan één van de andere automaten kan men overschrijvingen ingeven. Het scherm is klein, totaal niet geschikt voor oudere mensen, zoals mijn moeder. Als je je kaart hebt ingegeven, krijg je een héél onduidelijk menuutje, met een aantal cijfers. Elk cijfer staat voor een handeling. Moet je eerst die omschrijving lezen, en dan het cijfer ingeven van de handeling die je wil stellen, en dan nog op OK klikken ook.

En zo gaat dat door. Elke handeling correspondeert met een cijfertje, dat je moet intoetsen. Dan moet je je keuze bevestigen.

Het verbaast me dat mijn moeder dit nog steeds met succes doet. Ik weet dat ze nog goed bij de pinken is, en dat ze al langer klant is bij deze bank, dus ze kent het klappen van de zweep hier. Maar wat een gruwelijke lay-out.

Hier is zeker ruimte voor verbetering.

Bij mij ook nog hoor 🙂

Myriam

23 thoughts on “Going to the bank – Part 2.

  1. Toch klinkt me dit verdacht bekend in mijn oren, hier ook een schoonmoeder die toch echt een beetje achteruit aan het gaan is maar daar niet aan wil en dus gaat ze stug door…. Gek mens:) Tja ik vind het het sowieso allemaal niet echt servicegericht meer bij de banken, ze hebben veel liever dat je het per internet enzo doet….

    Liked by 1 persoon

  2. 🙂 geloof het of niet, maar tot een jaar of twee geleden ging ik (toen 26) ook altijd zelf naar de bank om de overschrijvingen daar te doen, in plaats van internetbankieren te gebruiken. Intussen de overstap gemaakt, maar dat is misschien een brug te ver voor je moeder? 😉

    Het is bijna lente, het zal haar deugd doen!

    Liked by 1 persoon

    1. Ik doe ook alles via de computer, maar mijn mama niet, en dus…Misschien maak ik haar eens een online bankrekening aan, en doe ik het voor haar; Dat is één van de mooiste uitvindingen ooit dat thuisbankieren. Nietwaar mijnheer paddenkoek, ik bedoel pannenkoek

      Liked by 1 persoon

  3. Sterk gezwollen handen doen me, mijn moeder indachtig, veeleer denken in de richting van oedeem. Vochtafdrijvers brachten, althans wat haar betrof, soelaas. De oorzaak van oedeem kan velerlei zijn, maar alleen een gedegen onderzoek is aangewezen om de vinger op de wond te kunnen leggen.

    En breek me de bek niet open over banken. De enige bank waar ik me goed bij voel, is mijn tuinbank. 😉

    Like

  4. Mijn schoonvader wordt volgende maand 92 en alles wordt steeds moeilijker. Het ergste is nog wel dat zijn zicht erg slecht wordt. Als het zo doorgaat wordt hij blind. Wat moet dat een drama zijn.
    Verder geloof ik dus dat het met je moeder toch nog steeds best heel goed gaat allemaal.

    Liked by 1 persoon

  5. Zeker knap dat je moeder dat nog zelf doet.

    Maar vervelend dat ze zo sukkelt deze winter, kan jij niet bij de huisarts aandringen op onderzoek?
    Ik vindt het maar gek dat hij alleen kijkt en dan al conclusies trekt.
    (en dat jij stiekem af en toe denkt wat je denkt…kan ik me wel voorstellen hoor!)

    Liked by 1 persoon

  6. Wat jammer. Een gemiste kans voor de bank.
    Respect hoor, voor je moeder.
    Mijn moeder is 71 en snapt er geen jota van. Nooit gedaan, en ze gaat het ook zeker nooit meer leren. Wij internetbankieren dus voor haar. Ze regelt bijna niets zelf. Ze gelooft het allemaal wel.
    En dat de dokter af en toe langs komt is ook helemaal niet nodig.
    Op naar het voorjaar hè😊

    Liked by 1 persoon

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s