A day to remember.

5bd2da201c4cad640e9375c594b23878
Pic from simplereminders.com

Je staat ’s morgens op en denkt: vandaag doe ik dit en dit en ook nog dat. Je ziet het best zitten. En je begint er aan met veel goeie moed. Maar dan gaat de dag met jou op de loop.

Zo verging het mij gisteren.

Peezie (PZ = pleegzoon) was sedert enige weken opgenomen op een PAAZ afdeling. Eergisteravond liet ie weten dat hij de volgende dag, gisteren dus, werd ontslagen. Het wachten op een langere opname in een andere voorziening zou thuis moeten gebeuren.

Paniek!! Ik had Peezie in barre omstandigheden aangetroffen op zijn appartement, een week of drie geleden, en eindelijk was ik er samen met de huisarts in geslaagd om hem te overtuigen van de noodzaak van een opname. En nu moest hij na drie weken terug naar zijn appartement. Na de eerste razernij om de manier waarop dit ontslag werd gecommuniceerd, bleek het verhaal iets gecompliceerder dan Peezie liet verstaan. Misschien meer daarover in een andere blogpost.

Ik had een déja vu. Op de kop drie jaar geleden belde hij ons ook in paniek op om te zeggen dat hij De Schelp moest verlaten, en naar een daklozenopvang moest vertrekken. Toen hebben we hem in huis genomen.

Ook nu konden we niet zomaar toekijken hoe hij terug naar zijn appartement ging, en na twee dagen, als het zo lang zou duren, weer zou vervallen in zijn destructieve levensstijl. Na ongeveer twee uren aan allerlei telefoons te hebben gehangen, bleek dat hij wel tot donderdag kon blijven. Dat zag hij zelf niet meer zitten.  Onder het motto als ze mij toch kwijt willen, dan kan ik evengoed vandaag vertrekken, besliste hij om dezelfde dag te vertrekken.

Dus Peezie woont weer hier. Tot een langere opname op een aangepaste psychiatrische afdeling mogelijk is. Onder strikte voorwaarden. Met een stevige planning.

In elk geval, gisteren moest ik hem dus gaan oppikken op de PAAZ afdeling.

Eerst moest ik nog met de wagen van oma naar de autokeuring. Belofte maakt immers schuld.

Fluitje van een cent zou je denken.

Normaal gesproken wel.

Om 11 u vertrokken bij oma thuis, reed ik meer dan een uur over een kleine tien kilometer. File file file. Eén of andere brug die moest hersteld worden. Mijn stressniveau steeg. Met de minuut.

Aangekomen aan de autokeuring stonden er ongeveer vijfhonderd ( 😉 ) auto’s voor mij. Het was ondertussen middag geworden, en de mannen van de keuring hadden waarschijnlijk elk om beurt een middagpauze, waardoor de wachtrij maar niet opschoot. Twee uren heb ik doorgebracht in mijn auto. Die uren heb ik aangenaam gevuld, door de blogs die ik volg te lezen. Lang leve het draadloos internet!!

Maar toch, stressniveau ging verder naar omhoog.

Auto netjes terug afgeleverd bij oma, na meer dan drie uur en een half. Waaw.

Weer de eigen auto in, richting PAAZ en Jens.

Ieder bezoek aan PAAZ of andere afdeling staat gelijk met extra punten op de stressteller. Bijna sloeg de teller tilt.

Gelukkig had ik ’s avonds nog een ontspannen uitje. Stressniveau weer normaal. Oef.

Myriam

19 gedachten over “A day to remember.

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s