Keep your distance

Pic from Unsplash by Todd Quackenbush

Hij is graatmager. Nog magerder dan dat eigenlijk. Zijn jukbeenderen springen naar voor als bij een krijgsgevangene op het moment van de bevrijding.

Hij loopt rechtop als een soldaat tijdens een parade. Hij ziet er fier uit, ongenaakbaar. Het is de pijnlijkste pose ooit.

Zijn ogen hebben veel gezien. Teveel. Dingen die hij niet begrijpt, nooit kan begrijpen.

Als hij, héél uitzonderlijk, zijn prachtige glimlach lacht, smelt je.

Hij smelt niet mee, zijn ogen lachen niet. Diep verdriet zit daar verborgen. Hij kan er niet mee om. Sluit zich af, trekt zich terug, kruipt onder de dekens of in de fantasiewereld van een spel.

Een kind in het lichaam van een jongvolwassene. Een kind dat smeekt om gezien te worden, om geholpen te worden.

Maar dat is niet wat de maatschappij ziet. Dat is niet wat hulpverlening ziet. Of misschien zien ze het wel, maar past hij niet in de procedures, in de zorg die wordt aangeboden?

Een greep uit reacties van hulpverleners:

  • Het feit dat je niet uit je bed raakt, is geen indicatie voor opname hier. Dat is jouw probleem, en daar moet je zelf uit geraken. Quote van een psychiater.

Natuurlijk is het zijn probleem. Een uiting van een diepere onderliggende problematiek, waarvoor hij nu eindelijk de kolossaal grote stap heeft gezet naar hulp. En dan krijg je dit op je bordje.

  • Hij volgt de afspraken niet altijd even nauwgezet op. We geven dan de voorkeur aan mensen die wél héél consequent willen werken aan hun problemen.

Man toch, natuurlijk volgt hij de afspraken niet nauwgezet op. Waarom denk je dat hij hier is? Omdat alles vlekkeloos verloopt? Omdat hij het helemaal zelf kan? Kan je jezelf even beluisteren alsjeblieft?

  • Je kan niet blijven hier tot we aansluitend een plaats gevonden hebben voor een langere opname. Die wachttijd moet je thuis doorbrengen.

OK, thuis. Alleen op zijn appartement, de moeizaam opgebouwde structuur weer helemaal om zeep. De zoveelste afwijzing, ook al is het maar door een zorgverlener. De ondervoeding, het niet uit bed geraken, tja, jouw probleem toch. Wij werken met mensen die écht vooruit willen.

  • Toen ik razend werd aan de telefoon, wat nooit een goed idee is, maar ik ben maar een simpele ziel, en zei dat ik hen persoonlijk verantwoordelijk zou stellen mocht er iets totaal mis lopen, kreeg ik de suggestie om via de spoed van een ander ziekenhuis naar een andere PAAZ te gaan. Sta mij toe dat ik even ongemakkelijk word.

Trek dus godverdomme, excuseer mij deze uitspatting, je plan.

Ja, burn-out zal je niet geraken met deze instelling. Da’s een voordeel.

Maar die diepgekwetste jongen, met zijn problematiek, die soms hulp wil, maar soms ook niet, juist omwille van die problematiek, die blijft in de kou staan, in de naam van de verantwoordelijkheid en de zelfredzaamheid, het recht op zelfbeschikking van de patiënt. Door het ongelofelijke tekort aan opvangplaatsen. Door het je m’en fou et tirez votre plan van sommige hulpverleners. Door procedures en kwaliteitssystemen, cijfertjes en lettertjes.

Ik word er misselijk van.

Myriam

19 gedachten over “Keep your distance

  1. Dit maken wij al haren mee en het wordt er niet beter op. Situatie met ons woelwater is niet te harden en wij kunnen niks doen want ze is meerderjarig. Dus conclusie sta aan de zijlijn en onderga alles en hoop dat het goed komt.. Maar het zal nooit goedkomen als er geen drastische maatregelen worden genomen.

    Liked by 1 persoon

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s